Δ Ι Α Π Ι Σ Τ Ω Ν Ε Τ Α Ι ότι πολλών πολιτών η εντελώς κατανοητή αγχώδης προσμονή, η ευχή κι ο διακαής πόθος, που, πες-πες, ενσταλάζεται σιγά-σιγά και μετατρέπεται σε ισχυρή πεποίθηση, η οποία πλησιάζει κιόλας τα όρια της βεβαιότητας, είναι ότι κατέστη πλέον πολύ πλησίον, εφικτή κι υλοποιήσιμη, στο Κυπριακό, μία «φόρμουλα για λιγότερο επώδυνη λύση»:

- Πιστεύουν τελεσίδικα κι οριστικά πως «ό,τι και να κάνουμε, θα είναι μία κακή λύση».
- Ελπίζουν, όμως, ότι σύντομα μπορεί να λυθεί το Κυπριακό «με τον λιγότερο οδυνηρό τρόπο», ώστε:
- Κατά τον οραματισμό, «να μπορέσουν να ζήσουν ξανά μαζί Ε/κ και Τ/κ, περιορίζοντας κατά το δυνατόν την επιρροή των ελίτ που κινούν τα νήματα διαχρονικά και πριν ακόμα από την ανεξαρτησία [του 1960]»…

Δ Υ Ν Α Τ Α Ι ΒΕΒΑΙΩΣ να εντοπισθεί, με όλα όσα καλλιεργούν στα μυαλά των πολιτών συστηματικά επί 40 χρόνια οι πολιτικο-κομματικές ελίτ και οι διαδοχικές κυβερνήσεις τους, εκείνη η μήτρα που κυοφόρησε και γέννησε αυτές τις πεποιθήσεις, προσμονές και βεβαιότητες. Μαζί με τις επαναλαμβανόμενες -ταυτοχρόνως με τα εκάστοτε σχέδια λύσης- επιχειρήσεις Ψυχολογικού Πολέμου, οι οποίες έπεισαν ήδη μερίδα των Ελλήνων Κυπρίων ότι τα δεινά της Κύπρου οφείλονται διαχρονικά (α) στη διεκδίκηση της Ένωσης 1821-1967, (β) στην υποτίμηση της μειονότητας των Τούρκων της Κύπρου και (γ) στη «συνυπευθυνότητα» των Ελλήνων για τα δεινά και την τουρκική κατοχή που υφίσταται η Κύπρος.

Ε Ι Ν Α Ι, ΔΗΛΑΔΗ, αυτές οι βεβαιότητες, προϊόν και απότοκο τεσσάρων, τουλάχιστον, «δρώντων παικτών», που επέδρασαν κι επενεργούν στη διαμόρφωσή τους:
(α) Η αδυναμία κι ανικανότητα των ελίτ ν’ απεγκλωβιστούν από την «προπατορική» μετά το 1974 υποταγή στη Διζωνική απαίτηση των Τούρκων και η έκτοτε αντίληψη περί του Κυπριακού που καλλιέργησαν. (β) Οι σύντονες ψυχολογικές επιχειρήσεις ενοχοποίησης των Ελλήνων για (i) το Ενωτικό Δημοψήφισμα του 1950, (ii) τον αντι-αποικιακό εθνικο-απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959, (iii) την αντίσταση απέναντι στην ένοπλη Τουρκανταρσία του 1963-64, (iv) το διενεργηθέν υπό της χούντας Πραξικόπημα της 15.7.1974. (γ) Η μονίμως υπέρτερη τουρκική ισχύς, απαγορεύουσα στους ανίσχυρους Έλληνες, έστω και να διανοηθούν καν την όποια δυνατότητα διεκδίκησης δίκαιης λύσης. Και: (δ) Η διαχρονική, 1974-2014, απουσία πειστικής κι αξιόπιστης, ριζοσπαστικά επαναστατικής έναντι τούτων, πολιτικής δύναμης, ικανής πλειοψηφικά να σχεδιάσει και να υλοποιήσει εθνική στρατηγική απελευθέρωσης.
Αύριο το 2ο μέρος.

ΕΡΩΤΗΣΗ
Μπορεί, άραγε, η Αυτού Εξοχότης ο Κ.Ε. κ. Χρήστος Στυλιανίδης να γράψει σ’ ένα Αυστηρώς Απόρρητο Χαρτάκι -και να το κλειδώσουμε ασφαλώς για δυο-τρεις μήνες, ή όσο θέλει, αθέατο κι αδημοσίευτο- τα απόρρητα «διαπραγματευτικά ατού» και τις απόρρητες «διαπραγματευτικές τακτικές και στρατηγικές», που είπε ότι φοβάται πως θα ανατραπούν και θα ακυρωθούν με τη «δημόσια διαπραγμάτευση», όπως σκαρφίστηκε ν’ απαγορεύσει (;) την πάσαν συζήτηση για τα της… λύσης;
Λάζ. Α. Μαύρος