Το θέμα της εισαγωγής της τουρκικής γλώσσας στα ελληνικά σχολεία της Κύπρου και της ελληνικής στα τουρκικά, ήταν μια από τις σοβαρές πτυχές της διακοινοτικής συζήτησης με τίτλο «Πώς η παιδεία μπορεί να συμβάλει στη λύση του Κυπριακού», που αναπτύχθηκε προχθές Τετάρτη (29.1.2014) στο Σπίτι της Συνεργασίας, στη νεκρή ζώνη στη Λευκωσία, μεταξύ εκπροσώπων της νεολαίας κυπριακών πολιτικών κομμάτων - της ΝΕΔΗΣΥ, ΕΔΟΝ, ΝΕΔΗΚ, του Ρεπουμπλικανικού Τουρκικού Κόμματος (CTP) και του Κόμματος Κοινοτικής Δημοκρατίας (TDP

Το έθιξε πρώτος στην αρχική του τοποθέτηση ο Γενικός Γραμματέας του TDP Χαλίλ Σαμαντσίογλου και συμφώνησε μαζί του ο Πρόεδρος της Νεολαίας του ΔΗΚΟ Γιάννης Παναγιώτου. «Θεωρώ ότι η πρώτη προτεραιότητα της εκπαίδευσης στην Κύπρο σε σχέση με τη λύση του Κυπριακού, πρέπει να είναι η διευκόλυνση της επικοινωνίας, ώστε τουλάχιστον οι Ελληνοκύπριοι να μπορούν να καταλαβαίνουν την τουρκική γλώσσα και οι Τουρκοκύπριοι να μπορούν να καταλαβαίνουν την ελληνική», είπε ο Γ. Παναγιώτου.

Τη σκυτάλη πήρε αργότερα από το ακροατήριο η εκπαιδευτικός Αλεξάνδρα Κατσού, που δήλωσε ενθουσιασμένη από τις τοποθετήσεις υπέρ της ειρηνικής συνύπαρξης και της συνένωσης της Κύπρου εκ μέρους ιδιαίτερα των εκπροσώπων των τριών μεγάλων ελληνοκυπριακών κομμάτων, και συνέχισε:

«Η τουρκική γλώσσα υπάρχει ως επιλογή στα Λύκεια από τότε που διορίστηκα, εδώ και 10-12 χρόνια…εσείς, αγαπητοί Χάρη Καράμανο (ΕΔΟΝ), Γιάννη Παναγιώτου (ΝΕΔΗΚ) και Σωκράτη Φράγκου (ΝΕΔΗΣΥ), πόσο θετικά επηρεάζετε τη νεολαία και τους μαθητές προς την απόφαση να επιλέξουν την τουρκική γλώσσα; Εγώ προσωπικά παρακάλεσα τον γιο μου που φέτος θα επιλέξει κάποια μαθήματα, να επιλέξει και την τουρκική γλώσσα, γιατί, όπως του είπα, είναι και επίσημη γλώσσα της Κυπριακής Δημοκρατίας - κι αυτό μη νομίζετε ότι το ξέρουν πολλά παιδιά στα σχολεία. Αλλά, ο γιος μου, μου είπε ότι θα επιλέξει Ιταλικά, γιατί θα είναι μόνος του, ή από τους ελάχιστους που θα επιλέξουν τα Τουρκικά… Και βέβαια δεν μπορώ να τον πιέσω…».

Σημειώνω την απάντηση του Γιάννη Παναγιώτου, αξιομνημόνευτη για την αυτοκριτική και την αντισυμβατική της τόλμη: «Ρώτησε η Αλεξάνδρα τι κάνουμε για να μετουσιώσουμε τις απόψεις που εκφράζουμε, σε πράξη. Εγώ τολμώ να πω ότι δεν κάνουμε αρκετά. Πέρα από τη δική μου οργάνωση, που θεωρώ ότι δεν κάνει αρκετά, θα έλεγα ότι και γενικότερα ως νεολαιίστικο κίνημα σίγουρα θα μπορούσαμε να κάνουμε περισσότερα.

Ένα από τα συμπεράσματα της σημερινής εκδήλωσης πρέπει να είναι η περαιτέρω ευαισθητοποίηση των οργανώσεων νεολαίας, ώστε να διαχειριστούν αυτά τα ζητήματα ως θέματα υψηλότερης προτεραιότητας. Το ότι πριν από δέκα χρόνια δόθηκε η δυνατότητα για την επιλογή του μαθήματος της τουρκικής γλώσσας ως μαθήματος επιλογής, ήταν τότε ένα καλό βήμα. Τότε, το νεολαιίστικο κίνημα, παρά τις αντιδράσεις που υπήρξαν από διάφορους κύκλους, υποστήριξε αυτήν τη θέση. Χαρακτηριστικά η Παγκύπρια Ομοσπονδία Φοιτητικών Ενώσεων είχε πάρει μια σαφή και ξεκάθαρη θέση υπέρ αυτής της εξέλιξης.

»Νομίζω, όμως, ότι έχουν ωριμάσει τα πράγματα ώστε η διδασκαλία της τουρκικής γλώσσας να μην είναι μάθημα επιλογής, αλλά υποχρεωτικό μάθημα στα σχολεία. Αν βεβαίως αυτή είναι πολιτική προτεραιότητα της κυβέρνησης και της πολιτείας μας, που έχει να κάνει βεβαίως και με το αν είναι πολιτική προτεραιότητα η λύση του Κυπριακού. Επειδή, αν πράγματι είναι πολιτική προτεραιότητα η λύση του Κυπριακού, η υποχρεωτική διδασκαλία της τουρκικής γλώσσας θα έπρεπε να εθεωρείτο αυτονόητη».