Φαίνεται ότι το χθεσινό άρθρο, για την τελετή της αποφοίτησης, ακούμπησε ευαισθησίες. Αφορούσε όχι τους αριστούχους, αλλά τους άλλους - τους αουτσάιντερ. «Κάποιος έπρεπε να γράψει και για τους χαμένους, τους "ανώνυμους" που χειροκροτούν εκείνους που παραλαμβάνουν τα βραβεία και τους επαίνους», μου έγραψε η φιλόλογος Κούλα Στυλιανού. Η κυρία Στυλιανού αφηγήθηκε στη σελίδα της μια παράλληλη ιστορία αποφοίτησης - του ερωτευμένου αγοριού, που πάει με την ανθοδέσμη στην αποφοίτηση της αγαπημένης του:

«Το κορίτσι του ήταν πανέμορφο, ακόμα και στη σχολική στολή. Δυναμικό, απειθάρχητο, με σταριλίκι και μπρίο ασυναγώνιστο. Είχε και κάτι μεγάλα μάτια, που όλα ήθελαν να τα δουν και να τα ζήσουν. Το αγόρι κρατούσε σφιχτά την ανθοδέσμη. Σε κάθε της κίνηση, κοντά. Μη χάσει τα μάτια της τα μεγάλα, από τα μάτια του. Αν χρειαστεί, θα σπούδαζε. Στην τελική, θα άνοιγε και βιβλίο.

Σε κάθε της κίνηση, κοντά. Υποσχέθηκε να γίνει κάτι μεγάλο. Για τα μάτια της τα μεγάλα, που τον φόβιζαν ώρες-ώρες, που όλα ήθελαν να τα δουν και να τα ζήσουν. Τη νύχτα με τις μεγάλες ομιλίες μπορείτε να τη σβήσετε. Τις γραβάτες να τις χώσετε πάλι στο συρτάρι. Τα διπλώματα να τα κορνιζάρετε στον τοίχο και μετά από χρόνια να γελάτε, που κάνατε τέτοιο πράγμα.

Θα περάσουν τα χρόνια και η μπλε γραβάτα στο συρτάρι, θα θαμπώσει και θα σκονιστεί. Το δίπλωμα στον τοίχο, θα κιτρινίσει. Το σώμα θα χάσει την πρώτη νιότη και θα ξεχειλωθεί. Θα ζητήσει σε ξένα σώματα, πιο φρέσκα, τη δροσιά της πρώτης νιότης. Θα ”προδώσει” το αγαπημένο σώμα, σε χίλια ξένα σώματα.

Αφού η ύλη και το σώμα γερνά και γερνούν μαζί του και όλες οι μεγάλες ιδέες. Του καθαρού επαγγέλματος, της καθαρής φιλίας, του καθαρού έρωτα. Αφού δεν υπάρχει μια σπιθαμή τόπος να χτίσεις το όνειρο. Τούτη τη νύχτα με τα πολλά συγχαρητήρια και τις χίλιες βραβεύσεις και τις καλές επιτυχίες, ξεχάστε την και γελάστε μαζί της. Όμως, το αγόρι με την ανθοδέσμη, αφήστε το ήσυχο.

Ν’ αγαπά και να το δείχνει. Να πιστεύει στον έρωτα χωρίς φόβο, ψέμα και συμφέρον».
Η ποιήτρια Ρωξάνη Νικολάου μού έγραψε ότι «οι χαμηλοί βαθμοί και τα αριστεία ανήκουν σ’ ένα σύστημα που ευθύνεται για απουσία παιδείας...

Σ’ έναν μηχανισμό που αυτοσυντηρείται, καταπίνοντας εφηβείες και όνειρα. Που εξακολουθεί ν’ απαιτεί την αποστήθιση στα περισσότερα μαθήματα και να θέτει αυστηρά πλαίσια και κανονισμούς στο μάθημα της έκθεσης και “ανάπτυξης ιδεών”. Που η βαθμοθηρία γίνεται αυτοσκοπός και τα φροντιστήρια πληθαίνουν.

Ένα σύστημα που το συμφέρουν τ’ απωθημένα και οι νευρώσεις των γονιών και οι απαίδευτοι εκπαιδευτικοί. Ένα σύστημα “κυνόδοντα”. Που διαστρεβλώνει τις έννοιες. Χειριστικό. Θεότυφλο. Που δεν δύναται ν’ αγκαλιάσει και να λατρέψει αυτά τα πανέμορφα παιδιά, που του δίνονται κάθε χρόνο»...

«Το είδαμε και το ζήσαμε», μου έγραψε η Νίνα Κρέκου: «Στη ζωή κερδισμένοι είναι αυτοί που ζουν και ας μην έχουν 20άρια»...