Το 2001, ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Γλαύκος Κληρίδης δώρισε στον ιδιωτικό, μη κερδοσκοπικό οργανισμό ΚΕΝΘΕΑ (Κέντρο Ενημέρωσης για τα Ναρκωτικά και Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων), ένα οίκημα που βρισκόταν μέσα στη Στέγη Αγίου Χαραλάμπους, στη Λάρνακα, στο παλιό λεπροκομείο, για σκοπούς θεραπείας των χρηστών ναρκωτικών.

«Και τότε», μου είπε ο νευρολόγος ψυχίατρος Δρ Κυριάκος Βερεσιές, Επιστημονικός Διευθυντής του ΚΕΝΘΕΑ, «λόγω κακής νοοτροπίας, αλλά και διαφόρων συμφερόντων, συνέβη κάτι θλιβερό, που όταν το σκέφτομαι, με αναστατώνει μέχρι σήμερα: Συνάδελφοι γιατροί, σύνδεσμοι γονέων, εκπρόσωποι οργανώσεων και άλλοι, μάζεψαν υπογραφές για να μη δοθεί το κτίριο αυτό στο ΚΕΝΘΕΑ. Διαπίστωσα τότε ότι αυτή η κοινωνία δεν ήταν έτοιμη για την προσφορά που της κάναμε και δεν συνεχίσαμε εκείνη την προσπάθεια. Είπα τότε ότι, για όλους τους επόμενους θανάτους που θα έχουμε στην Κύπρο, θα φέρουν κάποια ευθύνη και όσοι υπέγραψαν τότε ενάντια στο ΚΕΝΘΕΑ».

Ο Δρ Βερεσιές μού μιλούσε χθες για το επικείμενο συνέδριο του Κέντρου, που θα γίνει μεθαύριο Σάββατο, με την ευκαιρία των 20 χρόνων από την ίδρυσή του το 1994 και μου ανέλυε το θέμα της ομιλίας του με τίτλο «ΚΕΝΘΕΑ, μια υπεύθυνη πορεία σε μιαν ανεύθυνη κοινωνία».

Η υπόθεση του λεπροκομείου ήταν ακόμα ένα σοβαρό κρούσμα της ανευθυνότητας της κυπριακής κοινωνίας και, κυρίως, του επίσημου κράτους απέναντι στο ζήτημα της χρήσης και εξάρτησης από τα ναρκωτικά, από την άποψη ότι προσπάθησε για πολλά χρόνια να το κρύψει κάτω από το χαλί, να το αγνοήσει και να το υποβαθμίσει, για καθαρά μικροπολιτικούς και κομματικούς λόγους και για εξυπηρέτηση προσωπικών συμφερόντων. Την ίδια στιγμή που υπήρχαν θάνατοι νέων ανθρώπων από ηρωίνη, ενώ η κοκαΐνη και η «έκσταση» ανατίναζαν τα μυαλά εκατοντάδων χρηστών και ενώ το νόμιμο αλκοόλ, «το πιο σκληρό ναρκωτικό», σύμφωνα με τον Δρα Βερεσιέ, αποδιοργάνωνε προσωπικότητες και διέλυε οικογένειες.

Οποιεσδήποτε πρωτοβουλίες ξεκινούσαν από τον εθελοντικό τομέα, κτυπούσαν πάνω στον τοίχο που ύψωναν διάφοροι κρατικοί θεσμοί, παρά το ότι κάποιοι κρατικοί υπάλληλοι και υπηρεσίες έχουν θετική προσφορά, όπως εκτιμά ο Δρ Βερεσιές.
Παράλληλα με την εθελοντική δουλειά στο ΚΕΝΘΕΑ, ήταν και ο ίδιος για 21 χρόνια, από το 1985 μέχρι το 2006, ψυχίατρος στον κρατικό τομέα.

Αυτά τα χρόνια εργάστηκε στη θεραπεία των εξαρτήσεων, ξεκινώντας το 1985 μαζί με τον ψυχίατρο Χρίστο Χαραλαμπίδη, ένα πρόγραμμα αποϊδρυματοποίησης ασθενών από το ψυχιατρικό νοσοκομείο Αθαλάσσας. Είχε αναλάβει τότε τον θάλαμο αποκατάστασης με τον αριθμό 36, όπου νοσηλεύονταν οι αλκοολικοί, που λανθασμένα θεωρούνταν ψυχικά ασθενείς. Με τη βοήθεια και των ψυχίατρων Πανίκου Όξινου και Ευάγγελου Αναστασίου και του νοσηλευτή Ανδρέα Παυλάκη, κατάφεραν να βγάλουν αρχικά από το ψυχιατρείο 6 πιστοποιημένους ασθενείς που είχαν σχέση με το αλκοόλ και αργότερα άλλους 30.

Μου είπε χαρακτηριστικά ο Δρ Βερεσιές: «Μέχρι το 1997 ο νόμος προέβλεπε ότι αν κάποιος έμενε πάνω από 90 μέρες στο ψυχιατρείο, κηρυσσόταν κτήμα του κράτους! Δηλ. δεν είχε δικαίωμα να έχει ταυτότητα, διαβατήριο, λογαριασμό στην τράπεζα ή να ψηφίζει και να ψηφίζεται. Όταν έβγαινε κάποιος έξω, έβγαινε προσωρινά με άδεια - μπορούσε οποιοσδήποτε, από τον συγγενή, μέχρι τον μπακάλη της γειτονιάς, τον ιερέα ή τον κοινοτάρχη να τηλεφωνήσει στην Αστυνομία και να πάρουν τον ασθενή πίσω στο ψυχιατρείο».

Σήμερα οι νόμοι που αφορούν την ψυχική ασθένεια, αλλά και τη χρήση αλκοόλ και ναρκωτικών έχουν αλλάξει και βελτιωθεί, όμως τα προβλήματα εξελίσσονται παράλληλα.
Βλέπετε ακόμα και οι πιο προχωρημένοι νόμοι δεν μπορούν να κάνουν και πολλά για την προκατάληψη και τη σκοπιμότητα.