Π Ρ Ο Κ Ε Ι Τ Α Ι για μίαν από τις παλιές, αθεράπευτες εισέτι και μόνιμες ανεπάρκειές μας. Της πολιτικής ηγεσίας, ιδίως. Η άγνοια των εναντίον μας τουρκικών στόχων. Έτι χειρότερον: Η άρνηση, η περιφρόνηση, η απαξίωση του καθήκοντος διαρκούς παρακολούθησης, μελέτης και γνώσης των τουρκικών σχεδίων. Ώστε, γνωρίζοντας -εκ της γνώσεως και διαχρονικής έμπρακτης δοκιμασίας πεπεισμένοι- τους ανθελληνικούς σχεδιασμούς, να σχεδιάσουμε (οι κομματικές μας ηγεσίες, οι κυβερνήσεις μας) την αντιμετώπιση, την απόκρουση και την ανατροπή τους.

Ε Θ Ε Σ Ε ξανά αυτό το θέμα, μ’ ένα άρθρο του στη «Σημερινή» σελ.27, προχθές 13τρ., ο πρώην Υπ.Αμ. στρατηγός Φοίβος Κλόκκαρης, με τίτλο «Διακοινοτικές συνομιλίες - υποτίμηση τουρκικής στοχοθεσίας». Υπέδειξε το αυτονόητο: «Η γνώση της τουρκικής στοχοθεσίας για την Κύπρο είναι ο πιο βασικός παράγων, που επηρεάζει την οικοδόμηση στρατηγικής για την εθνική ασφάλειά μας». Και υπενθύμισε πως οι Τούρκοι τα αποκάλυψαν και γραπτώς, λεπτομερώς πεντακάθαρα και, κυρίως, ΕΜΠΡΑΚΤΩΣ αποδεδειγμένα, τα ΣΧΕΔΙΑ τους. Μέσα κι από τα βιβλία των Νιχάτ Ερίμ 1976, Ισμαΐλ Τάνσου 2001 και Κεμάλ Γιαμάκ 2006. Και οι τρεις είχαν ενεργό ανάμειξη «στη σύνταξη των Συνθηκών Ζυρίχης-Λονδίνου, στη μεταφορά οπλισμού από την Τουρκία στην Κύπρο προ και μετά την ανακήρυξη της ΚΔ, στη στρατικοποίηση και δράση της ΤΜΤ, την Τουρκανταρσία του 1963 κλπ. Τα βιβλία τους βοηθούν στην κατανόηση των γεγονότων της εισβολής, εθνοκάθαρσης, τρομοκρατίας, εποικισμού, ξεριζωμού του ελληνικού στοιχείου και της στάσης της Τουρκίας στις διακοινοτικές συνομιλίες. Δεν θέλει ανεξάρτητο κράτος έναντι των νοτίων ακτών της, αφού αμετακίνητη στοχοθεσία της είναι ο έλεγχος [επανάκτηση] ΟΛΗΣ της Κύπρου»...

Γ Ρ Α Φ Ε Ι και τα εξής σημαντικότατα ο Κλόκκαρης: «Οι νέοι της Κύπρου ΔΕΝ έζησαν τα ιστορικά γεγονότα της δεκαετίας του 1960 και ΔΕΝ διδάσκονται την τουρκική στρατηγική και στοχοθεσία για την Κύπρο στα σχολεία και πανεπιστήμια. Το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού κόσμου ΔΕΝ την προβάλλει και οι κυβερνήσεις μας την υποτιμούν, όπως αποδεικνύεται από την επιλογή των διακοινοτικών συνομιλιών και την υποβάθμιση των συντελεστών εθνικής ισχύος μας. Είναι ευθύνη και χρέος του κράτους μας να μεριμνά για τη ΓΝΩΣΗ της ιστορικής αλήθειας από τους πολίτες και τους νέους μας, για να τους θωρακίσει στον αγώνα για εθνική επιβίωση. Έχει τα αναγκαία μέσα: Σχολεία, Πανεπιστήμια, κρατικά ΜΜΕ, ιδρύματα κλπ. Την ίδια ευθύνη έχουν και τα κόμματα για τα μέλη τους. ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟ ΠΡΑΤΤΟΥΝ; Ποια η σκοπιμότητα να παραμένει σε άγνοια ο πολίτης, που εκφράζει τη λαϊκή κυριαρχία; Γιατί τα εν λόγω βιβλία ΔΕΝ έχουν μεταφραστεί στην Ελληνική, με μέριμνα της ΚΔ (ΚΥΠ, ΡΙΟ κλπ.) ή από το Τμήμα Τουρκολογίας του Πανεπιστημίου Κύπρου;

ΔΕΝ ενδιαφέρουν τους κρατικούς αξιωματούχους που χειρίζονται το Κυπριακό, τους πολιτικούς, διπλωμάτες, στρατιωτικούς, νομικούς, εκπαιδευτικούς, ιστορικούς, δημοσιογράφους, ακαδημαϊκούς;»…