Στο χθεσινό άρθρο έκανα αναφορά στον Ρώσο νευροφυσιολόγο, συγγραφέα και πολιτικό ακτιβιστή, Vladimir Bukovsky, σήμερα 73 χρονών, που τις δεκαετίες 1960 και 1970 πέρασε συνολικά 12 χρόνια σε ψυχιατρικά νοσοκομεία, στρατόπεδα εργασίας και φυλακές στη Σοβιετική Ένωση - βλέπετε, το σοβιετικό καθεστώς αντιμετώπισε την πολιτική του διαφωνία ως… παραφροσύνη και ως επικίνδυνη ψυχοπάθεια, όπως ακριβώς αντιμετώπισε τις διαφορετικές απόψεις αμέτρητων άλλων Σοβιετικών πολιτών, που δεν αποδέχονταν τη σοβιετική δικτατορία και που κατέληξαν στα ψυχιατρεία, για να… αναμορφωθούν και να επιστρέψουν στον… ίσιο δρόμο της κομματικής προβατοποίησης… Στη δική τους λογική, κανένας ψυχικά υγιής άνθρωπος δεν μπορούσε να είναι εναντίον του σοσιαλισμού…
Όμως ο Vladimir Bukovsky δεν ήταν για τα… δόντια τους. Άρχισε τον πολιτικό αγώνα του για τη δημοκρατία και εναντίον του σοβιετικού φασισμού από 18 χρονών, το 1960, στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας, όπου σπούδαζε Βιολογία και όπου έγραψε και κυκλοφόρησε μια καταπληκτική επικριτική επιστολή για την κομμουνιστική νεολαία Κομσομόλ. Στο κείμενο αυτό περίγραφε τη Σοβιετική Ένωση ως μια «παράνομη κοινωνία σε οξεία ιδεολογική κρίση».
Έγραφε ότι η Κομσομόλ ήταν… ετοιμοθάνατη, γιατί έχασε το ηθικό και το πνευματικό της κύρος και τόνιζε την άμεση ανάγκη για εκδημοκρατισμό της… Αυτό το βλάσφημο κείμενο, που αμφισβητούσε την υπέρτατη αυθεντία και σοφία των δικτατόρων, προκάλεσε την… ιερή τους αγανάκτηση. Η Αστυνομία τον κάλεσε δύο φορές για ανάκριση, αφού τον θεώρησε ως ένα πολύ ενοχλητικό… ταραχοποιό και ένα χρόνο μετά, το 1961, αποβλήθηκε για πάντα από το Πανεπιστήμιο.
«Ένα κακεντρεχή χούλιγκαν που οργανώνει αντισοβιετικές δραστηριότητες», τον χαρακτήρισε δέκα χρόνια αργότερα, το 1971, η εφημερίδα του κόμματος «Πράβδα», όταν ο Vladimir Bukovsky συνελήφθη για την αποστολή, στους ψυχίατρους των Δυτικών χωρών, έγγραφων ντοκουμέντων για την πολιτική κακοποίηση της ψυχιατρικής στη Σοβιετική Ένωση.
Με τα έγγραφα αυτά, που δημοσιεύτηκαν τότε σε μεγάλες βρετανικές εφημερίδες, όπως οι «Times», καλούσε τους Δυτικούς ψυχίατρους να πάρουν θέση για τη φυλάκιση σε ψυχιατρικά νοσοκομεία-φυλακές (τα αποκαλούμενα στα Ρωσικά psikhushka), πολλών υγιών πολιτών, ως μια μορφή τιμωρίας και εκφοβισμού, των ανθρώπων με ανεξάρτητη σκέψη. Αποκάλυπτε ότι η ευρεία χρήση των psikhushka στην ΕΣΣΔ, από το κομμουνιστικό καθεστώς, που ήταν μια βάρβαρη μορφή βασανιστηρίων, είχε στόχο την απομόνωση των πολιτικών κρατουμένων από την υπόλοιπη κοινωνία, το σκαρτάρισμα των ιδεών τους και το φυσικό και διανοητικό τους τσάκισμα.
Οι αποκαλύψεις του Vladimir Bukovsky προκάλεσαν μια διεθνή κατακραυγή χωρίς προηγούμενο, εναντίον των Σοβιετικών βασανιστών και, το 1977, ο Διεθνής Ψυχιατρικός Σύνδεσμος καταδίκασε επίσημα αυτές τις Σοβιετικές πρακτικές. Ένα χρόνο προηγουμένως, το 1976, ο Bukovsky απελάθηκε από την πατρίδα του, με τα χέρια του σε χειροπέδες, σαν εγκληματίας και κατέφυγε στη Βρετανία, όπου συνέχισε τις σπουδές Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο Cambridge, που είχε διακόψει παρά τη θέλησή του, το 1961…
Παρέμεινε και στην πολιτική εξορία του δυναμικός επικριτής του σοβιετικού συστήματος, αλλά και του σημερινού καθεστώτος Πούτιν - το 2013, ένα χρόνο μετά που ο Πούτιν άρχισε την τρίτη θητεία του ως Πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ο Bukovsky δημοσίευσε μια σειρά συνεντεύξεων στη Ρωσία, όπου περίγραφε τον Πούτιν και την ομάδα του ως τους κληρονόμους του Lavrentiy Beria, του τελευταίου και πιο αδίστακτου αρχηγού της σοβιετικής μυστικής Αστυνομίας του Στάλιν...
