Δ Ω Δ Ε Κ Α ΧΡΟΝΙΑ στην εξουσία, θριαμβευτής και πάλι στις δημοτικές εκλογές της παρελθούσας Κυριακής 30.3.2014 ο ισλαμιστής αναμορφωτής της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Με δαφνοστεφανωμένη απ’ τη λαϊκή ψήφο, ξανά, την αυταρχικότητά του. Ούρλιαζε, με αφιονισμένο το νταηλίκι του, προκειμένου να επιδείξει ενώπιον των πανηγυριζόντων οπαδών του και προς όλους, την αποφασιστικότητά του να εκδικηθεί και να συντρίψει όσους «εχθρούς της πατρίδας», «όργανα των ξένων, συνωμότες» κ.ο.κ. αποπειράθηκαν να τον υπονομεύσουν.

Το 2002 ο εκλογικός θρίαμβος του Ερντογάν είχε εξαφανίσει απ’ τον πολιτικό χάρτη τα παραδοσιακά κόμματα. Έκτοτε μεθόδευσε και ξεδόντιασε όσους αισθανόταν ως απειλή κατά της νέο-σουλτανικής εξουσίας του. Καθιστάμενος ο ίδιος κυρίαρχος του σκληρού πυρήνα του βαθέος κράτους της Τουρκίας. Τώρα επελαύνει για τις τελικές εκκαθαρίσεις όσων όρθωσαν την ενδοϊσλαμική υπονόμευσή του.

Δ Ω Δ Ε Κ Α ΧΡΟΝΙΑ στην εξουσία ο Ερντογάν διέψευσε τις ελπίδες που, με περισσή αφέλεια, οι ημέτεροι «εκσυγχρονιστές», «επαναπροσεγγιστές», «ευρωπαϊστές», «Αναν-ιστές» κ.ά., εν Λευκωσία και εν Αθήναις, διαδοχικώς στις κυβερνήσεις και στις κομματικές ηγεσίες, είχαν εξαρχής εναποθέσει στον «ισλαμο-δημοκράτη» αντίπαλο τού στρατο-κεμαλικού κατεστημένου της Άγκυρας, για το Κυπριακό.

Από το Σχέδιο Ανάν του 2004 κι εντεύθεν, με την ίδια θριαμβευτική οίηση, περηφανεύεται πόσα κέρδισε η Τουρκία διεθνώς, στο Κυπριακό, «χωρίς να φύγει ούτ’ ένας Τούρκος στρατιώτης και χωρίς να παραχωρήσει έστω και σπιθαμή εδάφους» στην Κύπρο. Έχοντας, μέχρι και τώρα, το σεισμογραφικό «Μπαρπαρός», με τις φρεγάτες του τουρκικού πολεμικού ναυτικού, να διαλαλούν εμπράκτως τη στρατηγική της Τουρκίας επί των όσων η Κυπριακή Δημοκρατία θεωρεί ως κυριαρχικά της δικαιώματα στον υποθαλάσσιο πλούτο της κυπριακής ΑΟΖ.

Δ Ι Α Κ Η Ρ Υ Γ Μ Ε Ν Ο Σ παλαιόθεν και γραπτώς, απ’ τους Νεο-Οθωμανούς του Ερντογάν, ο εμπλουτισμός κι η διεύρυνση στόχων της επεκτατικής κατά της Κύπρου στρατηγικής των Κεμαλιστών (απ’ τις Εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ 1956 στο νυν Στρατηγικό Βάθος Νταβούτογλου). Πλήρης κι αναμφισβήτητος ο ασφυκτικός έλεγχός τους επί του κατοχικού Ψευδοκράτους, όπου και η τουρκοκυπριακή μειονότητα, ολοπρόθυμο στρατηγικό προγεφύρωμα - όχημα υλοποίησης των νεο-οθωμανικών στόχων. Κι οι πρέσβεις των ΗΠΑ -πρωταγωνιστές και πάλι στο Κυπριακό- σπεύδοντες ξανά προς ικανοποίηση της Άγκυρας.

Και στην ΑΟΖ και στο είδος της «λύσης»: Αντικατάσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας με έναν Διζωνικό Συνεταιρισμό «ισότιμης» συγκυριαρχίας των Τούρκων (του Ερντογάν) επί της «μίας κυριαρχίας» και των «τριών σίγκολ» περί των οποίων αφελώς καμαρώνουν οι ημέτεροι…

ΕΡΩΤΗΣΗ
Άμα ένας δυνατός, άξιος και ικανός συνεταιρέψει με έναν αποδεδειγμένα ανίκανο, ανάξιο κι ανίκανο, ποιος άραγε εκ των δύο, ισοτίμως συνεταιρισθέντων, θα έχει στα χέρια του την πραγματική κυριαρχία επί της «μίας ενιαίας νομικής προσωπικότητας και μίας κυριαρχίας, η οποία καθορίζεται ως η κυριαρχία που απολάβουν όλα τα κράτη μέλη των ΗΕ υπό τον Χάρτη του ΟΗΕ και η οποία προέρχεται ΕΞΙΣΟΥ από Ε/κ και Τ/κ», της 3ης παραγράφου της Συμφωνίας Αναστασιάδη - Έρογλου της 11ης Φεβρουαρίου 2014;