Μ Ε Τ Α ΤΑ λογύδρια που εκφωνήθηκαν προψές, επί τη λήξει της πενταετούς θητείας των μελών της Βουλής, περί (α) «λαϊκής κυριαρχίας», (β) «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας» και (γ) «συμμετοχής των πολιτών», καλόν είναι να ξεκινήσει κάποτε μια ουσιώδης συζήτηση και για τα τρία ζητήματα. Ως κατ’ εξοχήν… ζητούμενα. Επειδή, ακριβώς, είναι και τα τρία, είτε ανύπαρκτα, είτε αναπηρικώς ακρωτηριασμένα, είτε φαλκιδευμένα και ψευδεπίγραφα.

Σ Τ Η Ν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, το τι συμβαίνει εμπράκτως είναι ότι: Με τις εκάστοτε βουλευτικές εκλογές, την ανά πέντε χρόνια, δηλαδή, στιγμιαία διά της ψήφου άσκηση της «λαϊκής κυριαρχίας», οι εκάστοτε εκλεγόμενοι κλέβουν, σφετερίζονται, ιδιοποιούνται την περιλάλητη «λαϊκή κυριαρχία». Θεσμικά: Τη νοσφίζονται και τη στερούν από τον λαό. Με αποκλεισμό πάντων των πολιτών, από την οποιαδήποτε δυνατότητα ή μορφή άσκησης της εν λόγω «κυριαρχίας» καθ’ άπασαν τη διάρκεια της πενταετίας.

Σ Τ Ο 5ΕΤΕΣ μεσοδιάστημα των «στιγμιαίων» εκλογών, στερούν από τον ψευδώς προσαγορευόμενο ως «κυρίαρχο» λαό, κάθε θεσμική δυνατότητα διαρκούς, ανά πάσαν στιγμή, αποτελεσματικής άσκησης ελέγχου των υποτιθέμενων «αντιπροσώπων του». Ο δήθεν εντολέας λαός δεν διαθέτει - δεν πέτυχε ποτέ να αποκτήσει - πολιτειακούς θεσμούς, ώστε να ελέγχει κάθε στιγμή τους «εντολοδόχους του» και την τύχη της εντολής που τους έδωσε με την ψήφο του.

Π Ρ Α Γ Μ Α Τ Ι: Οι καυχόμενοι ως «αντιπρόσωποι του λαού» είναι κατά κανόνα, μονάχα, υπάκουοι υπήκοοι κι εντολοδόχοι των κομματικών τους ηγεσιών. Κι αυτή η αλήθεια προσδιορίζει την ουσία του πολιτεύματος ως Ολιγαρχικής Κομματικής Ηγετοκρατίας. Και όχι, βεβαίως, ως δημοκρατίας, οιασδήποτε μορφής Εκκλησίας του Δήμου…

Σ Π Ο Υ Δ Α Ι Ο ΚΑΙ χαρακτηριστικό δείγμα προς μελέτη, με πολύχρονες από το 1974 διαστάσεις: Η πλειοψηφία του λαού απέρριπτε και απορρίπτει τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Αντίθετα, η πλειοψηφία των «αντιπροσώπων του λαού» στη Βουλή είναι υποστηρικτές και… σημαιοφόροι της ΔΔΟ. Αυτοπροσώπως, ιδιοχείρως κι ευθέως (άνευ αντιπροσώπων κι ανυπάκουος προς κομματικές ηγεσίες), ασκώντας ο λαός των πολιτών τη λαϊκή του κυριαρχία στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004, απέρριψε με 76% τη ΔΔΟ του Σχεδίου ΑΝΑΝ. Ούτε τότε, ούτε κι έκτοτε, επί 12 συναπτά έτη, η Βουλή των αντιπροσώπων της Ολιγαρχικής Κομματικής Ηγετοκρατίας επέτρεψε καν εις εαυτήν να συζητήσει κατ’ αντιμωλίαν στην ολομέλειά της, με απλό έστω άφωνο ακροατή τον λαό, τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, στην οποιαδήποτε μορφή της ή στο οιονδήποτε «σωστό ή μη» περιεχόμενό της. Για ποια λοιπόν «λαϊκή κυριαρχία», ποια «συμμετοχή των πολιτών» και ποια, εν τέλει «δημοκρατία» ομιλούν οι γλυκανάλατα και μελοδραματικά λογύδρια εκφωνούντες αντιπρόσωποι του κατ’ ουσίαν ολιγαρχικού αυτού πολιτεύματος;
ΛΑΖ.Α.ΜΑΥΡΟΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ ΣΑ 16.4.16
Το χθεσινό «βασικό άρθρο» (έτσι η ίδια τ’ ονόμασε) της… αππέσσω του Προεδρικού «Αλήθειας», υπέρ της «ταξιδιωτικής διπλωματίας» του κ. Ακιντζί στο Βερολίνο, αποτελεί άραγε έκφραση διαφωνίας «κύκλων» του Προεδρικού προς τις επανειλημμένες δηλώσεις τού εντός Προεδρικού κυβερνητικού εκπροσώπου κ. Ν. Χριστοδουλίδη ότι, «τέτοιου είδους προσκλήσεις και επισκέψεις δεν βοηθούν αλλά ενδεχομένως μπορούν να βλάψουν τη διαδικασία των συνομιλιών»;
Λάζ.Α.Μαύρος