Άλλη μια εμφάνιση εντυπωσιακή σε αντιφατικά μεταξύ τους στοιχεία έκανε στην προχθεσινή συνεδρία του διεθνούς ποινικού δικαστηρίου των Ηνωμένων Εθνών για εγκλήματα πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία που συνεδριάζει στη Χάγη, ο κάποτε επίφοβος πρώην αρχηγός του σερβοβοσνιακού στρατού, Ράτκο Μλάντιτς, «ο χασάπης της Βοσνίας», όπως τον αποκαλούν τα δυτικά μέσα ενημέρωσης.

Κράτησα ιδιαίτερα τη συνήθη αλαζονική συμπεριφορά του, προερχόμενη από την πολύχρονη θητεία του ως ανώτατου αξιωματικού που μια ζωή διέταζε τους άλλους και την άρνησή του να απαντήσει σε ερωτήσεις του δικαστηρίου, σε σχέση με τον επίσης κατηγορούμενο στο ίδιο δικαστήριο, πρώην πολιτικό ηγέτη των Σερβοβόσνιων, Ράντοβαν Κάρατζιτς.

Μου φάνηκε εκπληκτική σύμπτωση, ότι την ίδια στιγμή που ο Ράτκο Μλάντιτς κόμπαζε προς τον προεδρεύοντα Νοτιοκορεάτη δικαστή ότι «δεν αναγνωρίζει το δικαστήριο της Χάγης γιατί είναι ένα σατανικό δημιούργημα του ΝΑΤΟ», ζήτησε από τους άντρες της ασφάλειας να του φέρουν την… τεχνητή του οδοντοστοιχία από το κελί του για να μπορεί να μιλά καθαρότερα…

Ναι, λοιπόν, αυτός ο γερασμένος άντρας των 71 χρόνων, που έχασε πια όλα του τα δόντια, δείχνει να μην έχασε τίποτε από την έπαρση, το πείσμα και τον φανατισμό που τον διέκρινε πριν από είκοσι δύο χρόνια, όταν οδηγούσε τον σερβικό στρατό της Βοσνίας στη γενοκτονική αποστολή της περιόδου 1992-1995.

Η πολιορκία και ο καθημερινός καταστροφικός και αιματοβαμμένος βομβαρδισμός της πρωτεύουσας Σεράγεβο για 44 ολόκληρους μήνες με αμέτρητα θύματα αμάχους και γυναικόπαιδα και η σφαγή της Σρεμπρένιτσα με τους 7 χιλιάδες νεκρούς μουσουλμάνους, είναι εγκλήματα χρεωμένα στη δική του συνείδηση.

Βρέθηκα στους λόφους γύρω από το Σεράγεβο, καθώς η μουσουλμανική πλευρά της πόλης βαλλόταν από το σερβικό πυροβολικό, τον Σεπτέμβρη 1992 και πήρα συνεντεύξεις από Σέρβους στρατιώτες, ενώ επισκέφθηκα ξανά την περιοχή σε δημοσιογραφικές αποστολές το 1993 και 1994 στη διάρκεια των συγκρούσεων μεταξύ Σέρβων και μουσουλμάνων-Κροατών από τη μια και μεταξύ μουσουλμάνων και Κροατών από την άλλη.

Συνέντευξη πήρα και από τον ίδιο τον Ράτκο Μλάντις το 1993 στο αρχηγείο του στο Πάλε της Βοσνίας και, πιστέψτε με, οι αντιδυτικές… κατάρες που εκσφενδόνιζε προχθές στη Χάγη, εναντίον των «εγκληματιών» πολιτικών και δημοσιογράφων της δυτικής Ευρώπης, κυριάρχησαν και στον φιλιππικό του λόγο προς εμένα, εκείνη τη μακρινή αλλά αξέχαστη μέρα.

Το ρεπορτάζ για τη δίκη στη Χάγη αναφέρει ότι τη στιγμή που ο Μλάντιτς εγκατέλειπε την αίθουσα του δικαστηρίου και πλησίασε τη θέση όπου καθόταν ο πρώην συνεργάτης του, Ράντοβαν Κάρατζιτς, που αντιμετωπίζει κι αυτός το πολύ πιθανό ενδεχόμενο της ισόβιας φυλάκισης για τα ίδια εγκλήματα, μουρμούρισε αρκετά δυνατά για να τον ακούσει, ότι είναι και οι δυο θύματα συνωμοσίας του ΝΑΤΟ…

Είκοσι και βάλε, χρόνια μετά την εγκληματική του δράση, είναι αγνώριστος εξωτερικά, αλλά δεν άλλαξε τίποτε στο μυαλό του.
Το παρελθόν που επικρέμαται απειλητικά πάνω του, είναι ό,τι τον κρατά ζωντανό.