Τ Ε Σ Σ Α Ρ Α Κ Ο Σ Τ Ο ΠΡΩΤΟ Δεκαπενταύγουστο μακριά απ’ τη σκλαβωμένη Κερύνεια μας, την τουρκοκρατούμενή μας Μόρφου, τη φυλακισμένη του Αττίλα (από Ετζεβίτ έως και Ερντογάν) Αμμόχωστό μας. Ανάμεσα στις ειδήσεις παγκόσμιας σπουδαιότητας, η επίσκεψη κι οι δηλώσεις του πρωθυπουργού του ελλα-δικού μας κράτους Αντώνη Σαμαρά, στο εξαιρετικής σημαντικότητας θεαματικό ταφικό μνημείο το 325-300 πρό Χριστού, που οι αρχαιολόγοι ανασκάπτουν στην αρχαία Αμφίπολη της Μακεδονίας μας, της εποχής του Μεγάλου Αλεξάνδρου μας. Ιδού και πάλι, τ’ αρχαία μας τα κάλλη:

Μ Ο Υ Σ Ι Κ Η υπόκρουση οι λυγμικές νότες του Σταύρου Ξαρχάκου, σ’ εκείνον τον Εθνικό μας Θρήνο, με τους στίχους του αείμνηστου Νίκου Γκάτσου. Γραμμένους για ΄κείνον τον Αύγουστο του 1922. Ολοταίριαστους και για τον Αύγουστο του 1974. Κι όλους τους έκτοτε ανεπούλωτους Αύγουστούς μας:

…«Μα τώρα που ξυπνήσανε τα φίδια, εσύ φοράς τ’ αρχαία σου στολίδια και δεν δακρύζεις ποτέ σου, μάνα μου Ελλάς, που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς. Μα τότε που στη μοίρα μου μιλούσα, είχες ντυθεί τ’ αρχαία σου τα λούσα και στο παζάρι με πήρες γύφτισσα μαϊμού, Ελλάδα, Ελλάδα, μάνα του καημού. Μα τώρα που η φωτιά φουντώνει πάλι, εσύ κοιτάς τ’ αρχαία σου τα κάλλη και στις αρένες του κόσμου, μάνα μου Ελλάς, το ίδιο ψέμα πάντα κουβαλάς. Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, μου τα ΄πες με το πρώτο σου το γάλα»…

Σ ’ Ο Λ Ο Κ Λ Η Ρ Ο Υ του απανταχού Ελληνισμού σήμερα, νησιώτικου και στεριανού, γιορτάζουν πανηγυρικά, σαν σε Πάσχα θερινό, όλες οι Παναγιές, την Κοίμηση της Θεοτόκου. Με βαθιά πίστη ακούγονταν στις εσπερινές παρακλήσεις και αγρυπνίες των προηγούμενων βραδιών, μελωδικές οι ικεσίες «διάσωσον από κινδύνων τους δούλους σου, Θεοτόκε, ότι πάντες μετά Θεόν εις σε καταφεύγομεν, ως άρρηκτον τείχος και προστασίαν».

Με τη συλλογική μνήμη στραμμένη ιδίως στη θαυματουργή Μεγαλόχαρη του Σαράντα, απ’ την Τήνο της ύπουλα τορπιλισμένης «Έλλης» έως τα νικητήρια λάβαρα της Πίνδου και της Βορείου Ηπείρου: «Προς τίνα καταφύγω άλλην, Αγνή; Πού προσδάμω λοιπόν και σωθήσομαι; Πού πορευθώ; Ποίαν δε εφεύρω καταφυγήν; Ποίαν θερμήν αντίληψιν; Ποίαν εν ταίς θλίψεσι βοηθόν; Εις σε μόνην ελπίζω, εις σε μόνην καυχώμαι και επί σε θαρρών κατέφυγον»...

Δ Ι Ο Τ Ι ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ των Ελλήνων ικεσία παραμένει, να φωτιστούν επιτέλους οι ηγέτες, να φωτιστεί ο λαός που τους εκλέγει, ο λαός που πρέπει να τους ελέγχει, ο λαός που οφείλει τάχιστα να τους αντικαθιστά με καλύτερους, με ικανότερους, με αξιότερους, για να βγει το ταχύτερο απ’ το βάραθρο όπου κατήντησε και να ευτυχήσει με σύγχρονα λούσα και πραγματικά στολίδια, γαλουχούμενος πλέον μόνο με λόγια αληθινά ο Ελληνισμός…
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ
Αφού, λοιπόν, ψέματα και πάλιν ψέματα αποδείχθηκαν όλοι εκείνοι οι όρκοι - θυμάστε τότε επί Κουρέματος με.. το πιστόλι στον κρόταφο; - για Ταμεία Κοινωνικής Αλληλεγγύης, οι όρκοι «ουδείς θα μείνει χωρίς ψωμί» και «ουδείς χωρίς σπίτι», με ποια προσόντα ΤΩΡΑ θα πείσει οιοσδήποτε οιονδήποτε για τις περιλάλητες εκποιήσεις και για την πρώτη (από πόσες άραγε 1η;) κατοικία;
Λάζ. Α. Μαύρος