Μόλις μια βδομάδα μετά τη φονική έκρηξη στο Μαρί, κι ενώ ο πόνος κόχλαζε στις διαδηλώσεις που κάθε βράδυ γίνονταν από αγανακτισμένους πολίτες έξω από το Προεδρικό Μέγαρο, με αίτημα την απόδοση δικαιοσύνης και την παραίτηση του τότε Προέδρου, υπήρξε μια μαγική νύχτα, που χάραξε στην Ιστορία την απίστευτη ωριμότητα αυτού του προδομένου λαού - και την ατσάλινη αποφασιστικότητά του, να μην αυτοκαταστραφεί για άλλη μια φορά μέσα από εμφύλια πάθη.

Ήταν 19 Ιουλίου του 2011 και στο Προεδρικό Μέγαρο πραγματοποιήθηκαν τις ίδιες ώρες, από τις 8 μέχρι τις 11 το βράδυ, δύο διαφορετικές εκδηλώσεις. Έξω από το Προεδρικό ήταν η ένατη στη σειρά διαμαρτυρία για την έκρηξη της 11ης Ιουλίου και μέσα στο Προεδρικό ήταν η εκδήλωση για την καταδίκη της τουρκικής εισβολής και του πραξικοπήματος.

Δεν ήταν φυσικά οι συγκεντρώσεις δύο αντίπαλων, μεταξύ τους, ομάδων του πληθυσμού. Οι έξω καταδίκαζαν την εισβολή και το πραξικόπημα, με το ίδιο σθένος, όπως και οι μέσα…

Δεν χρειάστηκε, τελικά, η παραμικρή επέμβαση των εκατοντάδων αστυνομικών που είχαν περικυκλώσει το Προεδρικό και παρεμβλήθηκαν μεταξύ των δύο συγκεντρώσεων. Δεν υπήρξαν επεισόδια ή σοβαρές συγκρούσεις, παρά μόνο κάποιες φραστικές αψιμαχίες χωρίς σοβαρή συνέχεια, τη στιγμή που περνούσαν από την περίμετρο της συγκέντρωσης των «έξω», κάποιοι συμπολίτες μας που κατευθύνονταν «μέσα».

Η εκδήλωση έξω από το Προεδρικό ήταν, όπως οι προηγούμενες, απόλυτα ειρηνική, όπως απαίτησαν οι εθελοντές που τη συντόνισαν. Δεκάδες ομιλητές, μέσα από το πλήθος των 4-5 χιλιάδων παρευρισκομένων, έπαιρναν με τη σειρά τον λόγο και ζητούσαν την παραίτηση του Προέδρου της Δημοκρατίας και των Υπουργών του και τη φυλάκιση όλων των υπευθύνων για την εγκληματική αμέλεια της τότε κυβέρνησης.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, ήταν νέοι μεταξύ 20-40 χρονών. Δεν παρατηρήθηκε έντονη παρουσία οικογενειών, μικρών παιδιών ή ηλικιωμένων, προφανώς λόγω του φόβου ότι θα υπήρχαν επεισόδια με τους οπαδούς του Προέδρου Χριστόφια.

Κορυφαία στιγμή υπήρξε η παρουσία στο βήμα του Νικόλα Ιωαννίδη, γιου του αδικοχαμένου πλοίαρχου Ανδρέα Ιωαννίδη. «Αυτοί οι άνθρωποι που θυσίασαν τη ζωή τους να ξέρετε ότι ήταν από την αρχή ταγμένοι», είπε μεταξύ άλλων. «Δεν υπήρχε γι’ αυτούς ωράριο, οικογένεια, χρόνος.

Υπήρχε η πατρίδα, κι αυτό μένει για πάντα. Αν η θυσία του πατέρα μου αποτελέσει εφαλτήριο και έναυσμα, ώστε όλος αυτός ο κόσμος που ήταν όλες αυτές τις μέρες εδώ να σηκωθεί από τον καναπέ και να ζητήσει εκ βάθρων αναδιάρθρωση αυτής της σαθρής κατάστασης, τότε χαλάλι. Γιατί το θέμα δεν είναι να φύγει ο Χριστόφιας και οι Υπουργοί του, το θέμα είναι οι επόμενοι που θα έρθουν να σταματήσουν να διαβρώνονται επιτέλους.

Αυτοί μας χωρίζουν σε κόμματα, σε ομάδες, σε χρώματα. Γιατί όταν είμαστε σε μικρές ομάδες, μας κτυπούν εύκολα, ενώ όταν είμαστε όλοι μαζί, κανένας δεν μπορεί να μας κτυπήσει. Αν είναι να γίνει κάτι καλό για τον τόπο, ας γίνει θυσία ο πατέρας μου κι όλοι οι άλλοι λεβέντες».