Π Ρ Ι Ν ΠΕΝΤΕ χρόνια, στις βουλευτικές εκλογές της 22ας Μαΐου 2011, τα ποσοστά της Αποχής την είχαν αναδείξει σε… «τρίτο κόμμα». Ίσως είναι χρήσιμο ν’ αναδημοσιεύσουμε τι γράφαμε σ’ αυτή τη στήλη (29.5.2011) για τ’ αποτελέσματα εκείνων των εκλογών, υπό τον τίτλο «Ικανοί για την ανίκανη Αποχή»:

Σ Υ Ν Ο Λ Ι Κ Α η πολιτική 37 ετών, 1974 - 2011, απέτυχε να προωθήσει κατ’ ελάχιστο την απελευθερωτική υπόθεση του κυπριακού Ελληνισμού, στη γραμμή Λευτεριά - Επιστροφή. Απέτυχε συνάμα ν’ ανακόψει την ανενόχλητη κι ατιμώρητη εμπέδωση και διαιώνιση των κατοχικών «κεκτημένων» της Τουρκίας. Πέτυχε μονάχα, ίσαμε τώρα, τη διάσωση ύπαρξης της Κυπριακής Δημοκρατίας διά μέσου της «μη λύσης»: Δηλαδή τής, επί του παρόντος, 37ετούς απόρριψης της τελικής συνθηκολόγησης - υποταγής στην απαίτηση του κατακτητή για «λύση» Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

Σ Τ Ο ΜΕΤΡΟ που η πολιτική της 37ετίας αποτελεί τη συνισταμένη του συσχετισμού των κομματικών δυνάμεων, όπως αυτές αναδεικνύουν, η κάθε μια τα ποσοστά της, μέσα από τις ανά 5ετία εκλογές (στιγμιαίας άσκησης της «λαϊκής κυριαρχίας»), τόσο ακριβώς ευθύνεται κι ο λαός για τις αποτυχίες της: Δύο μονίμως ισχυρούς πόλους, ΔηΣυ - ΑΚΕΛ και ένα μονίμως διάσπαρτο σκορποχώρι των λοιπών κομμάτων. Η «συνταγή», με αυτές περίπου τις ίδιες «δόσεις» υπήρξε, όπως αποδεικνύει η 37ετία, συνταγή της εθνικής αποτυχίας.

Α Λ Λ Α κι ο ίδιος ο λαός, στις εκλογές της 22.5.2011, κατά 26.08% ψηφοφόρος του ΔηΣυ, 24,86% του ΑΚΕΛ, 23,88% της Αποχής, λευκών και άκυρων, 12% του ΔηΚο, 6,79% της ΕΔΕΚ, 2,95% του ΕυρωΚο, 1,72% των διαφόρων άλλων και κατά 1,68% των Οικολόγων, ΔΕΝ πείστηκε έως τώρα να αλλάξει αισθητά τις εκλογικές του προτιμήσεις και να μεταβάλει τις «δόσεις» για μια άλλη «συνταγή». Μόνη αισθητή υπήρξε η αλματώδης αύξηση της Αποχής. Ανίκανης να επιφέρει οποιαδήποτε αλλαγή.

Θ Α ΜΠΟΡΟΥΣΕ άραγε να υπάρξει μια αποτελεσματική πρόταση άλλης πολιτικής; Μια εισήγηση Νέας Εθνικής Στρατηγικής, που να πείσει αισθητά σημαντικές κι εκλογικά ικανές μερίδες του λαού να αλλάξουν τις έως τώρα προτιμήσεις τους και να χαλάσουν την κατεστημένη «συνταγή»; Η αύξηση της Αποχής δείχνει πάντως την ύπαρξη αυξανόμενης διάθεσης μετακίνησης. Ελλείψει καλυτέρου, τώρα, προς την αδιαφορία. Προς το «όλοι είν’ άχρηστοι» και «άντε παραιτάτε μας».

Σ Υ Ν Ε Π Ω Σ: Εάν βρεθεί εθνικά φιλόδοξος ηγέτης, ικανός να πείσει την πλειοψηφία των μετακινηθέντων προς την Αποχή, για την αξία Νέας Εθνικής Στρατηγικής - για το ότι, όντως μπορεί να υπάρξει και το καλύτερο - είναι μάλλον βέβαιο, αυτή η πειθώ να γοητεύσει προς την ίδια κατεύθυνση και μερίδες του λαού ώστε να εγκαταλείψουν την παλιά αποτυχημένη «συνταγή». («Ειρήσθω» Κυριακής 29.5.2011)
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ