Δ Υ Ο Μ Ι Σ Ι ΧΙΛΙΑΔΕΣ χρόνια είναι γραμμένο στο Α-140 του Θουκυδίδη, στην 1η προς Αθηναίους δημηγορία του Περικλή που κατέγραψε στην Ξυγγραφή του, εκείνο το πάντοτε «κοντά στον νουν», απόλυτα κατανοητό απ’ την κοινή λογική, σε κάθε αντιπαράθεση ισχύος των εκάστοτε αντίπαλων συμφερόντων. Εκείνο που επαληθεύεται διαρκώς στη διαδρομή της παγκόσμιας ιστορίας. Και που αποδεικνύεται ακέραιο, αδιαλείπτως επαναλαμβανόμενο, στη διάρκεια των 38 χρόνων των «διακοινοτικών» συνομιλιών 1977-2015, των αντίπαλων δυνάμεων και ασύμπτωτων, αλληλο-εχθρευομένων συμφερόντων της Τουρκίας απ’ τη μια, του Ελληνισμού απ’ την άλλη, στο Κυπριακό…

Τ Ο 432 π.Χ., στο τελευταίο έτος πριν από την έναρξη του 27ετούς Πελοποννησιακού Πολέμου, αποφασισμένη ήδη εναντίον των Αθηνών, υπό την ηγεσία των Λακεδαιμονίων και υποκινούμενη από τους πρωταίτιους Κορινθίους, η Πελοποννησιακή Συμμαχία απαιτούσε από τους Αθηναίους ν’ ανακαλέσουν το ψήφισμα κυρώσεων και αποκλεισμού των Μεγαρέων. Κι ο εκλεγόμενος ανά έτος στρατηγός, ηγέτης της Αθήνας Περικλής, εξηγούσε στην κυρίαρχη του πολιτεύματος Εκκλησία του Δήμου ότι: «Αν υποχωρήσετε [κι ενδώσετε, στην φαινομενικά ασήμαντη για το περί Μεγαρέων Ψήφισμα απαίτηση των εχθρών], θα προβάλουν, αμέσως, άλλη μεγαλύτερη απαίτηση, γιατί θα είναι σίγουροι ότι και τώρα ενδώσατε από φόβο» («οις ει ξυγχωρήσετε, και άλλο τι μείζον ευθύς επιταχθήσεθε ως φόβω και τούτο υπακούσαντες»)…

Μ Ε Τ Α ΑΠΟ 2.500 χρόνια, εμπράκτως και διαχρονικώς σίγουροι οι Τούρκοι για τον ενδοτισμό και την υποχωρητικότητα (φέτα-φέτα, διαδοχικώς) των Ελλήνων, πράττουν ακριβώς όπως τα έγγραψε για το 432 π. Χρ. ο Θουκυδίδης. Έτσι, από το «φόβω υπακούσαντες» στην απαίτησή τους το 1977 για Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, έκτοτε, επίμονα, μεθοδικά κι αταλάντευτα, κάθε επάλληλη φορά «και άλλο τι μείζον ευθύς επιταχθήσεσθε»: Ώσπου να καταστήσουν Εκλιπούσα την Κυπριακή Δημοκρατία. Και, υπό τουρκικό έλεγχο ολόκληρη της Κύπρο και την ΑΟΖ της. Πρόκειται για μίαν εκ των προτέρων εξασφαλισμένης επιτυχίας συνταγή. Μονίμως αποτελεσματική. Διότι, όπως έλεγε σ’ εκείνο το σημείο ο Περικλής, από την υποχωρητικότητά σας σ’ αυτό το ασήμαντο («βραχύ») θα δοκιμάσουν οι εχθροί και θα βεβαιωθούν για το φρόνημα και την αποφασιστικότητά σας. Αυτή η υποχώρηση «αποτελεί την λυδίαν λίθον προς εξακρίβωσιν και δοκιμασίαν των προθέσεών σας», όπως το μετέφρασε ο Ελευθέριος Βενιζέλος. «Το γαρ βραχύ τι τούτο πάσαν υμών έχει την βεβαίωσιν και πείραν της γνώμης» (Α-140,5) Γι’ αυτό και δεν κάνουν λάθος οι Τούρκοι….

Α Λ Λ Α: ΟΙ αξιοθρήνητοι, ανεπίδεκτοι μαθήσεως, ιστορικά αδιάβαστοι, στρατηγικά αστοιχείωτοι, εθελο-αναλφάβητοι πολιτικά, ηγέτες των Ελλήνων, «αριστεύσαντες» σ’ ενδοτισμό, σε δειλία και μορφωτική ανεπάρκεια, αυταπατώνται -κι εξαπατούν τον λαό- ότι η «διεθνής κοινότητα» και οι «στρατηγικοί τους εταίροι» και η ΕΕ και ο ΟΗΕ θα… επιβραβεύσουν τον ενδοτισμό τους (την περιλάλητη «καλή θέληση» των Ηττημένων Μυαλών τους) και θ’… «αγκριστούν» με την Άγκυρα! Έτσι ακριβώς παράγεται κι επαναλαμβάνεται ο ημέτερος εξευτελισμός κι έτσι προελαύνει κάθε φορά, ατιμώρητη, σε νέα «κεκτημένα» η έχουσα στρατηγική Τουρκία, έναντι της παρ’ ημίν πολιτικής ηλιθιότητος ήτις ψάχνει εναγωγίως και… βαζελίνη για να πείσει την Άγκυρα για «τα οφέλη που μπορεί ν’ αποκομίσει από τη λύση του Κυπριακού»….
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ