Αλήθεια, πού είναι οι γυναίκες στη διαπραγμάτευση για την ειρήνη; Όπως επισήμανε η Νατάσσα Αποστολίδου στη χθεσινή ημερίδα που απάντησε και ανέλυσε το εξόχως πολιτικό αυτό ερώτημα, σήμερα στην ελληνοκυπριακή πλευρά έχουμε άντρα διαπραγματευτή, άντρες μέλη στη διαπραγματευτική ομάδα και μόνο δύο ή τρεις γυναίκες στις ομάδες εργασίας.

Στην καρδιά του προβλήματος στόχευσε η Πρόεδρος των ΕΔΗ Πραξούλα Αντωνιάδου, με την αποκαλυπτική τοποθέτησή της στην ημερίδα του Κέντρου Κοινοτικών Μέσων Ενημέρωσης. Η στήλη φιλοξενεί τον λόγο της, γιατί πιστεύει σ’ αυτόν:

«Είναι πολύ σημαντικό να αντιληφθούμε», είπε η κυρία Αντωνιάδου, «ότι η επίτευξη της ειρήνης αποτελεί θεμελιώδη αλλαγή σε έναν τόπο. Και οι θεμελιώδεις αλλαγές ενέχουν πάντα τον κίνδυνο αποδυνάμωσης του κυρίαρχου κατεστημένου, είτε αυτό λέγεται κομματικό κατεστημένο είτε κατεστημένα στον κρατικό τομέα είτε στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

»Με την αλλαγή από τον πόλεμο στην ειρήνη αλλάζουν οι τομείς και οι πηγές οικονομικής ανάπτυξης, όπως αλλάζει και το ισοζύγιο εξουσίας, από αυτούς που αντλούν δύναμη συντηρώντας τον πόλεμο, την διαίρεση και την κοινωνική μιζέρια, σε αυτούς που αξιοποιούν την ειρήνη και δημιουργούν οικονομική ανάπτυξη, θέσεις εργασίας και ευημερία.

»Γι’ αυτό οι γυναίκες εκείνες που εκφράζουν μια διαφορετική άποψη, η οποία αμφισβητεί την κυρίαρχη άποψη, αποτελούν κίνδυνο για το κατεστημένο και γίνονται στόχος. Και σε παραπληροφορημένες και συντηρητικές κοινωνίες όπως τη δική μας, είναι πολύ εύκολο να υποσκάπτει κανείς τη διαφορετική άποψη όταν αυτή η άποψη εκφράζεται από μια γυναίκα. Γιατί το σύστημα αντί να στοχεύσει τις απόψεις -που μπορεί να δυσκολεύεται να αντικρούσει-, στοχεύει τη γυναίκα που τις εκφράζει.

»Και εδώ τίθεται ένα διπλό δημοκρατικό έλλειμμα καθώς και θέμα παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Από τη μια, η Δημοκρατία δεν λειτουργεί γιατί οι αποφάσεις πολιτικής λαμβάνονται από τη μειοψηφία του πληθυσμού και, από την άλλη, η διαφορετική άποψη στερείται της δυνατότητας να ακουστεί αντικειμενικά όταν αυτή η διαφορετική άποψη εκφράζεται από μια γυναίκα. Ως εκ τούτου, αποθαρρύνονται οι φορείς της αλλαγής να προωθήσουν γυναίκες σε θέσεις εκπροσώπησής τους.

»Τίθεται βέβαια και θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων όταν γίνονται στόχος και υποσκάπτονται οι ίδιες οι γυναίκες που εκφράζουν τη διαφορετική άποψη. Και στον βαθμό που αυτό γίνεται αποδεκτό από το κοινωνικό σύνολο, αντικατοπτρίζει και τον δρόμο που έχουμε μπροστά μας προς την πραγματική λειτουργία της δημοκρατίας αλλά και προς την επίτευξη της ειρήνης.

»Η Κύπρος χρειάζεται αυτήν τη στιγμή εμπνευσμένους και τολμηρούς ηγέτες για να οδηγήσουν τον τόπο από τον πόλεμο στην ειρήνη, από την οικονομική και κοινωνική μιζέρια στην ανάπτυξη και στην ευημερία. Ο μόνος τρόπος να επιτευχθεί αυτός ο στόχος είναι με την αξιοποίηση όλων εκείνων των πολιτών που έχουν τις γνώσεις, τις ικανότητες και τις εμπειρίες να συμβάλουν στην επίτευξη της ειρήνης, της ανάπτυξης και της ευημερίας. Αν έχουμε λοιπόν ηγέτες εμπνευσμένους και τολμηρούς πρέπει να αρχίσουν να κοιτάζουν και πέρα από τη στενή ανδρική κομματική παρέα, στην ευρύτερη κοινωνία, η οποία τυγχάνει να περιλαμβάνει και ικανές, γνωστικές γυναίκες».

Η στήλη προσυπογράφει και τη δήλωση της πρώην Υπουργού Εξωτερικών Ερατώς Κοζάκου - Μαρκουλλή, στην ίδια ημερίδα, ότι αγωνίζεται «ώστε να μην ξανακούσουμε αυτό που συχνά λέγεται· ότι, δηλαδή, “οι γυναίκες στρώνουν το τραπέζι, καθαρίζουν το τραπέζι, αλλά δεν έχουν ούτε θέση ούτε λόγο στο τραπέζι, όταν λαμβάνονται σημαντικές αποφάσεις”».