Ένα τρακτέρ αναποδογυρισμένο και στο βάθος ένα κομμάτι θάλασσας. Είναι η τελευταία εικόνα που είδε ο Ανδρέας στη ζωή του, αλλά ο ίδιος δεν περιλαμβάνεται σε αυτήν. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε η Αστυνομία, «ο νεαρός οδηγούσε το τρακτέρ στον δρόμο Πιττοκόπου-Ίνιας, όταν κάτω από συνθήκες που διερευνώνται, σε κάποιο σημείο της διαδρομής, σε μια αριστερή στροφή του δρόμου, απώλεσε τον έλεγχο του τρακτέρ, το οποίο ανατράπηκε σε χωράφι, με αποτέλεσμα να τον καταπλακώσει».

Ο Ανδρέας λοιπόν δεν πρόκειται να τεντώσει τα χέρια, να το σηκώσει από πάνω του έτσι απλά, να τινάξει από πάνω του τη σκόνη, να σκουπίσει το χώμα και το αίμα στα ρούχα του, να ξανακαθίσει στο τιμόνι και να συνεχίσει τον δρόμο του, ρυμουλκώντας πίσω του τη νεροφόρα, για να πάρει νερό στη μάντρα του πατέρα του στο Φάσλι.

Δεν πρόκειται να χαμογελάσει που η καθυστέρηση ήταν μικρή τελοσπάντων, ούτε πρόκειται να γυρίσει το κεφάλι προς την ακτή, να κοιτάξει μακριά μέχρι τη Λαόνα, να εισπνεύσει βαθιά το αεράκι του Ακάμα, που φυσά ακόμα και αυτή την ώρα μες στο καταμεσήμερο του Ιούλη και να σκουπίσει μάγκικα τον ιδρώτα στο μέτωπό του.

Και βέβαια δεν πρόκειται ν’ ακούσει τα καλά λόγια του κοινοτάρχη, ότι ήταν ένα αθώο παιδί, πρόσχαρο και αγαπητό σε όλους και πάντα προσεκτικό, ούτε πρόκειται να επιστρέψει τον Σεπτέμβρη στο σχολείο του, στο Γυμνάσιο της Πόλης Χρυσοχούς.
Αυτή την ώρα δεν μπορεί ν’ ακούσει τις συζητήσεις στα τηλεοπτικά πάνελ και στα καφενεία, για τα κουβούκλια ασφαλείας των τρακτέρ, ούτε να εκφέρει άποψη για το θέμα.

Ούτε να διαβάσει τις πληροφορίες από το Τμήμα Επιθεώρησης Εργασίας, ότι «ένα πρόγραμμα επιδότησης για αναβάθμιση του εξοπλισμού των γεωργικών ελκυστήρων θα απέτρεπε την απώλεια ζωών από τέτοια δυστυχήματα». Και ότι, «ιδιαίτερα στην Πάφο, που τα εδάφη είναι ορεινά και ημικλινή, συμβαίνουν τακτικά τέτοιου είδους ατυχήματα, αφού λόγω της κατασκευής του γεωργικού ελκυστήρα, γίνεται μετατόπιση του κέντρου βάρους τους».

Αυτή την ώρα, τον Ανδρέα δεν τον απασχολεί «η αναβάθμιση του εξοπλισμού των γεωργικών ελκυστήρων, που θα απέτρεπε την απώλεια ζωών από τέτοια δυστυχήματα», είμαι όμως σίγουρος πως αν μπορούσε, θα συζητούσε το ζήτημα για τα εδάφη που είναι ορεινά και ημικλινή - εδάφη που πέρα από την Πάφο, υπάρχουν παντού, ακόμα και στις πιο πεδινές και χαμηλές περιοχές.

Εννοώ τα εδάφη που είναι ορεινά και ημικλινή, όχι βέβαια σε σχέση με τη γεωγραφία, αλλά σε σχέση με την παιδικότητα.