Νεκρή σε διαμέρισμα που μοιάζει με σκουπιδότοπο, στον τρίτο όροφο πολυκατοικίας στην περιοχή του Μετρό στη Λάρνακα, βρέθηκε η 40χρονη Ρουμάνα, σύμφωνα με το Sigmalive και τη «Σ», που δημοσιεύει και τις φωτογραφίες αυτές.

Ναι, είναι οι φωτογραφίες ενός δωματίου φύρδην μίγδην, κατειλημμένου από ανακατεμένους σωρούς, πιθανόν άχρηστων στον ιδιοκτήτη τους, αντικειμένων.
Κάποια τα μάζευε από σκουπιδοτενεκέδες, άλλα προφανώς ήταν προσφορές επαιτείας.
Στην πραγματικότητα, βέβαια, οι φωτογραφίες αποτυπώνουν λιγότερο ένα χώρο και περισσότερο μια ψυχική κατάσταση.

Και είναι, ναι, τρομακτικές, γιατί είναι αληθινές. Αφορούν έναν ξένο άνθρωπο που δεν ξέρουμε καν το όνομά του, αλλά είναι οικείες, σαν την απόγνωση και την απελπισία που στοιχειώνει τους εφιάλτες μας.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, η Πυροσβεστική Υπηρεσία, ειδοποιημένη από τους γείτονες, που ειδοποιήθηκαν από το 5χρονο παιδί της, την εντόπισε στις εφτάμισι το πρωί ημίγυμνη, μέσα στο διαμέρισμα-αχούρι.

Η είδηση αναφέρει ότι «η άτυχη γυναίκα ήταν λήπτης δημόσιου βοηθήματος που διακόπηκε τον Δεκέμβρη 2013. Είχε επισκεφθεί πριν από δύο μέρες το Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας, όπου διαγνώστηκε με διάτρηση στομάχου, αλλά, σύμφωνα με την Αστυνομία, αρνήθηκε να παραμείνει για περίθαλψη.

»Ειδοποιήθηκαν και οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας που παρέλαβαν το αγοράκι. Η Αστυνομία απέκλεισε το ενδεχόμενο εγκληματικής ενέργειας».
Προφανώς και η κοινωνία αποκλείει το ενδεχόμενο εγκληματικής ενέργειας, για να μπορεί να συνεχίσει χωρίς ηθικά προσκόμματα τη μέρα της, να οικτίρει μεγαλοφώνως την «προβληματική» μετανάστρια και το ορφανό μωρό της, και να κοιμηθεί ήσυχη το βράδυ.

Όταν ο Υπουργός Υγείας ρωτήθηκε κατά πόσο η 40χρονη θα έπρεπε να κρατηθεί στο Νοσοκομείο για εξετάσεις και νοσηλεία, δήλωσε ότι «η ιατρική πράξη λειτουργεί μέσα σε κανόνες, οι οποίοι υποβάλλουν ότι για να χειρουργηθεί κάποιος, θα πρέπει να υπογράψει ένα χαρτί συναίνεσης, ότι δηλαδή αποδέχεται να χειρουργηθεί. Από την στιγμή που δεν υπογράφεται αυτό το χαρτί, σημαίνει ότι δεν θέλει ιατρική φροντίδα».

Σε ερώτηση, κατά πόσο υπό τις περιστάσεις το Νοσοκομείο θα έπρεπε να επικοινωνήσει με κάποιες άλλες υπηρεσίες, προκειμένου να πεισθεί η γυναίκα να δεχτεί ιατρική περίθαλψη, ο Υπουργός είπε ότι «δεν υπάρχει νομοθεσία η οποία να εξαναγκάζει ένα άτομο να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση ή να αποδεχθεί την προτεινόμενη θεραπεία».

Μάλιστα. Αυτή είναι μια δήλωση, άψογη από τυπικής και γραφειοκρατικής πλευράς:
«Δεν υπάρχει νομοθεσία η οποία να εξαναγκάζει ένα άτομο να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση ή να αποδεχθεί την προτεινόμενη θεραπεία».

Αυτή είναι η ακέραιη και απρόσβλητη, τεχνοκρατικά και υπουργικά, αντιμετώπιση του θανάτου ενός συμπολίτη μας, που τελικά πέθανε ανεξαρτήτως της υπαρκτής ή ανύπαρκτης νομοθεσίας και χωρίς να υπογράψει χαρτί συναίνεσης…

Βεβαίως, δεν περιγράφονται οι συνθήκες κάτω από τις οποίες ο άνθρωπος αυτός, του έσχατου κυπριακού περιθωρίου, αρνήθηκε να νοσηλευτεί και ουσιαστικά προτίμησε να πεθάνει, αλλά… αυτή είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια.

Εξάλλου δεν ήταν Κύπριος, δεν ήταν άντρας, δεν ανήκε δηλαδή στο πρωτεύον είδος της κυπριακής πανίδας - ήταν μια αλλοδαπή, εξαθλιωμένη γυναίκα, οπότε… μήπως ήταν προδιαγεγραμμένο το πεπρωμένο της μέσα στους δαιδάλους της κοινωνικής μας ζούγκλας;