Αυτή είναι η φωτογραφία μου που ανοίγει τη σελίδα μου στο facebook. Τραβήχτηκε την ίδια μέρα του Μαρτίου 2012 στο Εβραϊκό Μουσείο του Βερολίνου, που φτιάχτηκε και το προφίλ μου στο «φατσοβιβλίο».
Τόσο η φωτογραφία, που αποτυπώνει τη στιγμή που υπέγραφα στο βιβλίο του Μουσείου, όσο και η σελίδα μου στο facebook, είναι «δουλειά» της κόρης μου της Δάφνης που με συνόδευε σε αυτή την περιήγηση στη γερμανική πρωτεύουσα, λίγο πριν ταξιδέψουμε προς το Αμβούργο, τη μεγάλη πόλη του βορρά, όπου συνεχίζει τις σπουδές της.

Η μικρή ιστορία της φωτογραφίας συνδέεται με τη μεγάλη ιστορία αυτού του συγκλονιστικού Μουσείου, που προσομοιάζει με ένα σκεβρωμένο Άστρο του Δαβίδ και που όπως έγραψα στο ρεπορτάζ, παραπέμπει σε ένα επώδυνο συναισθηματικό ταξίδι στη βαρβαρότητα του Ολοκαυτώματος.

Δεν είναι καθόλου υπερβολή να πω ότι από τότε, εδώ και δύο σχεδόν χρόνια, «μπήκα» στο facebook «μου» ελάχιστες φορές, μετρημένες στα δάκτυλα του ενός χεριού.
Ο πρώτος λόγος είναι η απουσία χρόνου για να κάνω κάτι τέτοιο.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι η ανάγκη μου για επικοινωνία, ικανοποιείται μέσα από τη δουλειά μου που είναι, όπως ξέρετε, αμιγώς επικοινωνιακή.
Η δική μου, όμως, κατάσταση δεν ισχύει για τους περισσότερους εκεί έξω. Στην Κύπρο και στον κόσμο.

Διάβασα χθες μια είδηση ότι παρατηρείται μεγάλη αύξηση στις ΗΠΑ σε ό,τι αφορά τον αριθμό χρηστών του facebook, με ηλικίες πάνω από 55 χρονών, με μιαν αύξηση 80% τα τελευταία τρία χρόνια, γι΄ αυτή την ηλικιακή ομάδα.

Μάλιστα, όπως έγραψε το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, σύμφωνα με έρευνα, στις Ηνωμένες Πολιτείες, η βάση χρηστών του facebook έχει αλλάξει δραματικά, αφού, κατά τα τελευταία τρία χρόνια, εκατομμύρια έφηβοι έκλεισαν τους λογαριασμούς τους, ενώ την ίδια ώρα το κοινωνικό αυτό δίκτυο κέρδισε πολλούς χρήστες πάνω απ’ τα 55.

Έχω την εντύπωση ότι κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην Κύπρο. Οι έφηβοι κλείνουν τους λογαριασμούς τους στο facebook και οι γονείς τους ανοίγουν τους δικούς τους.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το μεγαλύτερο ποσοστό χρηστών του facebook είναι σήμερα ηλικίας 35-54 χρονών - δηλαδή το 31% όλων των χρηστών.

Γιατί συμβαίνει αυτή η ευχάριστη αλλαγή;
Επειδή, επιτέλους, οι πατέρες και οι μητέρες των σημερινών εφήβων έχουν χρόνο - ή προσπαθούν να έχουν, τελοσπάντων.

Και βέβαια, επειδή διψούν για επικοινωνία με τους άλλους.
Έκαναν έτσι την επανάσταση του facebook.

Αποφάσισαν, δηλαδή, να αποκτήσουν ένα πρόσωπο: Το δικό τους.
Να συναντήσουν το πιο σημαντικό άτομο στη ζωή τους: Τον εαυτό τους.

Αυτόν που χάνεται και ισοπεδώνεται καθημερινά μέσα στο εξοντωτικό κενό της ρουτίνας, της επανάληψης, της αλλοτρίωσης και του φόβου.