Π Ι Ο ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ, ίσως, από την ίδια την απόφαση του ομοσπονδιακού κοινοβουλίου της Γερμανίας, της Πέμπτης 2 Ιουνίου 2016, για Αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων που διέπραξε πριν από ένα αιώνα η Οθωμανική Τουρκία, είναι το ερώτημα:

- ΓΙΑΤΙ ηρνείτο και δίσταζε, τόσες δεκαετίες, η Γερμανία ν’ ανταποκριθεί θετικά στη διαρκή αξίωση των Αρμενίων της Διασποράς, απογόνων των θυμάτων, για Αναγνώριση της Γενοκτονίας; Ποιες, άραγε, γερμανικές σκοπιμότητες υπηρετούσε η απροθυμία της Γερμανίας, να κακοφανίσει τον «σκληρό πυρήνα» του τουρκικού κράτους; Ομοούσιο είναι και το δεύτερο σκέλος του ερωτήματος:

- ΓΙΑΤΙ, άραγε, τώρα αποφάσισε η Γερμανία να εξοργίσει το τουρκικό κράτος και ποιες είναι, λοιπόν, οι νυν γερμανικές σκοπιμότητες, έναντι της Τουρκίας;

Α Π Ο ΟΛΑ τα κράτη, πολύ πιο σημαντικότερη είναι η Αναγνώριση της Γενοκτονίας από το γερμανικό κράτος. Για ιδιαζόντως προφανείς, ιστορικά, απεχθείς λόγους:
Με Γερμανούς στρατηγούς, σταλμένους στην οθωμανική πρωτεύουσα από το Β΄ Ράιχ, προς την σύμμαχο του κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918) Τουρκία, διαπράχθηκε, υπό την καθοδήγησή τους, πρώτα η Γενοκτονία των Αρμενίων και, στη συνέχεια, η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, απ’ τους Νεότουρκους, για να την ολοκληρώσουν μετέπειτα οι «διάδοχοί» τους στην εξουσία Κεμαλιστές, εναντίον του μικρασιατικού Ελληνισμού και των Ασσυρίων.

Τ Η Ν ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ της Τουρκίας για τη Γενοκτονία των Αρμενίων, από τις νικητήριες δυνάμεις του Α΄ Π.Π. (οι σκοπιμότητες των οποίων έναντι της από το 1917 Ρωσίας των Μπολσεβίκων θέλησαν την κεμαλική Τουρκία ως «εμβόλιμο» κράτος, προκεχωρημένο φυλάκιο έναντι της Μόσχας), είχε ως «κεκτημένο» το Γ΄ Ράιχ της Ναζιστικής πλέον Γερμανίας, όταν σχεδίαζε κι αποφάσιζε το 1939 το Ολοκαύτωμα των Εβραίων. «Ποιος θυμάται τους Αρμενίους» ήταν το επιχείρημα που αντέταξε ο Χίτλερ στους συνεργάτες του, που ανησυχούσαν πώς θα αντιδράσουν οι άλλες δυνάμεις όταν το καθεστώς των Ναζί αποφάσισε να εφαρμόσει την «Τελική Λύση» κατά των Εβραίων. Και από τα «εν οδοιπορίαις Άουσβιτς» που οι Τούρκοι είχαν εφαρμόσει στις Γενοκτονίες, κατά και μετά τον Α΄ Π.Π., διδαχθέντες οι Ναζιστές ανέπτυξαν αποτελεσματικότερες μεθόδους Ολοκαυτώματος κατά τον Β΄ Παγκ. Πόλεμο…

Κ Ι ΕΝΩ η μεταπολεμική Δ. Γερμανία, μετά την ολοκληρωτική ήττα και τη συντριβή του Ναζισμού, συγκροτήθηκε ως αντι-ναζιστικό κράτος, με τους εκάστοτε ηγέτες του, εδώ και δεκαετίες, ν’ αναγνωρίζουν τα χιτλερικά Κακουργήματα και ν’ αποτίουν - με παγκόσμια προβολή - φόρο τιμής και συγγνώμης στα θύματα του Ναζισμού της, η ίδια Γερμανία χρειάστηκε να φτάσει στο έτος 2016 για να αναγνωρίσει, με απόφαση του ομοσπονδιακού της κοινοβουλίου, τη Γενοκτονία των Αρμενίων που διέπραξε πριν από ένα αιώνα η Τουρκία με τη συνδρομή του γερμανικού Β΄ Ράιχ…

Ε Ι Ν Α Ι ΠΡΟΦΑΝΩΣ οι τωρινές γερμανικές σκοπιμότητες, απέναντι στην ερντογανική Τουρκία, η αιτία. Κι αυτές οι αιτίες, μαζί με τις όποιες πιθανότητες των παραπέρα εξελίξεων και της επιδείνωσης προφανώς των σχέσεων Γερμανίας - Τουρκίας, είναι ένα ύψιστης σημασίας κεφάλαιο το οποίο θα πρέπει ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ ν’ απασχολήσει τις κυβερνήσεις Λευκωσίας και Αθηνών, τους κ.κ. Τσίπρα κι Αναστασιάδη, τα δύο υπουργεία των Εξωτερικών Κοτζιά και Κασουλίδη, αμφότερες τις διπλωματικές μας υπηρεσίες και τα μετέχοντα στην Ευρωβουλή ελλα-δικά μας και κυπριακά μας κόμματα.

Α Υ Τ Η Η ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ επιδείνωσης των σχέσεων Βερολίνου - Άγκυρας αλλάζει τον «χάρτη» ενός επί 10ετίες σταθερού διεθνούς περιβάλλοντος, το οποίο όριζε καθοριστικά και την πολιτική της ΕΕ και των δυτικών δυνάμεων έναντι της Τουρκίας. Αλλαγές, άκρως ενδιαφέρουσες και, προπάντων, κατεπειγόντως προσφερόμενες για αξιοποίηση από την Αθήνα και τη Λευκωσία, ΕΑΝ απέμειναν εκεί κι εδώ ΙΚΑΝΟΙ να… αξιοποιούν.

Μ Ε ΤΟΣΑ εκατομμύρια Τούρκους και Κούρδους πολίτες Γερμανίας κι αντιστοίχως πολλαπλάσιους συγγενείς τους στην Τουρκία, η απόφαση του γερμανικού κοινοβουλίου ασφαλώς και θα ενδυναμώσει τις εντός Τουρκίας δυνάμεις που ματαίως αγωνίζονται επί χρόνια για να εξαναγκάσουν το τουρκικό κράτος ν’ Αναγνωρίσει τις Γενοκτονίες.

-ΘΑ ΕΝΙΣΧΥΣΕΙ, έτι περαιτέρω και τον κουρδικό απελευθερωτικό αγώνα, η ηγεσία του οποίου εδώ και χρόνια προχώρησε στην Αναγνώριση και Ομολογία ότι οι Κούρδοι είχαν χρησιμοποιηθεί από τους Οθωμανούς, Νεότουρκους και Κεμαλιστές, ως όργανα διάπραξης των Γενοκτονιών.

ΕΚΕΙΝΟ ΑΚΡΙΒΩΣ που ματαίως καυχιόταν στο «Στρατηγικό Βάθος» του ότι θα επιτύγχανε ο Αχμέτ Νταβούτογλου, για το κοινό «ανήκειν» Τούρκων και Κούρδων στο ίδιο Γενοκτονικό Κράτος.

Η απόφαση του γερμανικού κοινοβουλίου για Αναγνώριση της Γενοκτονίας χαροποιεί και την ψυχή του δολοφονηθέντος με τέσσερεις σφαίρες 19.1.2007 από τους Τούρκους στην Κωνσταντίνου Πόλι, Αρμένιου δημοσιογράφου Χραντ Ντινκ, της αγωνιζόμενης για την Αναγνώριση εφημερίδας «ΑΓΟΣ»…
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ