Στην αυριανή έκδοση της Κυριακής, γράφω για το μακρύ, οδυνηρό, αλλά και απελευθερωτικό, εσωτερικό ταξίδι της 29χρονης Φατίμα Μίshιμου (Fatema Mishimou), Κοινωνικής Λειτουργού και ακτιβίστριας υπεράσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που στα 16 της άφησε πίσω της το Μπαγκλαντές όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, τη θρησκεία της, ακόμα και το πατρικό της επίθετο (Islam), πέταξε από πάνω της την καταπιεστική, πατριαρχική κουλτούρα της χώρας της, ήρθε στην Κύπρο, την έκανε σπίτι και πατρίδα της, και μετά από 13 χρόνια πήρε επιτέλους την κυπριακή υπηκοότητα!
Να ένα μικρό κείμενό της, από τα πολλά στην προσωπική της ιστοσελίδα (blog), που αποτελεί μέρος του ταξιδιού της στην αυτογνωσία και την ελευθερία:
«Όταν ήμουν μικρή, άκουγα συνεχώς τα ατέλειωτα κηρύγματα της μητέρας μου, “να είσαι σαν τη Shoma”, αφού δεν ανταποκρινόμουν ως κόρη της, στο πρότυπο της κόρης που είχε στο μυαλό της. Με τη Shoma ήμασταν συμμαθήτριες και γειτονοπούλες, και για τη μητέρα μου ήταν το ιδανικό παράδειγμα κοριτσιού. Δεν έπαυε λοιπόν να με προτρέπει να της μοιάσω και να είμαι “συγκρατημένη”.
»Στη δική της αντίληψη, αυτό σήμαινε να είμαι παθητική, ήσυχη, ντροπαλή, με χαμηλή φωνή και βέβαια υπάκουη - όλα όσα δεν ήμουν εγώ. Όσο κι αν προσπάθησα να κρύψω την ανυπακοή μου και την “ασυγκράτητη” φύση μου, από τον φόβο των μαστιγώσεων στην πλάτη μου, η εξωστρέφειά μου με πρόδωσε πολύ συχνά. Έτσι έπρεπε ν’ ακούω τη μητέρα μου να κάνει αυτά τα πικρά κηρύγματα και συχνά έπεφτα στα χέρια του συζύγου της (του βιολογικού μου πατέρα), για να “ισιώσω”…
»Όμως, πολύ απλά, δεν μπορούσα να είμαι σαν τη Shoma! Ποτέ δεν θα μπορούσα. Μετά που έμαθα αρκετά για την ανθρώπινη ψυχολογία και για την ποικιλότητα των ανθρωπίνων προσωπικοτήτων, αντιλήφθηκα ότι η Shoma ήταν ένας πολύ εσωστρεφής χαρακτήρας, ακριβώς ο αντίθετος από τον δικό μου. Η δική μου φωνή δεν ήταν φτιαγμένη για χαμηλούς τόνους. Το μυαλό μου δεν μπορούσε να κρατήσει τις σκέψεις και τα συναισθήματα, χωρίς να τα εξωτερικεύει, στον βαθμό που εγώ ήθελα. Ήταν αδύνατο να συγκρατήσω το δυνατό μου γέλιο, όταν δεν υπήρχε κοντά μου κάποιος ενήλικας “φύλακας”.
»Δεν μπορούσα να είμαι ένα κορίτσι με τα γυναικεία χαρακτηριστικά που αποφασίζει η πατριαρχική κοινωνία του Μπαγκλαντές, σύμφωνα με τα συντηρητικά ισλαμικά κηρύγματα. Αυτή η κοινωνία απαιτεί από τις γυναίκες να “δαμάσουν” τα χαρακτηριστικά τους, να ξεχάσουν ποιες είναι και πώς νιώθουν. Η ελευθερία για την κοινωνία αυτή είναι συνώνυμη με την προστυχιά.
»Η γυναίκα που θέλει να αποτινάξει τα δεσμά της και να ελευθερωθεί, είναι μια “σκύλα” ή μια “πόρνη”, διαθέσιμη για απεριόριστο αριθμό αντρών - με χρέωση, ή χωρίς… Εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες παραιτήθηκαν από τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους και ευθυγραμμίστηκαν με τα εσωστρεφή χαρακτηριστικά, που η κοινωνία απαιτεί διά της βίας. Αν έκανα το ίδιο, ξέρω τώρα ότι θα κατέληγα να είμαι ένα δυστυχισμένο άτομο και θα γινόμουν κομμάτια από τις δυνάμεις της καταπίεσης.
Να είσαι, λοιπόν, όπως κανένας άλλος. Σε όποιο φύλο και αν ανήκεις, να είσαι απλώς, ο εαυτός σου».
