Συνεχίζω από εκεί που έμεινα χθες, με τις αποκαλυπτικές, αντισυμβατικές, αυτοκριτικές και σκληρές αλήθειες που ακούστηκαν την περασμένη Τετάρτη από εκπροσώπους νεολαίας μεγάλων ελληνοκυπριακών κομμάτων και από Ελληνοκύπριους εκπαιδευτικούς στη διακοινοτική συζήτηση στο Σπίτι της Συνεργασίας στη νεκρή ζώνη στη Λευκωσία, για το «πώς η παιδεία μπορεί να συμβάλει στη λύση του Κυπριακού». Aκούστηκαν, ανάμεσα σε άλλες, οι ακόλουθες απαντήσεις:

Γιάννης Παναγιώτου, Πρόεδρος ΝΕΔΗΚ: «Δεν θεωρώ ότι το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να προετοιμάζει τους πολίτες για ένα συγκεκριμένο μοντέλο λύσης. Πρέπει, όμως, να δίνει στους νέους τη δυνατότητα της κριτικής προσέγγισης διαφόρων πολιτειακών συστημάτων, ώστε λαμβάνοντας υπόψη τα δεδομένα που υπάρχουν στη δική μας χώρα, να μπορούν να λαμβάνουν ενημερωμένες αποφάσεις».

Σωκράτης Φράγκου, Πρόεδρος ΝΕΔΗΣΥ: «Κατά καιρούς πολλοί από τους πολιτικούς μας ηγέτες στην ελληνοκυπριακή κοινότητα καμουφλάρουν την ταμπέλα της λύσης με το σωστό περιεχόμενο με τέτοιου είδους προσχήματα, αναλόγως του ακροατηρίου. Θεωρώ πως ναι, έχουν ωριμάσει οι καιροί και μπορούμε να μετουσιώσουμε σε πράξη, τα όσα όμορφα λόγια λέμε... Δεν είναι κρυφό ότι τουλάχιστον στη δική μου πολιτική παράταξη και νεολαία, υπάρχουν και κάποιες διαφορετικές φωνές, για τον λόγο ότι το εκπαιδευτικό σύστημα του τότε, μας είχε αναγιώσει και αναθρέψει με άλλου είδους πεποιθήσεις και είχαμε άλλου είδους καταστάσεις. Υπήρχε ναι, το “δεν ξεχνώ και αγωνίζομαι”, αλλά υπήρχε και κάπου αλλού στη δική μας πλευρά, το “Τούρκος καλός, μόνο νεκρός” και στην πλευρά των Τουρκοκυπρίων το “Έλληνας καλός, μόνο νεκρός”.

Όλα αυτά, μας τα έχει προσφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα και πρέπει να αναλάβει ο καθένας προσωπικά, το δικό του μερίδιο ευθύνης. Επιβάλλεται η δική μας παιδεία να μας ωθήσει προς εκείνες τις πηγές που αναφέρουν αντικειμενικά την ιστορία, που αναγράφουν πραγματικότητες. Δεν είναι κακό να ανατρέχουμε σε αυτές τις πηγές και όχι στις αναμασημένες πηγές, ή σε αυτές που μας πλασάρουν τα ΜΜΕ, το πολιτικό και το εκπαιδευτικό σύστημα. Κι εγώ μεγάλωσα με κάποια σοβινιστικά συνθήματα. Αλλά, αν θέλετε, είχα τους σωστούς συμβουλάτορες, είτε μέσα από την οικογένεια, τα σχολεία ή την πολιτική οργάνωση που σήμερα εκπροσωπώ, ώστε να μπορέσω να αλλάξω το δικό μου μυαλό για να βάλω κι εγώ το δικό μου λιθαράκι προς την επανένωση. Και ναι, η λύση του Κυπριακού επαναλαμβάνω ότι έγκειται στα πλαίσια μιας διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας».

Χάρης Καράμανος, Γενικός Γραμματέας ΕΔΟΝ: «Να πω κάτι χαριτολογώντας - αν ήμασταν τώρα εμείς Πρόεδροι της ελληνοκυπριακής και της τουρκοκυπριακής κοινότητας, με αυτά που ακούτε, θα λύναμε το Κυπριακό. Σε αυτά που δεν μπορούν να συμφωνήσουν οι ηγέτες, συμφωνούμε εμείς… Το εκπαιδευτικό σύστημα και στη μια και στην άλλη κοινότητα, μπορεί να συμβάλει, όχι προς το μοντέλο λύσης, αλλά προς τον σεβασμό της διαφορετικότητας, της ισότητας, της αδελφοσύνης, της ειρήνης, της κοινωνικής αλληλεγγύης. Καλούμε όλες τις εκπαιδευτικές οργανώσεις να στηρίξουν αυτό το όραμα...».
Κώστας Λουκά, διευθυντής δημοτικού σχολείου: «Αν οι ηγέτες μας, πολιτικοί, κομματικοί, θρησκευτικοί, εκπαιδευτικοί, θέλουν να πετύχουμε την επανένωση, πρέπει να διδάσκονται οι δύο γλώσσες υποχρεωτικά και στις δύο πλευρές και μάλιστα από το δημοτικό».

Χαράλαμπος Λουκά, δάσκαλος: «Η λύση του Κυπριακού πρέπει να ενώνει και να είναι κοινή, με κοινό αναλυτικό πρόγραμμα σε πολλά θέματα και αν είναι δυνατόν με μεικτά σχολεία, όπου να υπάρχει κάποιος διαχωρισμός όταν χρειάζεται».

Αλεξάνδρα Κατσού, καθηγήτρια Μέσης Παιδείας: «Εμείς που ζούμε στα σχολεία καθημερινά, ξέρουμε ότι δεν προετοιμάζεται κανένα παιδί για τη λύση, που πρέπει να είναι λύση ειρηνικής συμβίωσης. Και ο λόγος είναι γιατί οι Ελληνοκύπριοι εκπαιδευτικοί είναι η πιο συντηρητική ομάδα στην κοινότητά μας, με μια πολύ συντηρητική ηγεσία - και κάποιοι από αυτούς είναι απλώς αδιάφοροι. Εγώ επιμένω ότι πρέπει να αλλάξει η παιδεία μας και να προετοιμάσει το λαό για μια λύση. Γιατί και η καλύτερη λύση δεν θα πετύχει, αν δεν είμαστε έτοιμοι να τη δεχτούμε. Κι εμείς θέλουμε μόνιμη λύση για τα παιδιά μας. Άρα θέλουμε εκπαιδευτικούς με όραμα, που πρέπει να εκπαιδευτούν για να καλλιεργήσουν την ειρήνη στην Κύπρο».