Γ Ι Α ΕΝΑ νεκατσιασμένου περιεχομένου βιβλίο ο λόγος. Όπως επιβίωσε στην κυπριακή διάλεκτο η αρχαιοελληνική μας ρίζα και το ανά + κακκάω του Αριστοφάνη στο ρήμα ανακατσιώ - νεκατσιώ = φοβούμαι, δειλιάζω, σιχαίνομαι, ανατριχιάζω, αισθάνομαι αηδία, αροθυμώ. Όλ’ αυτά μαζί κι άλλα πολύ περισσότερα, αιματοβαμμένα, αθλιότερα κάθε εξαθλίωσης, ατιμωτικά, που συντρομάζουν, προκαλούν αναγούλες, εφιάλτες και:

Ο Π Ο Ι Ο Ι ΑΠ’ εκείνους που όντως πολέμησαν στην πρώτη γραμμή τους Τούρκους εισβολείς, στις προδομένες κυπριακές Θερμοπύλες το 1974, στην Κερύνεια, στον Καραβά και τη Λάπηθο, στην Αλωνάγρα, το Συγχαρί, το Αγριδάκι, τον Κοντεμένο, τη Μιάμιλια κ.α. στον Πενταδάκτυλο,

ΟΛΟΙ εκείνοι που στα δικά τους χέρια άφησαν την τελευταία τους πνοή σκοτωμένοι, θυσιασθέντες στη μάχη, ηρωικοί συμπολεμιστές τους,

ΟΛΟΙ εκείνοι που εστίασαν τα σκοπευτικά του όπλου τους στον εχθρό και πάτησαν κατ’ επανάληψιν τη σκανδάλη,

ΟΛΟΙ εκείνοι που εγκλωβίστηκαν - με του Χάρου την ανάσα διαρκώς στο σβέρκο τους - στις καταληφθείσες από τις ορδές του Αττίλα περιοχές,

ΔΥΣΚΟΛΑ - πάρα πολύ δύσκολα - θ’ αντέξουν να διαβάσουν όσα, σαράντα χρόνια από τότε, οι ίδιοι πασκίζουν να μην τους συντρομάζουν στον ύπνο τους. Και προσεύχονται να μη θυμούνται στον ξύπνιο τους...

Τ Ο ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ βιβλίο το έγραψε μετά από 40 χρόνια ο 21χρονος το 1974 λοχίας του μαρτυρικού 281 Τάγματος Πεζικού της Μύρτου, Ζαβρίδης Γεώργιος, ΑΣΜ 14549/71, από το Στρουμπί της Πάφου, της 73Β ΕΣΣΟ. Κατατάγηκε στην Εθνική Φρουρά στις 20 Ιουλίου 1973 και απολύθηκε στις 25 Αυγούστου 1975. Και γράφει στη σελίδα 130, «πέρασαν 40 χρόνια από τότε, μα τώρα που τα γράφω, ίσως χρειαστώ μερικά 24ωρα να ξαναβρώ τον ύπνο μου»… Σήμερα, 7.30μμ στο ξενοδοχείο «Αβάντι» στην Πάφο η 1η παρουσίασή του.

Τ Ι Τ Λ Ο Σ ΤΟΥ βιβλίου είναι: «Η Πύλη της Κολάσεως». Πράγματι, αποτελεί λεπτομερειακή καταγραφή - αυθεντική προσωπική μαρτυρία γεγονότων και βιωμάτων φρίκης, γνώριμων σε ομοιοπαθείς - ενός από τους πολεμιστές του 1974, που ξεγέλασαν τον Χάρο μέσα στου Χάρου τα δόντια. Και που, όλως τυχαίως, καμιά σφαίρα ή όλμος, οβίδα άρματος ή βόμβα αεροπλάνου του εχθρού, δεν… έγραφε επάνω της τ’ όνομά του. Και που γι’ αυτό συγκαταλέγεται στους επιζήσαντες. Τόλμη δική του και θεία προνοία, κατάφερε να μην αιχμαλωτιστεί. Και να μην τον εκτελέσουν με μια τουρκική σφαίρα στο κρανίο. Ελάχιστα χιλιοστόμετρα, τον διέσωσαν, έξω από τον μακρύ κατάλογο των Αγνοουμένων Αδηλώτων Αιχμαλώτων. Και διέφυγε, σώον ερείπιο, από τη σκλαβωμένη Κυρά, Φιλιά κι Αυλώνα, 16 Αυγούστου 1974 στις ελεύθερες περιοχές…

Κ Ρ Ι Τ Ι Κ Η και σχόλια για το βιβλίο, είναι υπόθεση κάθε αναγνώστη. Οι ομοίως βιώσαντες το ’74 όσα κι ο συγγραφέας, που υποφέρουν όσα κι ο ίδιος άχρι τούδε, δυο πράγματα έχουν να διαλαλούν ακούραστα:
(1) Ποτέ πια και για κανένα λόγο Εμφύλιος Διχασμός. Και:
(2) Ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις, ώστε κανείς εχθρός να μην καταντήσει τα παιδιά και τα εγγόνια μας, όπως το 1974…
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ
Μήπως θα πρέπει, οι κατηγορηθέντες και διαπομπευθέντες, για «μικροπολιτικές σκοπιμότητες», απ’ τον πρόεδρο Αναστασιάδη, την Κυριακή - απρεπώς απρεπέστατα σε κηδεία μετά από 40 χρόνια Μαρτυρικών Οστών Ηρωικού Αγνοούμενου Συμπολεμιστή - διαφωνούντες με το Κοινό του Ανακοινωθέν 11.2.14 με τον Έρογλου, ν’ αποφασίσουν ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ να μην ξαναπαρουσιαστούν στο Εθνικό Συμβούλιο; Και να τον αφήσουν μόνο του με τον κ. Αβέρωφ, τον σύντροφο Άντρο και τους κ.κ. Χριστόφια και Βασιλείου να του «επιπλώνουν τις μιντιακές του ανάγκες»;
Λάζ. Α. Μαύρος