Όταν προχθές, αργά το βράδυ, είδα στο πάνελ της τηλεοπτικής συζήτησης τον εκπρόσωπο του ΑΚΕΛ να κάθεται κεραυνοβολημένος δίπλα σε αυτόν του Εθνικού Λαϊκού Μετώπου, που μπήκε στη Βουλή με δύο βουλευτές και 13 χιλιάδες ψήφους, ανέτρεξα σε αυτήν τη φωτογραφία του Ιούλη 2012 (επί Προεδρίας Δημήτρη Χριστόφια), με δεκάδες γυναίκες μονογονιούς να διαδηλώνουν έξω από τη Βουλή, ζητώντας αλλαγή στη νομοθεσία του επιδόματος τέκνου, έχοντας τη συμπαράσταση μελών του ΕΛΑΜ.

Οι αναλυτές του ΑΚΕΛ και όλων των άλλων πολιτικών δυνάμεων, που αυτήν τη στιγμή προσπαθούν να εξηγήσουν την «αιφνιδιαστική» και «ξαφνική» εκλογική επιτυχία των αυτοαποκαλούμενων εθνικιστών, ας λάβουν υπόψη και το άρθρο που έγραψα τότε, γι’ αυτήν τη φαινομενικά αταίριαστη εικόνα της κοινής δράσης δύο τόσο διαφορετικών μεταξύ τους ομάδων - από τη μια των νεαρών με τις μαύρες φανέλες που ενεργούν δημόσια στη βάση μιας στρατιωτικής λογικής, με μια βαθιά συγκρουσιακή, πολιτική ατζέντα, κι από την άλλη των ταλαιπωρημένων από τους πρώην συζύγους τους μητέρων.

Όπως ανέφερα, αυτή η κοινή δράση είχε βέβαια μια απρόβλεπτη (;) ιδεολογική βάση, που μοιράζονταν και οι δύο ομάδες και που έφερε κοντά τη μια στην άλλη. Επρόκειτο για την πεποίθησή τους ότι, λίγο ή πολύ, έχουν ευθύνη για την οικονομική και κοινωνική δυσπραγία στον τόπο, όχι μόνο οι λανθασμένοι χειρισμοί της τότε κυβέρνησης και Βουλής, όχι μόνο η αδιαφορία βολεμένων πολιτικών του «κατεστημένου», αριστερών και δεξιών, προς λαϊκές μάζες που υποφέρουν, αλλά και οι… ξένοι μετανάστες και εργαζόμενοι.

Ένα από τα πανό που μετέφεραν οι μονογονιοί στη Βουλή έγραφε «Το έγκλημα Χριστόφια, επιδόματα σε μετανάστες και όχι σε μονογονιούς», κι εξέφραζε βέβαια και την αντίληψη του ΕΛΑΜ που για χρόνια τώρα συνθηματολογεί εναντίον της παρουσίας αλλοδαπών στην Κύπρο, ισχυριζόμενο ότι δήθεν «κλέβουν» τις δουλειές των Κυπρίων και ότι δήθεν «καταχρώνται» και από πάνω χρήματα των Κυπρίων, που τους παραχωρούνται ως δημόσιο βοήθημα.

Σε εκείνη την εκδήλωση, τόσο στελέχη του ΕΛΑΜ όσο και γυναίκες, φώναξαν από το μεγάφωνο ότι «δεν γίνεται σήμερα να παίρνουν τεράστια επιδόματα οι αλλοδαποί, ενώ οι Έλληνες της Κύπρου πεινούν».

Μια από τις γυναίκες είπε ότι «τα παιδιά του ΕΛΑΜ ήρθαν εδώ γιατί κατάλαβαν το πρόβλημά μας, ενώ κανένας από τους πολιτικούς μας δεν ήρθε να μας δει». Μια άλλη συμπλήρωσε: «Γνωρίζει κανείς από αυτούς τους κυρίους που είναι μέσα στη Βουλή ότι τα παιδιά του ΕΛΑΜ τρέχουν με δικά τους έξοδα να στηρίξουν οικογένειες;».

Σημείωσα στο άρθρο ότι οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι, αντί να δαιμονοποιούν με τόση ευκολία και άνεση τους «φασίστες» και τους «ναζιστές» του εθνικιστικού κινήματος, ας σκεφτούν την απαξίωσή τους από πολλούς πολίτες, αλλά και την επιρροή και την αποδοχή που οι «φασίστες» και οι «ναζιστές» αρχίζουν να έχουν μέσα στον λαό. Και κατέληξα στο κείμενο, με την έκκληση προς τους «καθιερωμένους» πολιτικούς ν’ αντιμετωπίσουν κατάματα την ανησυχητική επέκταση της ξενοφοβικής και ρατσιστικής σκέψης στον τόπο.