Καθώς το αυτοαποκαλούμενο κομμουνιστικό ΑΚΕΛ, η εφημερίδα του και οι συνοδοιπόροι καθηγητές, συνεχίζουν τις βάναυσες επιθέσεις τους κατά του Υπουργείου Παιδείας για το δοκίμιο της Ιστορίας στις Παγκύπριες Εξετάσεις, με ισχυρισμούς περί «προσχεδιασμένης αντικομμουνιστικής προπαγάνδας» και περί «ανιστόρητης ταύτισης και εξίσωσης του Φασισμού και του Ναζισμού με τον Κομμουνισμό», αποκαλύπτεται ότι ο σταλινισμός παραμένει δυστυχώς μια μόλυνση με βαθιές ρίζες στα μυαλά των αγκιτατόρων τού κυπριακού κομμουνισμού.

Που όχι μόνο αρνούνται ν’ αποκηρύξουν τα φρικιαστικά εγκλήματα των δημίων του σταλινικού καθεστώτος, καλών δασκάλων των ναζιστών μαθητών τους, αλλά, όταν στριμωχτούν, τα χαρακτηρίζουν απλώς… «ενδεχόμενα λάθη» στο πλαίσιο του… υπέροχου και αξεπέραστου σοβιετικού συστήματος, ανάξια να τα αναφέρει κανείς...

Έτσι, ξεπλένουν με τη χαρακτηριστική πολιτική επιτηδειότητα και υποκρισία τους, την τερατώδη κομμουνιστική κρεατομηχανή, που δολοφόνησε εκατομμύρια αθώους, στο όνομα μιας αρρωστημένης ιδεολογίας μίσους και βιαιότητας.

Στη χθεσινή (11 Ιουνίου 2016) έκδοση της «Χαραυγής», ο αιμοσταγής Σοβιετικός δικτάτορας Στάλιν αποκαλείται «καθοδηγητής της πάλης του σοβιετικού λαού στη συντριβή του χιτλεροφασισμού» και γίνεται αναφορά «στα τεράστια επιτεύγματα του σοσιαλισμού, κυρίως υπό τη συλλογική ηγεσία υπό τον Στάλιν». Η εφημερίδα χαρακτηρίζει «αντικομμουνιστική, ανιστόρητη και αντιεπιστημονική» την προσέγγιση του Υπουργείου Παιδείας, «ότι δηλαδή ο σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός ταυτίζονται πλήρως με τον σταλινισμό, ότι τα οποιαδήποτε λάθη ενδεχομένως να έγιναν την περίοδο του Στάλιν, προσδιορίζουν ολόκληρη την ιδεολογία του Μαρξισμού και ότι αυτά διαγράφουν την καθοριστική συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης στη νίκη της ανθρωπότητας κατά του χιτλεροφασισμού».

Παρά τα συντριπτικά στοιχεία, μέσα από τα ίδια τα σοβιετικά αρχεία που τεκμηριώνουν το σταλινικό ολοκαύτωμα, οι αγκιτάτορες του ΑΚΕΛ συνεχίζουν ανιστόρητα και αντιεπιστημονικά να το αρνούνται και, στην καλύτερη περίπτωση, να το προσπερνούν βιαστικά, ως μιαν… ανώδυνη εκτροπή του σοβιετικού κομμουνισμού.

Αλλά έχει ιστορικά τεκμηριωθεί ότι ο δεσποτισμός και η τρομοκρατία της σταλινικής περιόδου ήταν η ακραία συνέχεια της λενινιστικής επανάστασης των Μπολσεβίκων, που με ένα μικρό διάλειμμα επί Νικήτα Χρουστσόφ μετά τον θάνατο του Στάλιν, συνεχίστηκε με ηπιότερη έκφραση επί Λεονίντ Μπρέζνιεφ, Τσερνιένκο και Αντρόποφ.

Μόνον όταν ανέλαβε την εξουσία το 1985 ο Μιχαήλ Γκορπατσόφ, ο μισητός για το ΑΚΕΛ, ηγέτης της ΕΣΣΔ που άλλαξε τη Ρωσία και τον κόσμο, έγινε πραγματική διερεύνηση και αποκάλυψη της τρομερής σταλινικής περιόδου, ενώ με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 και τη δημοσιοποίηση των μυστικών αρχείων του κομμουνιστικού κόμματος, εκτέθηκαν στο φως όλα τα στοιχεία της αποτυχίας και της θηριωδίας του συστήματος.

Ήταν από την αρχή της επιβολής του, μετά το πραξικόπημα των Μπολσεβίκων το 1917, ένας δολοφονικός μηχανισμός διάπραξης απίστευτων αγριοτήτων, με 20 εκατομμύρια θύματα, κυρίως Ρώσους και Σοβιετικούς πολίτες.

Φρεσκάρω λοιπόν με συγκεκριμένα στοιχεία, την… ασθενή μνήμη των συντρόφων του ΑΚΕΛ:

Τα πρώτα θύματα του μπολσεβικισμού ήταν εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες του προηγούμενου καθεστώτος, αλλά και άμαχοι αγρότες και εργάτες, κατά τον εμφύλιο πόλεμο 1918-1922. Το 1920 εξολοθρεύτηκαν χιλιάδες Κοζάκοι του Ντον. Το 1918-1930 πέθαναν δεκάδες χιλιάδες πολίτες, χαρακτηρισμένοι ως «ταξικοί εχθροί», στα πρώτα στρατόπεδα συγκέντρωσης, που εγκαταστάθηκαν και λειτούργησαν ενώ ακόμα ζούσε και κυβερνούσε, με ατσαλένια πυγμή, ο Λένιν…

Το 1922 πέθαναν από ασιτία στον μεγάλο λιμό, λόγω του εμφυλίου, περίπου 5 εκατομμύρια άνθρωποι. Το 1932-33, άλλα 6 εκατομμύρια Ουκρανοί πέθαναν στον προσχεδιασμένο λιμό της Ουκρανίας - στο πρόγραμμα κολλεκτιβοποίησης του Στάλιν. Το 1937-38, οι δήμιοι του Στάλιν δολοφόνησαν 700 χιλιάδες άτομα στη Μεγάλη Σφαγή του Κομμουνιστικού Κόμματος. Το 1939-41 και το 1944-45 εξορίστηκαν και αποδεκατίστηκαν εκατομμύρια Πολωνοί, Ουκρανοί, Έλληνες Πόντιοι, Κορεάτες, Αφγανοί, Κινέζοι, Εσθονοί, Λιθουανοί, Λετονοί και Μολδαβοί. Το 1941 δολοφονήθηκαν και εκτοπίστηκαν οι Γερμανοί του Βόλγα. Το 1943-44 εκτοπίστηκαν και οι Τάταροι της Κριμαίας, οι Τσετσένοι και οι Ινγκουσέτιοι.

Και, βέβαια, 1-2 εκατομμύρια Σοβιετικοί πολίτες εξολοθρεύτηκαν στις φυλακές, στα ψυχιατρεία και στα αναβαθμισμένα στρατόπεδα θανάτου του Γκουλάγκ, μέχρι και τη δεκαετία 1980.

Φυσικά, οι αγκιτάτορες του κυπριακού κομμουνισμού «ξεχνούν» αυτά τα «αντάξια» των ναζιστικών και φασιστικών θηριωδιών, προμελετημένα σοβιετικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, που καταγράφηκαν ιστορικά με κάθε λεπτομέρεια, έστω και αν παρέμειναν αδίκαστα κι ατιμώρητα.