Τ Ρ Ο Χ Α Ι Ο Υ Χάροντα τα καθημερινά νεότερα -αλίμονο- αδυνατούν εγκύρως να δημοσιευτούν. Διότι, από τη στιγμή που γράφεται ένα άρθρο, π.χ. Σάββατο μεσημέρι, όπως αυτό που τώρα διαβάζετε, μέχρι να δημοσιευτεί την Κυριακή στην εφημερίδα, ουδείς ξέρει -ξανά αλίμονο- πόσοι άλλοι, ό μη γένοιτο, θα χάσουν, ή θα χάσουμε, τη ζωή μας, ή κάποιον αγαπημένο μας, ή την αρτιμέλειά μας σ’ αυτήν την αυξανόμενη, ανεμπόδιστα, τροχαία ανθρωποκτονία. Στους δρόμους της ελλιπέστατα ελεγχόμενης Τροχαίας Απειθαρχίας.

Τα είπαμε, τ’ ακούσαμε, τα γράψαμε ξανά και ξανά: Χίλιοι δυο παράγοντες παίζουν ρόλο σημαντικό, συμβάλλοντας στην πρόληψη των τροχαίων συγκρούσεων, στην προσπάθεια μείωσης των Τροχαίων Ανθρωποκτονιών και Αυτοκτονιών. Τους εξηγούν, προσπαθώντας να τους εμπεδώσουν, εξ απαλών ονύχων και διά βίου, σε όλους τους πολίτες, οι άοκνες υπηρεσιακές και εθελοντικές εκστρατείες και προσπάθειες διαφώτισης κι ανάπτυξης της Τροχαίας Συνείδησης, ώστε να επιτευχθεί η πιστή τήρηση του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και το σημαντικότερο όλων: Η Τροχαία Πειθαρχία. Και ιδίως η Συνειδητή και Άγρυπνη (σε κάθε δευτερόλεπτο) Τροχαία Αυτοπειθαρχία.

Ο Μ Ω Σ, ΓΙΑ να υπάρξει επιτέλους η έμπρακτη εφαρμογή, όλοι το γνωρίζουμε, χρειάζεται απαραίτητα, ασταμάτητα, συστηματικά, ακούραστα, ο έμπρακτος ΕΛΕΓΧΟΣ αυτής της Πειθαρχίας. Εδώ εντοπίζονται οι μέγιστες υποχρεώσεις και τα καθήκοντα του κράτους: Στην ανάπτυξη επαρκούς ΕΛΕΓΧΟΥ της Τροχαίας Πειθαρχίας. Την ύπαρξη ικανών αριθμητικά και ποιοτικά δυνάμεων της Τροχαίας Αστυνομίας και των καταλληλότερων μέσων (κάμερες φωτοεπισήμανσης π.χ.) διαρκούς, 24ωρης και παντού αποτελεσματικής αστυνόμευσης. Ώστε να εφαρμόζονται οι ΝΟΜΟΙ του κράτους για την Τροχαία. Ώστε να ελέγχεται και να τιμωρείται αμέσως και παραδειγματικά ο κάθε παραβάτης.

Χ Θ Ε Σ ΣΤΙΣ εφημερίδες ήταν η φρικτή θανατηφόρα τροχαία σύγκρουση στα φανάρια τροχαίας της παραλιακής οδού 28ης Οκτωβρίου, στον Εναέριο της Λεμεσού: «Αυτοκίνητο πολυτελείας, που οδηγούσε 48χρονος, προφανώς λόγω υπερβολικής ταχύτητας, σε συνδυασμό με την κατανάλωση οινοπνεύματος από τον οδηγό του, 03:30 μετά τα μεσάνυκτα, ξέφυγε από τον έλεγχο του οδηγού, καρφώθηκε στο πίσω μέρος αυτοκινήτου που ήταν ακίνητο στο κόκκινο φανάρι περιμένοντας το πράσινο, το εκτίναξε στα κιγκλιδώματα της διαχωριστικής νησίδας και στον στύλο της ηλεκτρικής, σκοτώνοντας ακαριαία τον ανύποπτο κι αθώο 25χρονο οδηγό του».

Κ Α Ι ΤΟ ΠΙΟ εξωφρενικό αυτού του συγκεκριμένου Τροχαίου Χάροντα: «Σύμφωνα με αρμόδια αστυνομική πηγή, ο 48χρονος πρώην ταξιτζής [αυτουργός της Τροχαίας Ανθρωποκτονίας] ΔΕΝ είναι η πρώτη φορά που απασχολεί τις Αρχές για τέτοιου είδους αδικήματα [εγκλήματα υπερβολικής ταχύτητας πιωμένος], καθότι στο πρόσφατο παρελθόν, μόλις τον περασμένο Ιούλιο, είχε καταδικαστεί σε δύο χρόνια φυλάκιση ΜΕ ΤΡΙΕΤΗ

ΑΝΑΣΤΟΛΗ και του είχε στερηθεί για έξι μήνες η άδεια οδήγησης». Μια από τις εφημερίδες, μάλιστα, έγραψε στον τίτλο της και τα εξής: «Ένας κατά συρροήν ασυνείδητος οδηγός - 14 καταδίκες για οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ και για ιλιγγιώδη ταχύτητα»…

Π Ρ Ω Τ Η ΣΚΕΨΗ: Εάν το δικαστήριο που του επέβαλε την ποινή διετούς φυλάκισης, δεν τον ευνοούσε με την «Τριετή Αναστολή» αλλά τον έστελνε κατ’ ευθείαν στις φυλακές από τον Ιούλιο, ΔΕΝ ΘΑ ΣΚΟΤΩΝΕ τον 25χρονο τον Οκτώβριο. Κι αυτή η πρώτη σκέψη, προσκαλεί και προκαλεί στη διερεύνηση της αυστηρότητας, της αμεσότητας και, προπάντων, της αποτελεσματικότητας των τιμωριών που το κράτος νομοθέτησε κι επιβάλλει, εναντίον της Τροχαίας Απειθαρχίας η οποία, όπως στη συγκεκριμένη και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, προκαλεί τις αυξανόμενες Τροχαίες Ανθρωποκτονίες. Πόσο, δηλαδή, η κρατική -αστυνομική στον έλεγχο και δικαστική στις τιμωρίες- επιείκεια, επιτρέπει να είναι γεμάτοι οι δρόμοι από υποψήφιους Τροχαίους Φονιάδες και Τροχαίους Αυτόχειρες; Παραλλαγή του ερωτήματος: Πόσο, στ’ αλήθεια, η Τροχαία Αστυνομία σε όλους τους δρόμους, είτε με τα συστήματα φωτοεπισήμανσης είτε με τα παρόντα εκεί και επαρκώς ενεδρεύοντα στελέχη της, αποτελεί πραγματικό φόβητρο για κάθε παραβάτη; Κι ακόμη περισσότερο: Πόσο φόβητρο αποτελούν για τους συλλαμβανόμενους παραβάτες, οι ποινές των δικαστηρίων;

Δ Ε Ν ΜΠΟΡΕΙ να επιβληθεί η απολύτως αναγκαία Τροχαία Πειθαρχία, εάν τα όργανα για την επιβολή της, η Αστυνομία και τα Δικαστήρια, δεν εξαντλούν τη Μέγιστη Αυστηρότητα για την επιβολή της. Και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά ο Τροχαίος Χάροντας, ούτε και να μειωθούν τα τροχαία θανατηφόρα -ανθρωποκτονίες και αυτοκτονίες- αν ο Νόμος διστάζει ή είναι ανίκανος ή απρόθυμος να επιβληθεί.

Σ Υ Ν Ε Π Ω Σ: Καλές κι ευεργετικές οι εκστρατείες διαφώτισης, σπουδαιότατη η καλλιέργεια παιδιόθεν της Οδικής Συνείδησης, επαινετή κάθε προσπάθεια βελτίωσης του οδικού δικτύου, απαραίτητη η ορθή εκπαίδευση των νέων οδηγών κι ο έλεγχος καταλληλόλητας των οχημάτων, όμως, όλ’ αυτά ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ να αποδώσουν εάν λείπει η Επαρκής και Αυστηρή Αστυνόμευση και η Άμεση, Αυστηρή και Παραδειγματική Δικαστική Τιμωρία.
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ