Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ Ευάγγελος Φλωράκης υπήρξε, σε δυόμισι χιλιάδες χρόνων ελληνικής ιστορίας, ο δεύτερος κατά σειράν στρατηγός εν υπηρεσία ο οποίος, σταλμένος στην Κύπρο από τη μητέρα Ελλάδα, θυσιάστηκε εδώ, στη μεγαλόνησο, εκτελώντας το καθήκον που του εμπιστεύτηκε η πατρίδα στην ένοπλη φύλαξη του Ομφάλιου Λώρου. Ο πρώτος ήταν, στο Κίτιον, το 449 προ Χριστού, ο Αθηναίος στρατηγός Κίμων, γιος του επικεφαλής των θριαμβευτών μαραθωνομάχων του 490 π.Χ. Μιλτιάδη.

Π Ρ Ι Ν ΤΟ ΧΑΡΑΜΑ της Τετάρτης, 10η Ιουλίου 2002, ο αντιστράτηγος Ευάγγελος Φλωράκης, Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Φρουράς, μαζί με τον εξ Ελλάδος Διοικητή της Αεροπορίας της Εθνικής Φρουράς ταξίαρχο Στέλιο Δεμέναγα, τον Κύπριο υπασπιστή του υποπλοίαρχο Νίκο Γεωργίου και τους Κύπριους χειριστές του ελικοπτέρου Μπελ-206 της ΕΦ, σμηναγό Πάρι Αθανασιάδη και υποσμηναγό Μιχάλη Σιακαλλή, θυσιάστηκαν από πτώση του ελικοπτέρου στην περιοχή Κούκλια της Πάφου. Πετούσαν εκείνη την ώρα για την αεροπορική βάση «Ανδρέας Παπανδρέου», με σκοπό να ελέγξουν, σε αιφνιδιαστική άσκηση, την πολεμική ετοιμότητα των μυστικά παραληφθέντων τον Ιούλιο του προηγούμενου έτους από τη Ρωσία, μαχητικών ελικοπτέρων ΜΙ-35.

Σ Υ Γ Κ Λ Ο Ν Ι Σ Τ Η Κ Ε η Κύπρος, συγκλονίστηκε το πανελλήνιο, από τη φρικτή είδηση εκείνου το πρωινού. Οι περισσότεροι δεν ήθελαν, δεν μπορούσαν, δεν άντεχαν να πιστέψουν τέτοιο μαύρο μαντάτο. Ο Βαγγέλης ο Φλωράκης δεν ήταν μόνο ο πιο αγαπητός Αρχηγός που πέρασε ποτέ από την ΕΦ, κερδίζοντας εμπράκτως, με την ενεργότατη αξία του, την απόλυτη εμπιστοσύνη όλων των υπηρετούντων μονίμων στελεχών, κληρωτών, εφέδρων και εθνοφυλάκων της αναπτυσσόμενης μέχρι τότε αμυντικής θωράκισης της Κύπρου. Δεν ήταν μόνο ο αξιότερος της εμπιστοσύνης όλων των θεσμών της πολιτείας. Ήταν ο αγαπημένος Αρχηγός, καμάρι και περηφάνια και σιγουριά όλου του λαού. Το αποτύπωσαν στους τίτλους και στα δημοσιεύματά τους, από την επόμενη μέρα όλες ανεξαιρέτως οι εφημερίδες της Κύπρου. Το απέδωσε με ύψιστη ακριβολογία τότε ο Εθνοφύλακας υπολοχαγός του 911 Λόχου Κατοικημένων Τόπων της Λευκωσίας Στέλιος Ιωάννου: «Ήταν ο Αρχηγός. Όχι μόνο της ΕΦ, αλλά ο Αρχηγός ενός οράματος που αθόρυβα κατάφερε να μας κάνει όλους κοινωνούς και στρατιώτες. Όλους, ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας. Πολιτικούς, πολίτες, οπλίτες, δεξιούς, αριστερούς, κεντρώους και ανέντακτους. Του Οράματος που σαν ένας ιστός αράχνης μας άγγιζε όλους και μας μετέδιδε απόκρυφα μηνύματα. Αυτήν την αίσθηση είχαμε όλοι, αλλά δεν το μιλούσαμε μεταξύ μας. Ήταν ο Αρχηγός του Οράματος της Λευτεριάς».

Η Τ Α Ν ΤΟΤΕ το έκτο έτος συνεχούς οικοδόμησης και ανάπτυξης του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδος-Κύπρου, όταν το 2000 ανέλαβε την αρχηγία του ΓΕΕΦ ο στρατηγός Φλωράκης. Οικοδόμηση στην οποία, με προθυμία, μ’ ενθουσιασμό και με εκπληκτικά δείγματα εθελοντισμού, προσέφερε το σύνολο του λαού. Κι ο Φλωράκης ήταν διαρκώς παντού. Αυτοπροσώπως με τη στολή επιχειρήσεων και τ’ άρβυλά του. Στα πεδία βολής συν-τυφεκιοφόρος και συν-πολυβολητής. Στα άρματα μάχης συν-αρματιστής. Στα μεταγωγικά αεροσκάφη συν-αλεξιπτωτιστής. Στα πλοία συν-ναυταίος. Στο 2ο έτος της αρχηγίας του, βίωσε τη μεγάλη πίκρα της 1ης κατάργησης της άσκησης «Τοξότης» και της μη συμμετοχής της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας και Ναυτικού στην ετήσια άσκηση «Νικηφόρος» της ΕΦ, που αποφάσισαν οι τότε εν Αθήναις κυβερνώντες Σημίτης - Γιωργάκης - Τσοχατζόπουλος. Παρ’ όλ’ αυτά, επέμενε ακμαίος στην αύξηση και στην ανάπτυξη της πολεμικής ετοιμότητας των ενόπλων δυνάμεων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στις επάλξεις αυτού του καθήκοντος θυσιάστηκε με τ’ άλλα τέσσερα λαμπρά παλληκάρια της Ελλάδας και της Κύπρου, πριν από δεκατρία χρόνια.

Χ Θ Ε Σ ΤΟ ΠΡΩΙ τελέσθηκε στον ιερό ναό Αποστόλου Λουκά στα Κούκλια, απ’ τον μητροπολίτη Πάφου Γεώργιο, το 13ο ετήσιο Εθνικό Μνημόσυνο των Πέντε Αετών, όπου μίλησε ο υπουργός Άμυνας Χριστόφορος Φωκαΐδης. Παρόντος και του υπ.Εσ. Σωκράτη Χάσικου, ο οποίος ήταν υπ.Αμ. εκείνη την τραγική 11η Ιουλίου 2002. Ακολούθησε τελετή στο Μνημείο των Πέντε Αετών στο σημείο πτώσης του μοιραίου ελικοπτέρου. Τα τρία μικρά κοριτσάκια του ηρωικού Πάρι Αθανασιάδη μεγάλωσαν, έγιναν πλέον νεαρές κυρίες και καταθέσανε μαζί το στεφάνι στο ηρώο. Κι ένας μικρός σγουρομάλλης, κούκλος αεικίνητος μπόμπιρας, Βαγγέλης τ’ όνομα, μαζί με τη μανούλα του, πήγε το στεφάνι στο μνημείο του σπουδαίου παππού που δεν γνώρισε και των άλλων αθανάτων.
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ