Ε Α Ν ΣΤΗ σύγχρονη κοινωνία επιχειρείτο συστηματικά η ορθή διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών, αυτό θα σήμαινε και την παιδεία ανατροπής των πολιτευμάτων της κραταιώς κρατούσας Ολιγαρχικής Κομματικής Ηγετοκρατίας. Καθεστώτα, τα οποία ψευδώς ονομάζονται - ενώ δεν υπήρξαν ποτέ - δημοκρατίες…

Δ Η Λ Α Δ Η: Εάν οι άνθρωποι του 21ου αιώνα δίδασκαν κι εδιδάσκοντο, σωστά, συστηματικά κι ολοκληρωμένα, απ’ τ’ αρχαία ελληνικά κείμενα, πρωτίστως την γνώση κι εμπειρία της επινόησης, της άνθισης, των επιτευγμάτων, των προβλημάτων, της παρακμής και της πτώσης της αρχαίας αθηναϊκής δημοκρατίας, τότε, τα καθεστώτα της σύγχρονης Ολιγαρχίας, που καταχρηστικώς φοράνε τον ψεύτικο μανδύα της δημοκρατίας, θα οδηγούντο φυσιολογικά στην οριστική λήξη τους.

Α Λ Λ Α, ΟΜΩΣ, η παιδεία, εις χείρας βεβαίως και στην αρμοδιότητα των κρατικών υπηρεσιών της σύγχρονης Ολιγαρχίας της Κομματαρχίας, ως κατεξοχήν ιδεολογικός μηχανισμός του κράτους, της αναπαραγωγής και διαιώνισης των καθεστώτων της ρεππάπλικ, φροντίζει - προφανώς - την μόνιμη απαξίωση των αρχαίων ελληνικών: Της πραγματικής δημοκρατίας κατ’ ακρίβειαν. Για να μην ανοίξει τον δικό της… τάφο.

Σ Υ Μ Π Ε Ρ Α Σ Μ Α προερχόμενο εξ αντιδιαστολής. Κατά τον εξής τρόπο: Δανειζόμενη απ’ τ’ αρχαία ελληνικά κείμενα του Αριστοτέλη την σοφία, η πολυγραφότατη κορυφαία παγκοσμίως Γαλλίδα ελληνίστρια Ζακλίν ντε Ρομιγύ (1913-2010) κατέγραφε από το 1975 στο βιβλίο της «Προβλήματα της αρχαίας ελληνικής δημοκρατίας» (ελλ. μετφρ., εκδ. Καρδαμίτσα 1992) ότι:

«Το τελικό μάθημα της ελληνικής εμπειρίας είναι πραγματικά σαφές. Η δημοκρατία που αφήνει την εκπαίδευση να πέσει στα χέρια των εχθρών του καθεστώτος, η δημοκρατία που δεν προσπαθεί να διατηρήσει για την παιδεία τον χαρακτήρα, όχι της πολιτικής μόρφωσης, αλλά της μόρφωσης πολιτικού ήθους, αυτή η δημοκρατία είναι χαμένη. Ο Αριστοτέλης το προείπε»… (σελ. 271).

Κ Α Ι, ΒΕΒΑΙΩΣ, τα καθεστώτα ρεππάπλικ, της σύγχρονης Ολιγαρχίας, με τις δομές τής διά των εκλογών αναπαραγωγής, διαιώνισης και κυριαρχίας της Κομματικής Ηγετοκρατίας, παραποίησης και της αντιπροσωπευτικότητας στην ψευδώς καυχούμενη ότ’ είναι δήθεν «αντιπροσωπευτική δημοκρατία», ακριβώς αυτή την ουσία εξοβελίζουν απ’ την αρμοδίως διατεταγμένη παιδεία: Την αποφυγή μόρφωσης του πολιτικού ήθους της αυθεντικής έννοιας της δημοκρατίας…

Π Ρ Ο Σ Φ Α Τ Ω Σ, ο καθηγητής Γεώργιος Α. Ξενή του Παν/μίου Κύπρου δημοσίευσε άρθρο με τίτλο «Αρχαία Ελληνικά: Η πολιτισμική σημασία τους». Ήταν μια άλλη απάντηση στην πρωτοβουλία 56 καθηγητών της εν Ελλάδι αθλίας ημών ελλα-δικής μας ρεππάπλικ οίτινες εισηγήθηκαν την κατάργηση της, ούτως ή άλλως ανεπαρκούς, «διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών». Στο κείμενό του ο κ. Ξενή επισήμανε και την πολιτική διάσταση: «Πολιτικά οι Ευρωπαίοι είμαστε υπόχρεοι στην αρχαία Αθήνα.

Στην αρχαία Αθήνα, στην περίοδο της δημοκρατικής ζωής 508-322 π.Χρ. υλοποιήθηκε για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία η αυτοσύσταση του ανθρώπινου υποκειμένου ως ελεύθερου και αυτεξούσιου όντος, ικανού να καθορίσει την πορεία της ζωής του χωρίς εξάρτηση από καταπιεστικές δομές και με αίσθηση ότι μπορεί να επηρεάσει την πορεία της κοινότητάς του μέσα από αυτόνομη πολιτική δράση»...

Α Λ Λ Η ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ εμβάθυνση, στ’ αρχαία ελληνικά, σ’ αναζήτηση ανατροπής της σύγχρονης Ολιγαρχίας, την οποία βεβαίως ουδέποτε θα υιοθετήσει η παιδεία των ρεππάπλικ, είχε καταθέσει ο αείμνηστος Κορνήλιος Καστοριάδης, το 3τομο έργο του οποίου, με τίτλο «Η ελληνική ιδιαιτερότητα», εκδόθηκε από 2007 έως 2011, εκδόσεις Κριτική. Ο τόμος Α΄: «Από τον Όμηρο στον Ηράκλειτο», ο Β΄: «Η πόλις και οι νόμοι» και ο Γ΄: «Θουκυδίδης, η ισχύς και το δίκαιο»… Απ’ τις ΗΠΑ οι καθηγητές Victor Davis Hanson και John Heath το είχαν εξηγήσει αναλυτικά με το βιβλίο τους «Ποιος σκότωσε τον Όμηρο - ο θάνατος της κλασικής παιδείας και η αποκατάσταση της ελληνικής σοφίας», εκδ. Κάκτος 1999…

Δ Ι Ο Τ Ι, ΒΕΒΑΙΩΣ, η πραγματική αξία των αρχαίων ελληνικών είναι γελοίο και… μπαγαπόντικο να εξαντλείται στο συντακτικό, το ετυμολογικό και την ορθογραφία της αρχαίας γλώσσας, για να πιέζονται στις εξετάσεις οι μαθητές στην απόδοση «άγνωστου» αρχαίου κειμένου. Είναι περιπαίξιμο να… ψειρίζεις ποια είν’ η ορθότερη γραμματική και μεταφραστική απόδοση του «φιλοκαλούμεν τε γαρ μετ’ ευτελείας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας», αν δεν διδάσκεσαι συστηματικά, απ’ το νηπιαγωγείο μέχρι τα δοκτοράτα σου, τον Περικλέους Επιτάφιο του Θουκυδίδη κι όλα τα αρχαία, υπέρ και κατά, κείμενα για το πρώτιστο και σημαντικότερο: Τη δημοκρατία και την ελευθερία.

Υ Π Ο Θ Ε Τ Ο Υ Μ Ε, βασίμως, ότι καμία απ’ τις σύγχρονες ρεππάπλικ της Ολιγαρχίας δεν θα επέτρεπε π.χ. στον καθηγητή Γιώργο Κοντογιώργη να σχεδιάσει τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών - είτε εν Ελλάδι, είτε εν Κύπρω, είτε οπουδήποτε αλλού - με βάση το κορυφαίο έργο του «Η δημοκρατία ως ελευθερία - δημοκρατία και αντιπροσώπευση» (εκδ. Πατάκη 2007) και τ’ άλλα συναφή που προηγήθηκαν και ακολούθησαν, έργα του. Τρέμουν κάτι τέτοιο…
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ