Όπως έγραψα και χθες, σχολιάζοντας το άρθρο του δικηγόρου και νομικού συμβούλου στη Λάρνακα Ηλία Χρίστου, που δημοσιεύτηκε προχθές (27 Μαΐου 2016), στην «Αλήθεια» και υποστηρίζει αναγνώριση της πορνείας ως «νόμιμης οικονομικής δραστηριότητας», το πρόβλημα στην άποψη αυτή είναι ότι η πορνεία θεωρείται αυθαίρετα ως η ελεύθερη επιλογή της εκδιδόμενης γυναίκας.

Την ίδια στιγμή, η άποψη αυτή αντιφάσκει στον… εαυτό της, αφού αυτήν την υποτιθέμενη ελεύθερη γυναίκα, που αποφασίζει να πουλά το σώμα της επειδή έτσι… γουστάρει, την αντιμετωπίζει όχι ως ανθρώπινη ύπαρξη, ικανή να νιώσει πόνο, φόβο και δυστυχία, αλλά σαν άψυχο αριθμό μιας οικονομικής και νομοτεχνικής στατιστικής. Στο άρθρο αποτυπώνεται μονόπλευρα η αντίληψη του άντρα πελάτη που έχει το… ανθρώπινο δικαίωμα να αγοράσει σεξ, αλλά δεν αντανακλάται έστω μια μακρινή σκιά της ψυχικής και συναισθηματικής κατάστασης της εκδιδόμενης γυναίκας, ούτε βέβαια των κοινωνικο-οικονομικών συνθηκών που την οδηγούν στην πορνεία.

Αλήθεια, πόσο «ελεύθερη» είναι μια γυναίκα που αποφασίζει να προσφέρει σεξουαλικές υπηρεσίες έναντι αμοιβής; Όπως εύστοχα επεσήμανε σε πρόσφατη δήλωσή της η βουλευτίνα του ΑΚΕΛ Σκεύη Κουκουμά, «το πρόβλημα της πορνείας στην Κύπρο το κρύβουμε κάτω από το χαλί και δεν το αντιμετωπίζουμε στις σωστές του διαστάσεις. Ξέρουμε πως οι μετανάστριες στα σοκάκια της Λευκωσίας πουλιούνται για 5 ευρώ… καμιά γυναίκα δεν οδηγείται στην πορνεία από δική της επιλογή, αλλά επειδή κάποια κυκλώματα την οδήγησαν εκεί και επειδή οι συνθήκες επιβίωσης είναι τέτοιες, που δεν μπορεί να τις αντιμετωπίσει διαφορετικά».

Να θυμίσω την αντίδραση της Τζόζι Χριστοδούλου, συντονίστριας πολιτικής, της οργάνωσης Μεσογειακό Ινστιτούτο Μελετών Κοινωνικού Φύλου, όταν ο τότε βουλευτής Ρίκκος Μαππουρίδης (τον οποίο ο Ηλίας Χρίστου επικαλείται για να ενισχύσει τη θέση του), μιλώντας σε ανοιχτή συζήτηση στο Σπίτι της ΕΕ στη Λευκωσία (18 Mαρτίου 2015), ζήτησε νομιμοποίηση και νομοθετική ρύθμιση της πορνείας.

«Κύριε Μαππουρίδη», του είπε η κυρία Χριστοδούλου, «απογοητεύομαι για τη δήλωσή σας για νομιμοποίηση της πορνείας. Μιλήσατε “για γυναίκες που προσφέρουν ερωτική συντροφιά” και λυπούμαι που το ακούω με αυτόν τον τρόπο… θέλουμε να ρομαντικοποιήσουμε μια μορφή βίας κατά των γυναικών κι αυτό με λυπεί ιδιαίτερα. Εμείς θεωρούμε ότι δεν πρέπει να ποινικοποιούνται οι γυναίκες στην πορνεία, αλλά οι πελάτες. Σε καμιά περίπτωση, όπου ένας άντρας πελάτης αγοράζει υπηρεσίες από μια γυναίκα στην πορνεία, είναι σε ίση θέση με τη γυναίκα. Αυτός που αγοράζει τις υπηρεσίες είναι πάντα σε θέση εξουσίας και μπορεί ανά πάσα στιγμή να χρησιμοποιήσει, να εκμεταλλευτεί ή και να βιάσει αυτές τις γυναίκες».

Να θυμίσω στον Η. Χρίστου και ένα πολύ σημαντικό κείμενο με τίτλο «Buying sex should not be legal», που δημοσιεύτηκε στις 31 Αυγούστου 2015 στη μεγάλη αμερικανική εφημερίδα «The New York Times», υπογραμμένο από την Ιρλανδέζα ακτιβίστρια Rachel Moran, πρώην θύμα της πορνείας στη χώρα της, όπου περιγράφει πώς από τα 15 της χρόνια πουλούσε το σώμα της στο Δουβλίνο και πώς για επτά χρόνια έζησε τη «διπλή εκμετάλλευση από τους σωματέμπορους που την πουλούσαν και από τους πελάτες που την αγόραζαν».

Η Rachel Moran έγραψε το άρθρο, με αφορμή την απόφαση που πήρε λίγες μέρες προηγουμένως στο Δουβλίνο η Διεθνής Αμνηστία, υπέρ της αποποινικοποίησης του διεθνούς εμπορίου του σεξ και της πορνείας, με το σκεπτικό ότι αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των εκδιδόμενων γυναικών. Όπως επεσήμανε, «η Διεθνής Αμνηστία προτείνει ένα εμπόριο σεξ ελεύθερο από “βία, απάτη ή καταναγκασμό”, αλλά γνωρίζω απ' όσα έζησα και είδα, ότι η πορνεία δεν μπορεί να διαχωριστεί από τη βία, την απάτη και τον καταναγκασμό. Η πλειοψηφία αυτών που ψήφισαν για αποποινικοποίηση της πορνείας είχαν, πιστεύω, καλές προθέσεις, αλλά δεν μπορούν να βοηθήσουν τις γυναίκες και τα κορίτσια στην πορνεία, με το να αποποινικοποιούν τους σωματέμπορους και τους πελάτες».