Δεν ξέρω τι εννοεί με τη μακροσκελή και πολύ ενδιαφέρουσα ανακοίνωση που εξέδωσε χθες η Κίνηση για Ισότητα, Στήριξη, Αντιρατσισμό, μέσω της οποίας καλεί τα πολιτικά κόμματα «να προχωρήσουν στη συνομολόγηση ενός κοινού κώδικα αντιμετώπισης του ΕΛΑΜ στη Βουλή».

Χωρίς να διευκρινίζει τη θέση της αυτή, η οργάνωση «δηλώνει τη βαθιά της ανησυχία για το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών, με βάση το οποίο εξασφαλίζει, για πρώτη φορά, κοινοβουλευτική εκπροσώπηση η νεοναζιστική, νεοφασιστική οργάνωση ΕΛΑΜ». Προσθέτει ότι «ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι και η μετατόπιση μέρους του εκλογικού σώματος προς εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις που ασπάζονται τον ρατσισμό και τον εθνικισμό, αλλά και το ποσοστό όλων εκείνων που με την αποχή τους από την εκλογική διαδικασία φαίνεται ότι έχουν διακόψει την επαφή τους με τις διαδικασίες του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος».

Να σημειώσω, λοιπόν, ότι δεν θα ήταν άτοπο να υποθέσει κανείς, πως η πρόταση για «συνομολόγηση ενός κοινού κώδικα αντιμετώπισης του ΕΛΑΜ στη Βουλή υπονοεί ουσιαστικά την επιβολή ενός είδους πολιτικού αποκλεισμού και εξοστρακισμού των αυτοαποκαλούμενων εθνικιστών, από τα παραδοσιακά, δημοκρατικά κόμματα. Είναι όμως δημοκρατική συμπεριφορά και πρακτική, εκ μέρους της δημοκρατικής κυπριακής κοινωνίας και πολιτείας, ο αποκλεισμός και ο εξοστρακισμός μιας έστω ακραίας πολιτικής ομάδας; Θα ήταν σωστή μια τέτοια βίαιη αντίδραση, απέναντι σε ένα κόμμα που του καταλογίζουμε τη βιαιότητα, ως απαράδεκτο συστατικό στοιχείο λειτουργίας του;

Σε κάθε περίπτωση, οι φίλοι μου της ΚΙΣΑ, της γνωστής, μη κυβερνητικής οργάνωσης με το τιμητικό, συνεπές και πρωτοποριακό ιστορικό υπεράσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων ευάλωτων ομάδων, ιδιαίτερα μεταναστών στην Κύπρο (και όταν λέω «φίλοι μου» κυριολεκτώ), φαίνεται να είναι η μοναδική πολιτική δύναμη αυτήν τη στιγμή που αρθρώνει συγκεκριμένο πολιτικό λόγο για την κυριακάτικη εκλογική επιτυχία του ΕΛΑΜ, ενώ όλα τα μεγάλα και μικρά κόμματα του τόπου αντιδρούν σπασμωδικά και ολοφάνερα μουδιασμένα.

Παρατηρώ, βέβαια, ότι η ανακοίνωση της ΚΙΣΑ, πέρα από τη δυσοίωνη και γεμάτη σκιές πρόταση για «συνομολόγηση ενός κοινού κώδικα» κατά του ΕΛΑΜ, εμπεριέχει και μια ξεκάθαρη και σωστή, κατά την άποψή μου, θέση για αντιμετώπιση του πολιτικού εξτρεμισμού. Δηλαδή, καλεί την πολιτεία «να προχωρήσει στον σχεδιασμό και υλοποίηση ενός μακροπρόθεσμου πλάνου καταπολέμησης του ρατσισμού και του εθνικισμού σε όλα τα επίπεδα, από την κοινωνία, την οικονομία και την εκπαίδευση, μέχρι τη νομοθεσία, τους θεσμούς και την πολιτική. Το εν λόγω πλάνο θα πρέπει να συνδιαμορφωθεί με τη συμμετοχή όλων των σχετικών φορέων, περιλαμβανομένης της κοινωνίας των πολιτών».

Αυτή η διατύπωση της ΚΙΣΑ, στην ουσία αναιρεί την ακρότητα της πρώτης τοποθέτησής της και επιτρέπει μια πιο ήρεμη σκέψη. Γιατί το φαινόμενο τύπου ΕΛΑΜ στην Κύπρο μάς περιλαμβάνει όλους: Είναι το σκοτεινό κομμάτι μέσα μας - ένα ψυχικό τραύμα που μπορεί να επουλώσει η δημοκρατία και ο διάλογος και όχι ένα ξένο σώμα, που πρέπει ν’ αφαιρεθεί με το μαχαίρι.