«Από έρωτα πυρπόλησε το αυτοκίνητο γυναίκας», είναι ο αποτυχημένος τίτλος μιας δίστηλης είδησης στη χθεσινή (3 Ιουνίου 2016) έκδοση του «Φιλελεύθερου». Παλιός και καλός ο συντάκτης, αλλά -τουλάχιστον στην περίπτωση αυτή- μοιάζει ευάλωτος σε κοινωνικά στερεότυπα που ρετουσάρουν την αντρική σεξιστική βία σε βάρος των γυναικών, με κολακευτικές αλλά, βέβαια, παραπλανητικές πινελιές... ανύπαρκτης ερωτικής σύστασης.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, «ο έρωτας τύφλωσε νεαρό, ο οποίος, όπως φαίνεται, δεν δέχθηκε την απόρριψη από την κοπέλα και προσπάθησε να την εκδικηθεί, πυρπολώντας το αυτοκίνητό της… Ο εμπρησμός σημειώθηκε τις πρωινές ώρες της περασμένης Τετάρτης. Η παραπονούμενη είχε ξυπνήσει από κάποιο θόρυβο και κοίταξε από το παράθυρο, οπότε είδε τον νεαρό, με τον οποίο διατηρούσε δεσμό στο παρελθόν, και τον ρώτησε τι ζητά. Εκείνος, αντί για απάντηση, την εξύβρισε χυδαία και στη συνέχεια εγκατέλειψε τον χώρο με ποδήλατο».

Και πού είδε, παρακαλώ, τον έρωτα ο συμπαθής συνάδελφος; Τον είδε στη «χυδαία» εξύβριση της κοπέλας και στον εμπρησμό του αυτοκινήτου της, από τον «τυφλωμένο» νεαρό, πρώην φίλο της! Αν αποδειχτεί ότι είναι ο δράστης, προφανώς αυτό που τον «τύφλωσε» δεν είναι ο έρωτας για την κοπέλα, αλλά ο ναρκισσιστικός θαυμασμός για το… τρεμάμενο εγώ του, που δεν σηκώνει την παραμικρή αμφισβήτηση από κανέναν...

Να σας θυμίσω μια παρόμοια υπόθεση πριν από τρία χρόνια, όταν άλλος νεαρός παραδέχτηκε στην Αστυνομία ότι έκαψε το αυτοκίνητο της πρώην φίλης του, στο γκαράζ του σπιτιού της. Καταδικάζοντάς τον σε 14μηνη φυλάκιση, η δικαστίνα Νάταλη Ταλαρίδου διατύπωσε μια καταπληκτική ψυχολογική περιγραφή των κινήτρων του και της βίαιης, ναρκισσιστικής συμπεριφοράς του.

«Η αιτία των εμμονών του κατηγορουμένου», ανέφερε στην απόφασή της, «ήταν η αποτυχημένη σχέση με την κοπέλα που είχε τελειώσει και δεν είχε κατορθώσει να συμβιβαστεί με την ιδέα της απόρριψης. Η συμπεριφορά του ήταν αψυχολόγητη, όποια και να ήταν η συναισθηματική φόρτιση και ο κλονισμός που ένιωθε. Πράγματι παρουσιάζει αυτοκαταστροφική και επικίνδυνη συμπεριφορά, η οποία δύναται να θέσει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές. Ο κατηγορούμενος είχε επίγνωση των πράξεών του και διέπραξε το έγκλημα σκόπιμα, για να κάνει κακό στην παραπονούμενη, αναλογιζόμενος ότι με αυτό τον τρόπο, θα μπορούσε να αποκαταστήσει τον χαμένο ανδρισμό του, εξαιτίας της απόρριψης».

Είχα απευθυνθεί τότε για σχόλιο στον ψυχολόγο Βασίλη Χριστοδούλου, που ουσιαστικά περίγραψε την προβληματική διαταραχή του ναρκισσισμού, όταν εύστοχα παρατήρησε ότι «στην κυπριακή κοινωνία, αρχίσαμε εδώ και πολύ καιρό να μην ανεχόμαστε το “όχι” σαν απάντηση σε διάφορα προσωπικά θέματα». Πρόσθεσε τα εξής:

«Το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχουμε οι άνθρωποι είναι ότι πασχίζουμε στη ζωή μας ν’ αγαπηθούμε, γιατί δεν έχουμε αγαπηθεί σωστά από τους γονείς μας... Κοιτάζουμε διαρκώς προς τα έξω για να πάρουμε κάτι και να ικανοποιηθούμε, ενώ στην ουσία πρέπει να κοιτάξουμε προς τα μέσα. Δεν κοιτάζουμε προς τα μέσα, γιατί όταν μείνουμε με τον εαυτό μας, μας πιάνει πανικός… γιατί συναντούμε ένα κενό… το κενό της αγάπης από τη μάνα και τον πατέρα μας».