Ε Ν Α Ν Τ Ι Α στην τουρκική εισβολή στις νότιες θάλασσες της κυπριακής ΑΟΖ, η έλευση χθες στην Κύπρο του Αντώνη Σαμαρά, έδειξε μια εικόνα -έστω και εικόνα, ως… έναρξη- παγκομματικής ενότητας στη Λευκωσία. Κι ένα αποφασισμένο αρραγές μέτωπο εθνικής των Ελλήνων ενότητας, Λευκωσίας - Αθηνών. Το ταξίδι του Σαμαρά και του Αναστασιάδη στο Κάιρο, για την Τριμερή, σήμερα, Ελλάδος - Κύπρου - Αιγύπτου, ανοίγει μία καθοριστικής σημασίας προοπτική του Ελληνισμού. Αμφοτέρων των κρατών του. Στη φλεγόμενη και διακυβευόμενη Εγγύς Ανατολή. Με, ήδη, εν εξελίξει, άλλως πως και παραλλήλως, την Τριμερή Ελλάδος, Κύπρου, Ισραήλ. Στην εξίσου διακυβευόμενη Ανατολική Μεσόγειο...

Κ Α Ι ΣΤΙΣ δύο περιοχές, Εγγύς Ανατολή και Αν. Μεσόγειο, ο νεο-οθωμανικός επεκτατισμός της Τουρκίας παίζει το κεφάλι του. Μπλέχτηκε βουλιμικώς με όλα. Κι είναι η πρώτη φορά που έχει όλους τους πέριξ εναντίον του. Και, κυρίως, αμφίβολη τη συνέχιση της εύνοιας των υπερδυνάμεων. Τα πράγματα παίζονται. Τα πάντα ρει. Κι οι συσχετισμοί ισχύος μεταβάλλονται. Ρέουν εν αμφιβόλω. Ανασυσχετίζονται. Κι εκκρεμεί, αβέβαιη, η τελική τους έκβαση. Και, ποιος θα πετύχει να υπερισχύσει; Παίζεται. Διακυβεύεται. Αμφισβητείται. Κι εξαρτάται, πρώτιστα και κυρίως, ποιοι απ’ όλους είναι οι πιο αποφασισμένοι. Οι πιο επιδέξιοι. Και οι πιο μακροπρόθεσμα στρατηγούντες με την επωφελέστερη τακτική...

Ε Δ Ω ΚΑΙ τώρα, εκείνο που προέχει, εκείνο που προεξάρχει ως σημαντικότερο, για αμφότερα τα κράτη του Ελληνισμού, είναι ΜΟΝΟ ένα: Οι ικανότητες της ηγεσίας του. Των δύο κυβερνήσεών του. Και των ηγεσιών των κομμάτων του. Τα πέριξ πρωτοφανώς συμβαίνοντα, ρέοντα και διακυβευόμενα, επιβάλλουν την ανάγκη, οι ηγέτες να υπερβούν εαυτούς. Για να καταστούν αντάξιοι (και ικανοί) των περιστάσεων. Ν’ απεγκλωβιστούν από τις χρόνιες αγκυλώσεις των Ηττημένων Μυαλών τους. Ν’ απολακτίσουν τις καρκινογόνες ναρκισσιστικές αυταρέσκειές τους. Και ν’ αρπάξουν τη χρυσή ευκαιρία ανάτασης (όχι του κόμματος, αλλά:) του Ελληνισμού. Ανάταση η οποία απαιτεί: Στρατηγική σοφία. Εθνικό φρόνημα. Έμπρακτη ανιδιοτέλεια. Κάθε πολλοπάητη τακτική. Και, προπάντων, αποφασιστικότητα μεθοδευμένης απολάκτισης του διζωνικού κάλου που λοβοτομεί σαράντα επαίσχυντα χρόνια τα κομματικά τους μυαλά.

Ε Δ Ω ΚΑΙ τώρα χρειάζεται να πείσουν τα μυαλά τους (κι ας μην το εκφωνήσουν ποτέ) το πρωτεύον: Δεν θέλουμε λύση. Να πάει στον διάβολο η λύση. Δεν θέλουμε συμβιβασμό. Στον διάολο κι αυτός. Θέλουμε την ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ. Και μπορούμε ΤΩΡΑ, μέσα στα αβέβαια και στα ρέοντα που παίζονται, να παίξουμε κι εμείς, παίκτες επιτέλους για πρώτη φορά υπέρ των συμφερόντων του Ελληνισμού. Ο οποίος ΤΩΡΑ βρίσκει, γι’ αυτό, συμμάχους…
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ ΣΑ 8.11.14
Όταν στη Βουλή της Κύπρου, φίλτατε 63χρονε πρωθυπουργέ του ελλα-δικού μας (δικού μας) κράτους, θυμάσαι φωνηέντως όταν 6χρονος καρφώθηκε στο είναι σου το 1957 η θυσία του Γρηγόρη Αυξεντίου και 45χρονος, το 1996, η θυσία του Τάσου Ισαάκ και του Σολάκη Σολωμού, ν’ αντιληφθούμε, άραγε, κύριε Αντώνη Σαμαρά μας, ότι το όραμα για το οποίο θυσιάστηκαν ΕΔΩ (μαζί με πολύ περισσότερους) οι Τρεις, παραμένει καθοδηγητικός φάρος στο μέγαρο της οδού Ηρώδου του Αττικού, ή μήπως πνίγεται στον συνυπαίτιο μικροελλαδισμό μας;
Λάζ. Α. Μαύρος