Όπως αναφέρω στο ρεπορτάζ που δημοσιεύεται στη σημερινή έκδοση, έντονο… κυπριακό χρώμα είχε φέτος η ετήσια Έκθεση αξιολόγησης των ΗΠΑ για την καταπολέμηση της εμπορίας προσώπων, που δημοσιεύτηκε στις 30 Ιουνίου 2016, γιατί βραβεύτηκε από τον Αμερικανό Υπουργό Εξωτερικών John Kerry, με τον τίτλο «2016 Trafficking in Persons Hero», η Κυπρία Υπαστυνόμος Ρίτα Σούπερμαν, Επικεφαλής του Γραφείου Καταπολέμησης Εμπορίας Προσώπων της Αστυνομίας.

Το… κυπριακό χρώμα του trafficking περιέγραψε με αποκαλυπτική αμεσότητα η κυρία Σούπερμαν, τον Φεβρουάριο 2014, μιλώντας σε ημερίδα του Πανεπιστημίου Frederick στη Λευκωσία, με θέμα την εμπορία προσώπων - στην ίδια εκδήλωση, όπου παρουσιάστηκε νεαρή Μολδαβή, πρώην θύμα σωματεμπορίου και είπε σε ομιλία της ότι αν δεν τη βοηθούσε η Ρίτα Σούπερμαν και η ομάδα της, «δεν θα στεκόταν μπροστά στους φοιτητές, ζωντανή και υγιής».(Υπενθυμίζω ότι στην επεξήγηση της βράβευσης από τις ΗΠΑ, της Κυπρίας Υπαστυνόμου, γίνεται ρητή αναφορά στην περίπτωση διάσωσης της συγκεκριμένης κοπέλας από τους σωματεμπόρους, για να καταδειχθεί η εκπληκτική αφοσίωση της κυρίας Σούπερμαν στη δουλειά της).

Όπως είπε, λοιπόν, σ' εκείνη την αξιομνημόνευτη παρέμβασή της, «οι χώροι σεξουαλικής εκμετάλλευσης είναι σήμερα λιγότερο τα καμπαρέ και περισσότερο οι μπιραρίες, ινστιτούτα μασάζ και αισθητικής, μεταφορά θυμάτων με τη μέθοδο “delivery”, δωμάτια ξενοδοχείων και πορνεία στον δρόμο». Και συνέχισε η Ρίτα Σούπερμαν:

«Η μεγαλύτερη εκμετάλλευση γίνεται σε ενοικιαζόμενα διαμερίσματα ή μέσω διαφημίσεων στο Internet, σε ροζ αγγελίες, ή με τη χρήση κινητών τηλεφώνων, τον αριθμό των οποίων αλλάζουν διαρκώς. Το θύμα μεταφέρεται από τον διακινητή και δεν έχει περιθώριο διαφυγής. Είναι δύσκολος ο εντοπισμός των σωματεμπόρων από την Αστυνομία, αφού συνήθως στις επιχειρήσεις τέτοιου είδους, συλλαμβάνονται οι γυναίκες και δεν υπάρχει δυνατότητα εντοπισμού του διακινητή.

»Κλείνουν ένα διαμέρισμα και ανοίγουν άλλο, φέρνουν άλλες γυναίκες, συχνά από τα κατεχόμενα, ή εργοδοτούν γυναίκες από ευρωπαϊκές χώρες που έρχονται εδώ με εισιτήρια μετ’ επιστροφής για σύντομο χρονικό διάστημα. Μετά αυτές φεύγουν για άλλη χώρα και έρχονται άλλες, ώστε να γίνεται ανακύκλωση του “εμπορεύματος” και είναι δύσκολο να παραμείνουν στην Κύπρο για να μαρτυρήσουν στο δικαστήριο εναντίον των διακινητών».

Η Υπαστυνόμος Σούπερμαν έβαλε μια πιο προσωπική πινελιά, για τον καθένα από τους ακροατές της, στο κυπριακό χρώμα του trafficking. «Στη γειτονιά σας», είπε, «πιθανό να υπάρχουν θύματα σε σπίτια, ως οικιακοί βοηθοί. Έχουμε περιπτώσεις όπου κάποιες από αυτές κακοποιούνταν από τους εργοδότες τους, είτε σεξουαλικά είτε σωματικά. Κάποιες εργάζονταν από το πρωί μέχρι τα μεσάνυχτα, σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης.

»Μπορεί να ακούγεται παράξενο στην Κύπρο του σήμερα, αλλά συνέβη. Οι εργοδότες κάποιων κοπέλων, δεν τους έδιναν ούτε φαγητό και έπρεπε να το πληρώνουν… κάποιες τις είχαν να μένουν σε παράγκες… πρόκειται για θύματα συνήθως φοβισμένα, με σημάδια βίας πάνω τους, που δεν έχουν άδεια ανάπαυσης ούτε καν την Κυριακή, που δεν τους επιτρέπουν οι σωματέμποροι να κοινωνικοποιηθούν, να μιλούν στο τηλέφωνο, ή να φεύγουν ασυνόδευτες από το σπίτι - όλα αυτά είναι ενδείξεις ότι οι γυναίκες αυτές βρίσκονται υπό διαρκή έλεγχο. Ρωτήστε τον εαυτό σας, λοιπόν, κατά πόσον υπάρχει κάτι άλλο, κάτω από την επιφάνεια…».

Αναφερόμενη στην ψυχολογική κατάσταση των γυναικών θυμάτων σωματεμπορίας, η επικεφαλής του Γραφείου Καταπολέμησης της Εμπορίας Προσώπων της Αστυνομίας επεσήμανε ότι «τα θύματα σπάνια αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους ως θύματα γιατί δεν θέλουν να στιγματιστούν, δεν γνωρίζουν τα δικαιώματά τους, ούτε ότι η εμπειρία τους είναι εμπορία προσώπων. Επίσης έχουν ενοχές ή ντρέπονται για την κατάστασή τους και σαφώς φοβούνται για αντίποινα για τις οικογένειές τους, φοβούνται την απέλαση, τη φυλάκιση ή τα πρόστιμα.

»Πολλές έχουν το Σύνδρομο της Στοκχόλμης, καθώς εξαρτώνται πλήρως από τους σωματεμπόρους. Να σας αναφέρω το παράδειγμα μιας νεαρής Ρουμάνας, που μέχρι τα 18 της ζούσε σε ορφανοτροφείο και αργότερα κοιμόταν σε παγκάκι στη Ρουμανία. Την εντόπισαν οι διακινητές και της πρότειναν να τη φέρουν στην Κύπρο, όπου, όπως της είπαν, έχει ήλιο και δεν θα κρυώνει στο παγκάκι.

»Με μόνο αυτήν την υπόσχεση, ο διακινητής κατάφερε να τη στρατολογήσει, να τη φέρει στην Κύπρο και να την εκμεταλλεύεται. Μάλιστα η κοπέλα ένιωθε ευγνωμοσύνη γι’ αυτόν, αφού την έφερε σε ένα μέρος με ήλιο! Και άντε τώρα να την πείσουμε εμείς στην Αστυνομία, ότι αυτός δεν ήθελε το καλό της, αλλά το κακό της... Ήταν αδύνατο να την πείσουμε να τον καταγγείλει, αφού οι συνθήκες που βρήκε εδώ, έστω και τόσο άσχημες, ήταν καλύτερες από εκείνες στην πατρίδα της».