Ο Σ Α, ΛΟΙΠΟΝ, αποτελούν τις πρώτιστες και μέγιστες, πραγματικές «Ανησυχίες των Ελληνοκυπρίων» (για να παραμείνουμε στον συνήθη όρο που χρησιμοποιεί ο Πρόεδρος Αναστασιάδης χωρίς ποτέ να προσδιορίσει ο ίδιος το περιεχόμενό του), αποτελούν συνάμα και τον μέγαν φόβο τους για την τεκταινόμενη, στις διαδικασίες των «διακοινοτικών» συνομιλιών, λύση. Της οποίας οι προδιαγραφές ορίζονται από τις διαδοχικές υποχωρήσεις στις οποίες προέβη διαχρονικά η «Ε/κ πλευρά». Αρχής γενομένης από την υποταγή στην αξίωση των Τούρκων Κατακτητών για λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας το 1977, με κατάληξη τον Διζωνικό Συνεταιρισμό Δύο Ίσου Καθεστώτος Συνιστώντων Κρατιδίων («πολιτειών») με Ισότιμη Επί Παντός Τουρκική Συγκυριαρχία τής 11ης Φεβρουαρίου 2014.

Π Ρ Ω Τ Η μέγιστη ανησυχία και φόβος (και κυριότερος λόγος απόρριψης της «λύσης Ανάν» στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004 από το 76% του λαού), η διάλυση του κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας: Οι Έλληνες Κύπριοι να χάσουν από τα χέρια τους το κυβερνώμενο από τους ίδιους, με όρους δημοκρατίας, ως πλειονότητα κατά 82% του πληθυσμού της νήσου, μόνο διεθνώς αναγνωρισμένο νόμιμο κράτος της Κύπρου. Την κρατική υπόσταση και οντότητα, η οποία απετέλεσε το μόνο ασφαλές οχύρωμα των Ελλήνων Κυπρίων, όσες δεκαετίες έχουν απέναντί τους την υπέρτερη στρατιωτική ισχύ και την επεκτατική βουλιμία των Τούρκων Κατακτητών. Η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας κι η αντικατάστασή της από ένα διζωνικό κρατικό μόρφωμα - έκτρωμα, όπου τίποτε δεν θα ισχύει και τίποτε δεν θα μπορεί να αποφασιστεί, εκτός εάν δώσουν γι’ αυτό την έγκρισή τους οι Τούρκοι, αποτελεί για την πλειοψηφία του λαού τη μέγιστη απειλή, τον μεγαλύτερο κίνδυνο, για την επερχόμενη ολοκληρωτική υποδούλωση ολόκληρης της νήσου στους Τούρκους.

Π Ρ Ω Τ Η - πρώτιστη, διαρκής κι αμετάβλητη κι αναλλοίωτη βεβαιότητα, διαχρονική γνώση και πεποίθηση, ακαταπαύστως ενισχυόμενη κι εντεινόμενη, η οποία θεμελιώνει, συντηρεί, αναπαράγει και αυξάνει τον προαναφερθέντα φόβο, αποτελεί η πασίγνωστη και διακηρυγμένη επισημότατα τουρκική ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, όλων ανεξαιρέτως των διαδοχικών τουρκικών κυβερνήσεων από 1955 - 2015 και όλων των διαδοχικών, έκτοτε άχρι σήμερα, τ/κ ηγεσιών, εναντίον του Ελληνισμού στην Κύπρο. Η αποδεδειγμένη και ομολογημένη βούληση της επεκτατικής και νεο-οθωμανικών στρατηγικών οραμάτων πολιτικής της Τουρκίας, για ν’ αποκτήσει η ίδια τον πλήρη στρατηγικό έλεγχο της Κύπρου. Πολιτική την οποία από δεκαετίες μεθοδεύει, κλιμακώνει κι ανανεώνει αταλάντευτα, ώστε με τη διζωνική λύση να επιτύχει: πρώτα τη διάλυση, την εξαφάνιση και την αντικατάσταση της «Εκλιπούσας» Κυπριακής Δημοκρατίας, με έναν νομιμοποιημένο διά της υπογραφής των Ελλήνων Κυπρίων «Συνεταιρισμό», τον οποίο η ίδια η Τουρκία θα ελέγχει καθ’ ολοκληρίαν μέσω των Τουρκοκυπρίων συγκροτημένων σε Ισότιμο και Συγκυρίαρχο Συνιστών Κρατίδιο («πολιτεία») και, σε κατοπινότερο στάδιο να καταστήσει τους Έλληνες Κυπρίους, υπόδουλη στους Τούρκους μειονότητα… υπό αναχώρηση.

Α Υ Τ Ο Υ Σ ΤΟΥΣ φόβους και μόνιμες πραγματικές ανησυχίες των Ελλήνων Κυπρίων, ουδόλως διασκέδασε, ή μείωσε, η μέχρι τώρα πολιτική, ιδίως των διαδοχικών κυβερνήσεων Χριστόφια - Αναστασιάδη στις «διακοινοτικές» συνομιλίες. Τους επαύξησαν αμφότεροι σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, προπάντων με τα Κοινά Ανακοινωθέντα που ένας μετά των άλλο συνομολόγησαν με τους επικεφαλής της «τ/κ πλευράς», όργανα των Τούρκων Κατακτητών στις συνομιλίες. Ούτε το εναρκτήριο Κοινό Ανακοινωθέν Χριστόφια - Ταλάτ της 23ης Μαΐου 2008, ούτε το αντίστοιχο Αναστασιάδη - Έρογλου της 11ης Φεβρουαρίου 2014, περιέχουν την παραμικρή ελπίδα διάσωσης της Κυπριακής Δημοκρατίας ως κράτους δημοκρατικής εξασφάλισης τής κατά 82% ελληνικής πλειονότητας του κυπριακού λαού. Αντίθετα, αμφότερα, αποτελούν τρόπαια της Άγκυρας στη μακρά πορεία για διάλυση της ΚΔ - με συγκατανεύοντες τους διαδοχικούς ηγέτες της «ε/κ πλευράς» - και για επίτευξη του τουρκικού στόχου για νομιμοποίηση του ισότιμου - συνεταιριστικού ελέγχου ολόκληρης της Κύπρου (μέσω των Τ/κ) από την Τουρκία.

Σ Τ Ι Σ ΚΑΤΑ καιρούς δημαγωγικές δηλώσεις του ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, ενώ απ’ τη μια ουδέν εκφωνεί καν για τους πραγματικούς φόβους και ανησυχίες των Ελλήνων Κυπρίων, απ’ την άλλη επιχειρεί να καθησυχάσει τους ακροατές του ότι με «σκελετό λύσης» (έτσι το είπε ο ίδιος Μεγάλη Παρασκευή στον «Πολίτη») το Κοινό Ανακοινωθέν του με τον Έρογλου της 11.2.2014, θα εξασφαλίσει ένα «κράτος ευρωπαϊκών προδιαγραφών», εντός του οποίου θα ισχύει «καθ’ όλην την επικράτεια» το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο. Αλλά, εντός του ίδιου του Κοινού Ανακοινωθέντος δεν είχε κατορθώσει καν να περιλαμβάνονται αυτές οι δύο λέξεις, «Ευρωπαϊκό Κεκτημένο». Μπόρεσε μόνο να περιληφθεί η γενικόλογη έκφραση «οι αρχές πάνω στις οποίες εδράζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση», μετά όμως από την πρόταξη του σκληρού πυρήνα της λύσης, δηλαδή τις «δύο συνιστώσες πολιτείες με ισότιμο καθεστώς» και «τη διζωνική, δικοινοτική φύση της ομοσπονδίας».

Μ Ε ΤΕΤΟΙΩΝ προδιαγραφών «διακοινοτικές» συνομιλίες και τέτοιου περιεχομένου «σκελετό λύσης», είναι δυνατό να εντοπίσει οιοσδήποτε κάποιο έστω στοιχείο που να καθησυχάζει τους φόβους και τις ανησυχίες των Ελλήνων Κυπρίων; Έχει, άραγε, εντοπισθεί στην πράξη, οποιαδήποτε συμμόρφωση της Τουρκίας - ακόμα και ως δίδουσας εξετάσεις, υπό ένταξη στην Ε.Ε. κράτους - στις «αρχές πάνω στις οποίες εδράζεται η Ε.Ε.» και στις όποιες «κυπρογενείς» λεγόμενες υποχρεώσεις της προς την Ε.Ε.; Έχει, έστω και κατ’ ελάχιστον, βελτιωθεί η συμπεριφορά της Τουρκίας έναντι της Κύπρου εκ του λόγου ότι η Άγκυρα δίδει εξετάσεις για να ενταχθεί στην Ε.Ε. και η Κύπρος, ως κράτος μέλος της Ε.Ε., είναι θεσμικά αυτόνομος κριτής της Τουρκίας; Και τι, άραγε, θα μπορούσε να προκύψει, αν -ο μη γένοιτο- τη θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας εντός της Ε.Ε., την καταλάβει ένα «Κράτος» Διζωνικός Συνεταιρισμός Δύο Ισοτίμων και Επί Παντός Συγκυρίαρχων Συνιστωσών «Πολιτειών», η μία εκ των οποίων θα είναι το όργανο και το όχημα και οι «προελαύνουσες διπλωματικές επιλαρχίες» της Τουρκίας ΚΑΙ στην Ε.Ε.;
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ