Έναν ενδιαφέροντα διάλογο προκάλεσε στο Facebook το άρθρο μου της περασμένης Κυριακής για την τραυματική εφηβεία των παιδιών της Αμμοχώστου (και συνεπακόλουθα όλης της κατεχόμενης περιοχής της Κύπρου) του 1974, με αποκορύφωμα την εισήγηση του γνωστού blogger Πέτρου Ευδόκα, για συλλογική και προσωπική ψυχιατρική θεραπεία, όλων των ανθρώπων της γενιάς μας.

«Όσοι από εμάς», έγραψε ο Πέτρος Ευδόκας, «βιώσαμε ως έφηβοι τον εμφύλιο του 72-74, το πραξικόπημα και την εισβολή του 1974, καθώς και τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης ως νέοι ενήλικες (εμφύλιος, προδοσία, καταστροφή με απώλεια της μισής Κύπρου, ξανα προδοσία και επανεγκατάσταση των ίδιων καθεστώτων με νέο χρώμα και άρωμα σε Κύπρο και Ελλάδα), αποτελούμε έναν ιδιαίτερο πληθυσμό που σχεδόν τώρα, ίσως για πρώτη φορά συνειδητοποιεί την σημασία του ως "συγκεκριμένη γενεά" Κυπρίων με τις ιδιαιτερότητές της, τα αλλοπρόσαλλά της, τα αβάστακτα και τα αφόρητα υπαρξιακά τραύματα που φέρουμε και αινίγματα που ενσαρκώνουμε. Είμαστε περίπου 50-60.000 άτομα, το ένα δέκατο του ενήλικα πληθυσμού».

Συνέχισε ως εξής ο Πέτρος Ευδόκας: «Συλλογικά, ως γενεά έχουμε ανάγκη μαζικής και ατομικής ψυχιατρικής θεραπείας: ο βαθμός στον οποίο δεν την επιδιώκουμε, είναι και ο βαθμός στον οποίο τα επόμενα 20-30 χρόνια της μελλοντικής ιστορίας της Κύπρου που θα καθοριστούν από αυτήν τη γενεά, θα φέρουν τη σφραγίδα της ανωμαλίας και του πόνου μας».

Αντιδρώντας ο χρήστης Jah Kenken υπερθεμάτισε: «Ναι, νομίζω θέλετε θεραπεία τζαι να αφήσετε τις νέες γενιές να ζήσουν ειρηνικά. Εγώ πάντως εβαρέθηκα τα απωθημένα σας , των 50ρηδων και 60ρηδων. Ο Πέτρος απάντησε συμφωνώντας με τον Jah Kenken και στη συζήτηση μπήκε και ο Χρίστος Πουλάκης:

«Εσύ το αντιλαμβάνεσαι και προς τιμήν σου... Να δεις όμως πόσες ανώριμες συμπεριφορές βγήκαν στην επιφάνεια μετά το ''κούρεμα'' από ανθρώπους της ίδιας συμπτωματικά γενιάς, όσοι είναι 45 με 60 σήμερα... Έκρυβαν τα τραύματά τους πίσω από τις σπιταρόνες, τα SUV, τα αμέτρητα δάνεια... Οι νεότεροι των 45 και οι μεγαλύτεροι των 60 δείχνουν αντίθετα πιο μειλίχιοι και αισιόδοξοι, διατηρούν σε μεγαλύτερο βαθμό τα καλά της κυπριακής ψυχής όπως τα έμαθες εσύ από τη γενιά του πατέρα σου, εγώ από τη γενιά του παππού μου, την ευγένεια, τη φιλοξενία, τη γενναιοδωρία, την εργατικοτητα...».

«Πολύ ορθά τα λέτε Χρίστο και Jah, αλλά έχω να προσθέσω ακόμα μερικά πάνω στο θέμα "γενεές"», ανάφερε ο Πέτρος Ευδόκας και πρόσθεσε: «Η έννοια διαφορετικών γενεών δεν υπήρχε καν στο λεξιλόγιο ή στην αντίληψη του κόσμου, πριν τη δεκαετία του 1960-70. Η παγκόσμια επανάσταση εκείνης της εποχής -της οποίας όπως ήταν φυσικό, φορείς ήταν κυρίως οι νέοι- ανάγκασε τους κρατούντες να εφεύρουν νέους τρόπους αντίδρασης, παραπλάνησης και καταπίεσης. Ένας από αυτούς ήταν η εφεύρεση της έννοιας του λεγόμενου «χάσματος γενεών». Παρουσίαζαν την επανάσταση σαν μια μαζική κοινωνική «κρίση εφηβείας» - κάπως σαν «μπόρα ανωριμότητας είναι, θα περάσει».

»Πολλοί διανοούμενοι της εποχής απέρριψαν το προπαγανδιστικό αυτό σχήμα, αλλά ακόμα και με την απόρριψή του κράτησαν κάποια από τα συνιστώντα στοιχεία, κυρίως αυτά που αφορούν συγκεκριμένα απελευθερωτικά και ερωτικά βιώματα και η αξία που έχουν αυτά για την παγκόσμια επανάσταση. Είναι αλήθεια πως η ποιότητα αυτών των βιωμάτων είναι «νεανική», ασχέτως της ηλικίας αυτών που τα βιώνουν.

Ο Τίμοθυ Λήρυ πήγε ένα βήμα πιο μπροστά - που απεδείχθη τελείως λανθασμένο, αλλά βασισμένο σε μια καλόπιστη σύλληψη των εννοιών: είχε γράψει πως όταν η γενεά εκείνων που ήταν έφηβοι το 1960-70 παραλάβει τα ηνία της Πολιτείας, τότε η επανάσταση θα έχει νικήσει. Πράγμα που η ζωή φανέρωσε ότι ήταν μια πικρή πλάνη: αρχίζοντας με τον δεύτερο Τζωρτζ Μπους, η κοινωνία πάει κάτω-κάτω όσο πιο πολύ αρπάζει τα ηνία εκείνη η γενεά (Διότι μόνο οι πιο αισχροί και αντιδραστικοί εκείνης της γενεάς παρέμειναν ενεργοί σε θέσεις εξουσίας).

Στην Κύπρο εκείνη η γενεά (η γενεά Χριστόφια και Αναστασιάδη) έχει ήδη δείξει σχεδόν όλο το βάθος της αισχρότητάς της. Η επόμενη γενεά (η δική μου) άρχισε να το δείχνει, αλλά σε ακόμα μερικά χρόνια θα δούμε τα χειρότερα. Χωρίς αληθινούς και ουσιαστικούς αγώνες για απελευθέρωση -μαζική και ατομική- και χωρίς συλλογική και προσωπική ψυχιατρική θεραπεία, η γενιά μου είναι καταδικασμένη να καταδικάσει την Κύπρο σε επιπρόσθετες ανωμαλίες. Έχουμε δρόμο ακόμα...».