Δ Η Λ Ω Σ Η : Ο υπογράφων την παρούσα στήλη, επαγγελματίας από το 1982 δημοσιογράφος, έχοντας μελετήσει την καταδικαστική απόφαση της «Επιτροπής Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας», εναντίον δύο σκίτσων του γελοιογράφου ΠΙΝ (Πέτρου Παπαπέτρου από τη σκλαβωμένη Λύση), που δημοσιεύτηκαν στον «Φιλελεύθερο», εναντίον των οποίων προσέφυγε στην εν λόγω Επιτροπή ο κ. Μιχάλης Ολύμπιος και συγκατένευσε ο κ. Τάκης Χατζηδημητρίου (πρώην βουλευτής ΕΔΕΚ), επιθυμεί να εκφράσει την εντελώς υποκειμενική, σθεναρή γνώμη του:

Ο Ι ΣΥΝΑΠΟΤΕΛΟΥΝΤΕΣ την εν λόγω Επιτροπή, (1) Ανδρέας Μαυρομμάτης Πρόεδρος, (2) Γεώργιος Παυλίδης Αντιπρόεδρος, (3) Πέτρος Πετρίδης Γραμματεύς, (4) Γιάννης Αντωνίου, (5) Αλεξάνδρα Γαλανού, (6) Μιχάλης Ιακωβίδης, (7) Μαρούλα Ιακωβίδου, (8) Ελένη Μαραγκού, (9) Ελένη Μαύρου, (10) Δήμητρα Μολυβά, (11) Ξένια Ξενοφώντος, (12) Μασίς ντε Παρτόκ, (13) Βάσος Τσαγγαράς, όσην αγάπη, σεβασμό κι εκτίμηση κι αν τρέφουμε, σε διαφορετικό δι’ έκαστον, βαθμό προσωπικά, πρέπει να ντρέπονται. Να αισχύνονται. Και, με θάρρος εντιμότητας, τολμηρά αυτομαστιγωνόμενοι, (α) να υποβάλουν έκαστος προσωπικά την παραίτησή του από την εν λόγω Επιτροπή και (β) όλοι μαζί να τη διαλύσουν. Όχι μόνο ως άχρηστη. Αλλά και ως εν δυνάμει επικίνδυνη.

Ε Π Ε Ι Δ Η : Εξουσίαν, επιβάλλουσαν κυρώσεις και διαπομπεύσεις, μετερχόμενοι, λειτούργησαν κι αποφάσισαν, παντελώς ανεπίτρεπτα σε φιλελεύθερο και δημοκρατικό πολίτευμα, ως Επιτροπή Λογοκρισίας. Κατά τα πρότυπα της πάλαι ποτέ αποικιοκρατικής μέχρι το 1959 των Εγγλέζων εν Κύπρω Λογοκρισίας. Και ως Εν Εξουσία Διώκτες της ελευθερίας έκφρασης και διάδοσης γνώμης. Που θυμίζουν, επί το ηπιότερον βέβαια, απεχθή καθεστώτα ανελευθερίας του Τύπου.

Όπως, κακή ώρα, για τους εν Τουρκία δημοσιογράφους, εκείνο του Ερντογάν. Με την περί «δεοντολογίας» (δήθεν δεοντολογίας) απόφασή τους, έχουν εκτραπεί σε απόπειρα επιβολής της ΔΙΚΗΣ τους πολιτικής γνώμης. Η οποία, ακόμη κι αν είναι πλειοψηφική έκφραση του συνόλου της κοινωνίας (που ΔΕΝ είναι), απαγορεύεται, από τις παγκοσμίως κατοχυρωμένες θεμελιώδεις αρχές των ατομικών ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, να στερεί και κατά μείζονα λόγο να διώκει την αντίθετη, έστω κι εντελώς μειοψηφική γνώμη. Ακόμη κι αν αυτή διατυπώνεται με σκίτσα και γελοιογραφίες όπως του καθημερινού επί 10ετίες ΠΙΝ του «Φιλελευθέρου».

Κ Α Λ Ο Ν ΕΙΝΑΙ να μελετήσουν οι περί την ελευθερία της έκφρασης μελετημένοι δικηγόροι και δημοσιογράφοι και πάντες οι ενεργοί πολίτες το κείμενο και τα επιχειρήματα της καταδικαστικής απόφασης, που δεν ντράπηκε να εκδώσει η εν λόγω Επιτροπή. Καλόν είναι να δημοσιευτεί το πλήρες κείμενό της σε όλες της εφημερίδες. Αυτούσιο. Και με τα 13 ονόματα των επίδοξων Λογοκριτών. Η παράκληση απευθύνεται και στους αρχισυντάκτες της «Σ».

Όχι μόνο για να προβληματίσει το αναγνωστικό κοινό. Αλλά και για να καταγραφεί στην… ιστορία της εν έτει 2016 μ.Χ. απόπειρας της Εξουσίας να φιμώσει την ελευθερία του Τύπου και την ελευθερία έκφρασης. Όλως ιδιαίτερου ενδιαφέροντος είναι τα κίνητρα και οι προθέσεις εκείνου του συμπολίτη μας που προσέφυγε για να επιτύχει κυρώσεις κατά του ΠΙΝ στην Επιτροπή, κυρίου Μ. Ολύμπιου.

Και του «βαναύσως» δήθεν θιγέντος, από το ένα εκ των δύο «καταδικασθέντων» σκίτσων, εγκαταλείψαντος από χρόνια την ΕΔΕΚ κ. Τ. Χατζηδημητρίου. Γιατί άραγε προσέφυγε ο πρώτος και συγκατένευσε ο δεύτερος, στην Εξουσία εναντίον της δημοσιογραφίας; Γιατί, αντίθετα, δεν προσέφυγαν, με έννομο συμφέρον, κατ’ αντιμωλίαν, στη Δικαιοσύνη και στα δικαστήρια; Και τέλος: Ας δούμε λεπτομερέστερα και επί της ουσίας: Πόσο χρήσιμη ή άχρηστη και πόσο ίσως επικίνδυνη δύναται να αποβεί για την ελευθεροτυπία και τη δημοκρατία η συνέχιση ύπαρξης της εν λόγω «Επιτροπής Δεοντολογίας» - Λογοκρισίας…
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ
Θυμάστε τον αρχαίο μας Αριστοφάνη; Κι ότι τον τραβολογούσε όχι σε… Επιτροπές Δεοντολογίας, αλλά στα δικαστήρια της αρχαίας Αθήνας ο… μέγας εν εξουσία Κλέων ο Κλεαινέτου; Επειδή τον έκραξε στους «Ιππής» του (στ.247) το 424π.Χ., ότι ήταν «ένας παλιάνθρωπος, και παλιάνθρωπος και πάλιν παλιάνθρωπος και θα το πω αυτό πολλές φορές, γιατί κι αυτός υπήρξε παλιάνθρωπος πολλές φορές κάθε μέρα, δημαγωγός, μιαρός, αναιδής, θρασύς, αχρείος, που λαδωνόταν κιόλας»;
Λάζ. Α. Μαύρος