Σε αυτή τη συγκλονιστική φωτογραφία που λήφθηκε το 1986, τη χρονιά που τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης ο παγκόσμια γνωστός Αμερικανο-Εβραίος επιζών του Ολοκαυτώματος Elie Wiesel, στέκεται μπροστά σε μια μεγάλη φωτογραφία από το φριχτό, ναζιστικό στρατόπεδο εξόντωσης Μπούχενβαλτ (Buchenwald) το 1945, όπου διακρίνεται ο ίδιος όταν ήταν 15 χρονών (στο κάτω διάζωμα τρίτος από δεξιά), μαζί με άλλους Εβραίους συγκρατούμενούς του. Ήταν ο κρατούμενος με τον αριθμό A-7713, χαραγμένο ανεξίτηλα στο αριστερό του μπράτσο.

Ο Elie Wiesel, καθηγητής Ανθρωπιστικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, δημοσιογράφος, πολυγραφότατος συγγραφέας περισσότερων από τριάντα βιβλίων και ακτιβιστής υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πέθανε στα 87 του το περασμένο Σάββατο, 2 Ιουλίου 2016 και κηδεύτηκε την επομένη από τη Συναγωγή του Upper East Side της Νέας Υόρκης - ήταν ο πιο εύγλωττος μάρτυρας του απίστευτου χιτλερικού εγκλήματος και από τους πρώτους που το αποκάλεσε Ολοκαύτωμα.

Σε αυτή την τρυφερή ηλικία της εφηβείας, έζησε τον τρόμο και τον εγκλεισμό όλης της οικογένειάς και του χωριού του στη Ρουμανία, στο στρατόπεδο θανάτου Άουσβιτς (Auschwitz), όπου δολοφονήθηκαν η μητέρα του και η μικρότερη αδελφή του, και στη συνέχεια στο Μπούχενβαλτ, όπου άφησε την τελευταία του πνοή ο πατέρας του.

Ο Ραββίνος Perry Berkowitz αποκάλεσε τον θάνατό του «διπλή τραγωδία», γιατί «ο κόσμος έχασε έναν άντρα τόσο σπάνιο κι ασυνήθιστο», και γιατί, βέβαια, «οι επιζώντες του Ολοκαυτώματος είναι κατά έναν λιγότεροι».

Στο πιο διάσημο και σκοτεινό βιβλίο του, «Νύχτα», («Night»), που ήταν και το πρώτο που έγραψε, o Elie Wiesel περιγράφει την ντροπή που ένιωσε όταν πληροφορήθηκε ότι ο πατέρας του είχε ξυλοκοπηθεί στο Μπούχενβαλτ από τους ναζιστές φρουρούς, χωρίς ο ίδιος να μπορεί να τον βοηθήσει.

Είναι σε αυτό το βιβλίο που εκφράζει τη μαρτυρική εμπειρία των Εβραίων: «Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την πρώτη νύχτα στο στρατόπεδο, που αναποδογύρισε τη ζωή μου σε μια ατέλειωτη νύχτα, εφτά φορές καταραμένη και εφτά φορές σφραγισμένη. Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνο τον καπνό, εκείνα τα μικρά πρόσωπα των παιδιών, που είδα τα πτώματά τους να γίνονται στεφάνια καπνού κάτω από τον σιωπηλό μπλε ουρανό.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνες τις φλόγες που κατάπιαν την πίστη μου για πάντα. Ποτέ δεν θα ξεχάσω τη νυχτερινή σιωπή, που μου στέρησε για πάντα την επιθυμία να ζήσω. Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνες τις στιγμές που δολοφόνησαν τον Θεό μου και τη ψυχή μου και έκαναν στάχτη τα όνειρά μου. Ποτέ δεν θα ξεχάσω όλα αυτά, ακόμη κι αν είμαι καταδικασμένος να ζήσω τόσο πολύ, όσο ο Θεός».

Πραγματικά αφιέρωσε τη ζωή του στη μνήμη, αλλά και στη δράση κατά του ρατσιστικού μίσους. «Ας θυμόμαστε», έγραψε, «τους ήρωες του Γκέτο της Βαρσοβίας, τους μάρτυρες της Τρεμπλίνκα, τα παιδιά του Άουσβιτς. Πολέμησαν μόνοι, υπέφεραν μόνοι, έζησαν μόνοι, αλλά δεν πέθαναν μόνοι - κάτι μέσα σε όλους μας πέθανε μαζί τους».