Π Ο Ι Ο Σ ΗΤΑΝ ο χειρότερος; Ο Αδόλφος Χίτλερ ή μήπως ο έως την τελευταία του πνοή επιστήθιος και πιστός υπερ-υπουργός του, ο δόκτωρ Γιόζεφ Γκαίμπελς; Διέφερε καθόλου ο ναζισμός του ενός από του άλλου; Τηρουμένων βεβαίως των αναλογιών, το ίδιο περίπου ερώτημα κι η ίδια απάντηση ισχύει μάλλον και για την περίπτωση των επικεφαλής της Τουρκίας την τελευταία 14ετία, Ερντογάν και Νταβούτογλου. Διαφέρει καθόλου ο ισλαμικός νεο-οθωμανισμός του Ερντογάν, από εκείνον του στρατηγικού του μέντορα, μετέπειτα υπουργού του των Εξωτερικών και στη συνέχεια πρωθυπουργού του, έστω κι αν προχθές η αλαζονεία του πρώτου εξανάγκασε σε παραίτηση τον δεύτερο;

Τον συνειρμό σύγκρισης με το «δίδυμο» Χίτλερ - Γκαίμπελς, προκάλεσε ο ιερός ισλαμικός όρκος του παραιτηθέντος Νταβούτογλου ότι, μέχρι την τελευταία του πνοή, δεν θα βγει απ’ το στόμα του κακή λέξη για τον Ερντογάν. Ο Γκαίμπελς αντίστοιχα έμεινε πλάι στον Χίτλερ επίσης ώς την ύστατη πνοή τους: Στο υπόγειο καταφύγιο της Καγκελαρίας στο Βερολίνο, όπου προέλαυνε εκδικητής ο Κόκκινος Στρατός. Αμέσως μετά την αυτοκτονία του Χίτλερ και της συζύγου του Εύας Μπράουν, ο Γκαίμπελς με τη σύζυγό του Μάγδα, αφού σκοτώνουν με δηλητήριο τα δικά τους παιδιά, αυτοκτονούν.

Δύνανται να εντοπισθούν κι άλλες αναλογίες. Διδάκτωρ ο Νταβούτογλου, υπήρξε ο αρχιτέκτων της νεο-οθωμανικής στρατηγικής με το βιβλίο του «Στρατηγικό Βάθος» και δόκτωρ οραματιστής του καταργηθέντος το 1517 ισλαμικού Χαλιφάτου, με το βιβλίο του «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες». Ο δόκτωρ Γκαίμπελς υπήρξε αντίστοιχα ο εισηγητής της «απο-εβραιοποίησης» του Βερολίνου, της Βιέννης και της Πράγας, στο πλαίσιο της Τελικής Λύσης του Ολοκαυτώματος…

Ο Π Ω Σ ΟΙ ΗΓΕΤΕΣ των τότε δημοκρατικών χωρών ενώ παρακολουθούσαν από το 1933 την άνοδο στην εξουσία των Ναζιστών στην Γερμανία, αμέλησαν να μελετήσουν και να χειριστούν το προανάγγελμα του ολέθρου που από νωρίς είχε γράψει στο βιβλίο του «Ο Αγών μου» (Mein Kampf) ο Χίτλερ, ώστε να ξέρουν τι τους περιμένει, έτσι και οι μετά την άνοδο των ισλαμιστών του Ερντογάν στην εξουσία (2002), ηγέτες των ενδιαφερομένων χωρών, ακόμη και της Κύπρου και Ελλάδος, αμέλησαν να μελετήσουν, να εξαγάγουν χρήσιμα συμπεράσματα και να προαποφασίσουν τους χειρισμούς τους, για όλα όσα με παρρησία προανήγγελλε για την νεο-οθωμανική στρατηγική της ισλαμικής Τουρκίας, το βιβλίο «Στρατηγικό Βάθος» του Νταβούτογλου.

Ακόμη κι όταν το 2009 ο Ερντογάν τον προήγαγε σε Υπουργό Εξωτερικών και παρ’ ότι το 2010 το βιβλίο κυκλοφόρησε στα ελληνικά, οι εν Κύπρω κι εν Ελλάδι κυβερνώντες και κομματάρχες, επέδειξαν πλήρη αδιαφορία. Παρέμειναν «συνεπέστατα» αγκιστρωμένοι και αγκυλωμένοι στις περί Τουρκίας και περί «ηπιο-ισλαμο-δημοκράτη» κι «ευρωπαϊστή» Ερντογάν ψευδαισθήσεις τους και περί «μετριοπαθούς» Νταβούτογλου. Έστω κι αν κάθε διαδοχική πολιτική πράξη και τακτικός ελιγμός των ισλαμιστών της Τουρκίας, όχι μόνο στην περιοχή και διεθνώς αλλά και σε ό,τι αφορά το Κυπριακό, αποδεικνυόταν ότι αποτελούσε υλοποίηση των γεγραμμένων στο «Στρατηγικό Βάθος» επεκτατικών επιδιώξεων της Άγκυρας. Δεν άρπαξαν από τις σελίδες του τα γραφόμενα του Νταβούτογλου, να τα μεταφράσουν και να τα διανείμουν στον ΟΗΕ, στην Ε.Ε., στις πρεσβείες όλων των χωρών, για να καταγγείλουν την επεκτατικότητα της τουρκικής πολιτικής.

Α Υ Τ Η Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΩΝ διαστάσεων παράλυση των κυβερνώντων σε Ελλάδα και Κύπρο, φάνηκε όταν στις 23 Ιουνίου 2014 η Τουρκία, διά των Νταβούτογλου και Τσιαβούσογλου, κατέθεσε στην Ε.Ε., παραδίδοντάς το εις χείρας τού τότε προεδρεύοντος Υπ.Εξ. της Ελλάδος, Βαγγέλη Βενιζέλου, το 105σέλιδο έγγραφο της Άγκυρας, περί «Εκλιπούσας Κυπριακής Δημοκρατίας». Αντί οιασδήποτε αντεπιθέσεως, αντί ν’ ανασύρουν απ’ το «Στρατηγικό Βάθος» και τις «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες» του Νταβούτογλου, όλα εκείνα τα υπό του ιδίου ομολογημένα επιχειρήματα για να κονιορτοποιήσουν εντός και εκτός Ε.Ε. το 105σέλιδο Έγγραφο της τουρκικής ιταμότητας, Αθήνα και Λευκωσία, Βαγγέλης κι Αναστασιάδης βάλθηκαν να… κονιορτοποιήσουν την ευρωβουλευτίνα του ΔηΣυ τότε, Ελένη Θεοχάρους, που τους είχε υποδείξει δημοσίως το καθήκον τους…

Π Α Ρ Η Γ Ο Ρ Ι Α είναι πάντως ότι, ευτυχώς, δεν πέτυχαν να λύσουν ακόμα το Κυπριακό, με τις προδιαγραφές λύσης των Χριστόφια - Ταλάτ (23.5.2008) κι Αναστασιάδη - Έρογλου (11.2.2014), που επευλόγησαν οι Ερντογάν - Νταβούτογλου. Αυτή η, ευτυχώς, αποτυχία οφείλεται σ’ έναν βαθμό στην επί του Κυπριακού αλαζονεία και του Ερντογάν και του Νταβούτογλου. Στην παρούσα συγκυρία η υπέρτερη επί παντός αλαζονεία του πρώτου, εκπαραθύρωσε τον δεύτερο. Εντεινόμενη, θα εκπαραθυρώσει -ελπίζουμε- και την… Τουρκία, παραγωγό αναστροφής των… «μηδενικών της προβλημάτων», έστω και με εν παραλύσει τους εν Αθήναις και εν Λευκωσία…
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ