Υ Π Ε Ν Θ Υ Μ Ι Σ Α Μ Ε προχθές, 57η φρικτή επέτειο της 12ης Ιουνίου 1958 ότι η οργανωμένη από τους Αγγλο-Τούρκους Σφαγή των Κοντεμενιωτών στο Κιόνελι, από αιμοβόρους της τρομοκρατικής ΤΜΤ, υπήρξε στην ιστορία των διακοινοτικών συγκρούσεων η Εναρκτήρια Σφαγή. Συγκρούσεις τις οποίες υποκίνησαν οι Εγγλέζοι, ώστε ν’ αντιμετωπίσουν τον αντι-αποικιακό αγώνα της ΕΟΚΑ. Και να μπάσουν την Τουρκία στο Κυπριακό. Είναι καταγεγραμμένη από Τουρκοκυπρίους η επιμονή των Βρετανών, απ’ το 1955, να στέλνουν στην Άγκυρα τον Τ/κ ηγέτη Φαζίλ Κιουτσούκ, για να πείσει την κυβέρνηση Μεντερές «να θέλει την Κύπρο». Ταυτόχρονα, με όργανο των Βρετανών, τον δημοσιογράφο της «Χουριέτ» και ηγέτη της οργάνωσης «Η Κύπρος είναι Τουρκική», Χικμέτ Μπιλ, προετοίμαζαν εντός Τουρκίας και τη «λαϊκή βάση» του εγχειρήματος. Πλήθος ντοκουμέντα, τουρκικά και βρετανικά, παρατίθενται επί του θέματος, στο βιβλίο «Αιματηρή αλήθεια» που εξέδωσε, δίγλωσσο, το 2009 η «Κίνηση για Ελευθερία & Δικαιοσύνη στην Κύπρο».

Κ Ι ΕΝΩ η 1η Σφαγή διεπράχθη 12η Ιουνίου 1958 με θύματα τους συλληφθέντες απ’ τους Άγγλους Κοντεμενιώτες, ο Φ. Κιουτσούκ απ’ τον Αύγουστο του 1955 επιχειρούσε να αφιονίσει τους εν Τουρκία ότι «επίκειται η σφαγή των… Τ/κ». Ως εξής:

- Το ΑΚΕΛ είχε εξαγγείλει για τις 28 Αυγ. 1955 συλλαλητήριο εναντίον της «Τριμερούς του Λονδίνου», εκείνων των ημερών, στην οποία οι Άγγλοι παρέσυραν και την κυβέρνηση της Αθήνας, προκειμένου να νομιμοποιήσουν την Τουρκία ως «ενδιαφερόμενο μέρος».

- Ο Κιουτσούκ έστειλε επιστολές στην Τουρκία, από 13 Αυγούστου 1955, ότι «οι Ε/κ στο συλλαλητήριο στις 28.8.55 θα ξεκινούσαν τη γενοκτονία των Τ/κ». Έγινε πρωτοσέλιδο στην Τουρκία. Παρά την ανυπαρξία ίχνους στοιχείων, η χαλκευμένη «είδηση» υιοθετήθηκε από τον πρωθυπουργό Αντνάν Μεντερές, σε εμπρηστικές δηλώσεις του στις 24.8.55. Ο Τούρκος συγγραφέας Αχμέτ Αν, σε μελέτη του της 5.9.2001 αναφέρει και τα εξής:

«Ακόμα κι οι εγγλέζικες υπηρεσίες, που πολεμούσαν την ΕΟΚΑ, δεν είχαν παρουσιάσει κανένα στοιχείο για τον σχεδιασμό ή και την ιδέα μιας τέτοιας επίθεσης. Πόσω μάλλον που η διοργάνωση μιας επίθεσης εναντίον των Τ/κ δεν ταίριαζε με την πολιτική της ΕΟΚΑ εκείνης της περιόδου. Γιατί οι φήμες για την επικείμενη επίθεση είχαν αρχίσει να διαδίδονται στις 13.8.55, δηλαδή πέντε εβδομάδες μετά την προκήρυξη της ΕΟΚΑ που ανέφερε τις καλές προθέσεις της έναντι της τ/κ κοινότητας. Ο ηγέτης της ΕΟΚΑ Διγενής διευκρίνιζε ότι η τ/κ κοινότητα δεν διέτρεχε κανένα κίνδυνο κι έλεγε ότι η προστασία της τ/κ κοινότητας αποτελούσε διαταγή προς τους αντάρτες της ΕΟΚΑ και ζήτημα στρατιωτικής υπόληψης. Πράγματι, το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1955 η ΕΟΚΑ κράτησε τον λόγο της […] Στην πρόσκληση του ΑΚΕΛ για το συλλαλητήριο της 28.8.55 Αυγούστου, δεν υπήρχαν αντι-τουρκικές αναφορές. Τουναντίον το ΑΚΕΛ υποστήριζε τη συνεργασία Τ/κ-Ε/κ […] Την Κυριακή 28.8.55 οι Έλληνες κομμουνιστές διαδήλωσαν στην Κύπρο και η μέρα έληξε χωρίς να ανοίξει τ/κ ρουθούνι. Η μοναδική πράξη βίας που συντελέστηκε εκείνη τη μέρα, από την ΕΟΚΑ, ήταν η εκτέλεση ενός Ε/κ αστυνομικού που εργαζόταν στις ‘Ειδικές Δυνάμεις’ [των Άγγλων]».

Ι Σ Τ Ο Ρ Ι Κ Α τεκμηριωμένο είναι, λοιπόν, ότι, ο σκόπιμος μύθος περί επικείμενης «γενοκτονίας» και «σφαγής» των Τ/κ, που θ’ άρχιζε δήθεν στο συλλαλητήριο του ΑΚΕΛ της 28.8.55, ξεκίνησε από τους ίδιους τους Τούρκους: Κιουτσούκ 13.8.55 και Μεντερές 24.8.55. Στόχος η ανθελληνική έξαψη των τουρκικών όχλων που, βάσει σχεδίου του τουρκικού κράτους, έδρασαν στα «Σεπτεμβριανά ’55» στο πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινουπόλεως 6-7 Σεπτ. 1955. Βρετανική υποκίνησει, για την αγγλο-τουρκική απόκρουση του αντι-αποικιακού αγώνα της Κύπρου. Η ΕΟΚΑ δεν στράφηκε εναντίον των Τ/κ. Στην εξέλιξη του αγώνα έπληξε συγκεκριμένους Ε/κ και Τ/κ αστυνομικούς των Εγγλέζων. Ο Τ/κ συγγραφέας Αρίφ Χασάν Ταχσίν, που υπήρξε και επικουρικός αστυνομικός των Βρετανών και μέλος της ΤΜΤ, προτού εξελιχθεί σε αντι-ντεκτασικό αρθρογράφο, σε βιβλίο του έγραψε ότι: «Αρχικά οι ένοπλες επιθέσεις της ΕΟΚΑ ήταν μόνο ενάντια στους Άγγλους. Επίσης, είναι γεγονός ότι η ΕΟΚΑ, όπως έστρεψε τα όπλα της ενάντια στους Ε/κ αστυνομικούς, τα έστρεψε και ενάντια στους Τ/κ αστυνομικούς».

Η ΙΔΙΑ προπαγάνδα, θα επανερχόταν με την έναρξη της ένοπλης Τουρκανταρσίας του 1963-64. Η «σφαγή των Τ/κ από τον αιμοσταγή Μακάριο» ήταν, εξάλλου, ο επίμονος, πάγιος, κεντρικός μύθος όλης της καριέρας του Ραούφ Ντενκτάς.
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ