Κουβέντιασα χθες τηλεφωνικά με τον πατέρα Σάββα Μιχαηλίδη 69 χρονών, που συνεχίζει από το 1995 να υπηρετεί ως ιερέας τις θρησκευτικές και πνευματικές ανάγκες των χιλιάδων Ρώσων της Λεμεσού (τώρα ως βοηθός του Ρώσου πατρός Γεωργίου), για τις επιθέσεις του ΑΚΕΛ και της εφημερίδας του εναντίον του Υπουργείου Παιδείας για το δοκίμιο της Ιστορίας στις Παγκύπριες Εξετάσεις, ολόκληρη την περασμένη βδομάδα - τον πληροφόρησα ότι η «Χαραυγή» συνέχισε και στη χθεσινή της έκδοση (13 Ιουνίου 2016) να προσπαθεί να ξεπλύνει την τερατώδη κομμουνιστική κρεατομηχανή, που από το 1917 μέχρι και την αυτοδιάλυσή της το 1991 δολοφόνησε εκατομμύρια αθώους, φυσικά, αλλά και κοινωνικά και ψυχολογικά, στο όνομα μιας ιδεολογίας μίσους και βιαιότητας.

Χρησιμοποιώντας τη φτηνή γλώσσα της υποκουλτούρας των οπαδών, η εφημερίδα έγραψε για «ανεγκέφαλους του Υπουργείου Παιδείας, που προτρέπουν τους μαθητές να ταυτίσουν τον κομμουνισμό με τον φασισμό», επιμένοντας να αρνείται την πολιτική συγγένεια των δύο συστημάτων, ως απάνθρωπων μηχανισμών απόλυτης εξουσίας και μαζικών εγκλημάτων.

Θυμηθήκαμε με τον πατέρα Σάββα τη συνέντευξη που μου έδωσε πριν από τέσσερα χρόνια, στον περίβολο της Ρωσικής εκκλησίας Φιλανθρώπου Χριστού στο Ζακάκι, όπου αφηγούμενος την προσπάθειά του ως νεαρός φοιτητής να μάθει ρωσικά, είχε πληροφορηθεί για το διαβόητο κάτεργο των ρωσικών νησιών Σολοβέτσκι (ή Σολόφκι), που οι Μπολσεβίκοι του Λένιν είχαν μετατρέψει το 1923 από Μοναστήρι, σε φριχτό στρατόπεδο θανάτου των διαφωνούντων.

Ήταν ουσιαστικά η πρώτη σοβιετική φυλακή του Γκουλάγκ και υπήρξε πρότυπο για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζιστών φονιάδων του Χίτλερ.

Ο πατήρ Σάββας μού είχε πει ότι μετά τις θεολογικές σπουδές του στην Αθήνα, έμαθε καλά τη ρωσική γλώσσα, όταν έζησε δύο χρόνια (1971-1973) ως εργάτης στην ορθόδοξη γυναικεία Μονή της Αγίας Σκέπης στο Bussy en Othe της Βουργουνδίας, στη Γαλλία.

Ρωσικά τον δίδασκε, τότε, η Ρωσίδα μοναχή Σεραφίμα (Αντωνίνα) Οσόργκινα, (1901-1985), που καταγόταν από παλιά αριστοκρατική οικογένεια, άγρια κτυπημένη από το κομμουνιστικό καθεστώς. Ο αδελφός της Γκεόργκι Οσόργκιν, που ήταν αξιωματικός στον τσαρικό στρατό, είχε φυλακιστεί από τους κομμουνιστές στη βάρβαρη φυλακή των νησιών Σολοβέτσκι και είχε εκτελεστεί το 1929, μαζί με πολλούς άλλους. Την περίπτωσή του αφηγείται, στο μνημειώδες βιβλίο του «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ», ο νομπελίστας Ρώσος συγγραφέας Αλεξάντερ Σολτζενίτσιν.

Η φυλακή αυτή πρωτολειτούργησε ως στρατόπεδο εργασίας για «εχθρούς του λαού», δηλαδή αγρότες, κληρικούς, καλλιτέχνες, συγγραφείς και άλλους διαφωνούντες, ενώ το 1937 ο δικτάτορας Στάλιν το αναδιοργάνωσε σε ένα από τα χειρότερα κάτεργα της σοβιετικής αυτοκρατορίας του τρόμου. Οι φυλακισμένοι ζούσαν σε άθλιες συνθήκες και πέθαιναν από συστηματικά βασανιστήρια, αυθαίρετες δολοφονίες από φρουρούς και κακουχίες σε αυτήν την παγωμένη εσχατιά της ρωσικής γης.

Ένα εκατομμύριο άνθρωποι πιστεύεται ότι άφησαν την τελευταία τους πνοή στην κόλαση των νησιών Σολοβέτσκι.
Η φυλακή έκλεισε το 1939 στις παραμονές του Β' Παγκόσμιου Πολέμου και μετατράπηκε σε ναυτική βάση. Το μοναστήρι ξαναλειτούργησε μετά την κατάρρευση του σοβιετικού καθεστώτος στις αρχές της δεκαετίας 1990 και από τότε πολλές εκκλησίες και κτίριά του ανακαινίζονται.