Α Π Ο ΤΗΣ ανόδου των ισλαμιστών του Ερντογάν στην εξουσία τον Οκτώβριο του 2002 και του ιδίου στην πρωθυπουργία τον Μάρτιο του 2003, μέχρι σήμερα, η εν Κύπρω εφημερίδα που… πρώτευσε επί 12 χρόνια στην καλλιέργεια ψευδαισθήσεων περί Ερντογάν είναι, ασφαλώς, η εφημερίδα «Πολίτης». Ούτως ειπείν, η «πλέον ερντογαν-ισμένη» παρ’ ημίν. Οι περί Ερντογάν αυταπάτες και η εναπόθεση ελπίδων στην εξουσία των «εκσυγχρονιστών», «ευρωπαϊστών», «προοδευτικών», «μετριοπαθών», «ισλαμο-δημοκρατών» κ.ο.κ. για «μια νέα Τουρκία καλή κ’ αγαθή», όλως ιδιαιτέρως για το Κυπριακό και τη λύση του, υπήρξαν βεβαίως ένα από τα βάθρα των υποστηρικτών του Σχεδίου Ανάν και του «ΝΑΙ» στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004. Με… ναυαρχίδα την ίδια εφημερίδα. Οι ίδιες ψευδαισθήσεις υπήρξαν εδώ… κυβερνώσες: Επί (α) Χριστόφια-ΑΚΕΛ και (β) Αναστασιάδη-ΔηΣυ. Ψευδαισθήσεις επί των οποίων οικοδομήθηκε η αντίληψη για «win-win situation» - αμοιβαίου οφέλους «λύση». Αντίληψη που εντοπίζεται και στις δημαγωγίες των ηγεσιών ΔηΣυ-ΑΚΕΛ ακόμα και για τα Κοιτάσματα της κυπριακής ΑΟΖ. Χειροκροτούμενες κι από τους επικεφαλής αρθρογράφους του «Π».

Γ Ι ’ Α Υ Τ Ο Υ Σ τους λόγους θεωρήσαμε άκρως ενδιαφέρουσα μια αιφνίδια -έστω και προσωρινή- στροφή της ίδιας εφημερίδας, που εντοπίσαμε στο κύριο άρθρο της την Τρίτη 14 Απριλίου, όπου ο «Π» σχολίασε τις αντιδράσεις της Τουρκίας του Ερντογάν, στα όσα είπε ο Πάπας Φραγκίσκος για τη Γενοκτονία των Αρμενίων. Κάτω από τον τίτλο «Το βάρος μιας λέξης», στο κύριο άρθρο της έγραψε και τα εξής σπουδαιότατα, δεδομένου του 12ετούς φιλο-ερντογαν-ισμού της: «Η αντίδραση της Άγκυρας δεν ξαφνιάζει κανέναν. Από την άλλη όμως θα πρέπει να ομολογήσουμε ένα οδυνηρό αυτονόητο: πως ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ

ΣΕ ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ ΜΕ ΤΗ ΧΩΡΑ ΑΥΤΗ, όταν η ίδια δείχνει με κάθε τρόπο να μην μπορεί να συμφιλιωθεί με τον εαυτό της. Η λέξη γενοκτονία ενοχλεί τους Τούρκους όχι γιατί την αρνούνται, αλλά γιατί τη φοβούνται. Είναι μια λέξη βρόγχος [σ.σ. εννοεί: βρόχος] στο ιστορικό τους παρελθόν, που δείχνουν πως δεν μπορούν να ανεχθούν από τη μια κι από την άλλη δεν τολμούν να την αποδεχθούν και να ξεμπλέξουν. […] Βέβαια πίσω από τον τρόμο της παραδοχής κρύβονται κι άλλα απωθημένα ανομολόγητα εγκλήματα. Πόντος, Μικρασία, Κούρδοι, Κύπρος. ΠΩΣ ΘΑ ΛΥΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΜΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΤΡΕΜΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ;» («Πολίτης» Τρ. 14.4.2015 σελ.12, τα κεφαλαία δικά μας).

Ο Λ ’ Α Υ Τ Α απ’ το άρθρο του «Π», που αναδημοσιεύουμε εδώ, ιδίως τα κεφαλαία, υπήρξαν ανέκαθεν ο δικός μας αντίλογος στους «λιγούρηδες» της «λύσης» και σ’ όλους τους «Αναν-ιστές», εν οις προεξάρχουσα «ναυαρχίς» ο «Π». Παλαιότερα, ένας απ’ τους ανέκαθεν επικεφαλής αρθρογράφους του «Π», αντέτασσε το εξής ερώτημα:
- «Πώς τα κατάφεραν να συνεργάζονται τώρα τόσο αρμονικά Γερμανοί και Γάλλοι που αλληλοσφάγησαν σε δύο Παγκ. Πολέμους;».
- Λησμονούσε δυστυχώς, όσες φορές κι αν του το υπενθυμίζαμε, ότι: Για να συνεργάζονται σήμερα Γερμανοί και Γάλλοι, προηγήθηκε, ως εκ των ων ουκ άνευ, η ήττα, η κατεδάφιση, η εξάλειψη του Ναζιστικού Καθεστώτος της Γερμανίας. Η αυστηρή αποκήρυξη του Ναζισμού από τη νυν Γερμανία. Και η επαναλαμβανόμενη αναγνώριση των κακουργημάτων που διέπραξε ο Ναζισμός…

Β Ε Β Α Ι Ω Σ το μέγα πρόβλημα «Τι Εστί Τουρκία» και οι περί ταύτης ψευδαισθήσεις είναι, φευ, κεντρικής σημασίας στα ελλιπέστατης μορφωτικής επάρκειας μυαλά των νυν και πρώην κυβερνώντων εν Κύπρω. Και των κομμάτων τους. Τόσο ελλιπέστατη ώστε, ακόμη κι αν έχουν εκδοθεί στα ελληνικά τα κορυφαία των κυβερνώντων ισλαμιστών έργα του Νταβούτογλου, το «Στρατηγικό Βάθος» κι οι «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες» του, δεν αφιέρωσαν έστω και μισή ώρα να τα… μετροφυλλήσουν. Όπως, επίσης, δεν ζήτησαν από καμιά κρατική υπηρεσία κι από κανένα κρατικό ή μη πανεπιστήμιο, να μεταφράσει και να διανείμει τα σπουδαιότατα για την τουρκική στρατηγική εναντίον της Κύπρου (1956-2015) θεμελιώδους σημασίας βιβλία των Νιχάτ Ερίμ, Ισμαήλ Τάνσου, Γιαμάκ Κεμάλ. Και ουδείς φρόντισε να αξιοποιήσει το κορυφαίο για τη Γενοκτονία των Αρμενίων βιβλίο του γενναίου Τούρκου πανεπιστημιακού Τανέρ Ακτσάμ.

Δ Ι Ο Τ Ι -κατά την ισχυρότατη επί 10ετίες γνώμη μας- δεν διαθέτουν την τόλμη ούτε την οξυδέρκεια να παραδεχθούν (έστω και κατ’ ιδίαν) και να ομολογήσουν (έστω μόνον εις εαυτόν) ότι:
- Με μια τέτοια Τουρκία δεν είναι επιτρεπτό να ελπίζουν σε οποιαδήποτε συνεννόηση και πως:
- Με μια τέτοια Τουρκία δεν είναι δυνατόν «να λύσουμε το Κυπριακό» και, συνεπώς, να σχεδιάσουν μια στρατηγική με βάση αυτήν την… αυταπόδεικτη αλήθεια.
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ