Όπως έγραψα στο άρθρο της Κυριακής, η χθεσινή 9η Μαΐου, καθιερωμένη Ημέρα της Ευρώπης, πρέπει ν’ αφιερώνεται και στη μνήμη της 22χρονης Γερμανίδας φοιτήτριας του Πανεπιστημίου του Μονάχου Sophie Scholl, γεννημένης στις 9 Μαΐου 1921, που τον Φεβρουάριο 1943 εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό από το χιτλερικό καθεστώς, για την αντιστασιακή της δράση στη μικρή αντιναζιστική οργάνωση «Λευκό Ρόδο» - όπως και στη μνήμη των άλλων πέντε ιδρυτικών μελών του «Λευκού Ρόδου», που επίσης εκτελέστηκαν με αποκεφαλισμό την ίδια περίοδο, δηλαδή του 24χρονου αδελφού της, Hans Scholl, του 23χρονου Christoph Probst, των 25χρονων Alex Schorell και Willi Graf, όλων φοιτητών του Πανεπιστημίου του Μονάχου και του 49χρονου καθηγητή τους, Kurt Huber…

Τα μέλη αυτής της ειρηνικής, παράνομης οργάνωσης ήταν από τους ελάχιστους απλούς Γερμανούς πολίτες, που μέσα στις τρομακτικές συνθήκες της απόλυτης δικτατορίας του ναζιστικού ολοκληρωτισμού αψήφησαν την τρομοκρατία του αστυνομικού κράτους. Με τη δράση τους και τον θάνατό τους, υπερασπίστηκαν τις πανανθρώπινες και τις ευρωπαϊκές αξίες, κόντρα στο ρεύμα του κομφορμισμού που οδήγησε τη μεγάλη πλειοψηφία του γερμανικού λαού στην ανοχή του χιτλερικού καθεστώτος.

Μεταξύ Ιουνίου 1942, όταν τα γερμανικά στρατεύματα ήταν στα πεδία μαχών της Ρωσίας και της Βόρειας Αφρικής, και Φεβρουαρίου 1943, τα μέλη του «Λευκού Ρόδου» έγραψαν και κυκλοφόρησαν στο Μόναχο και σε άλλες μεγάλες πόλεις της Γερμανίας και της Αυστρίας έξι διαφορετικά φυλλάδια-προκηρύξεις, που καλούσαν τον γερμανικό λαό ν’ αντισταθεί έμπρακτα στη ναζιστική τυραννία και να ζητήσει τερματισμό του πολέμου και καταδίκη των απάνθρωπων εγκλημάτων των Ναζί.

Όταν άρχισαν οι μαζικές απελάσεις και η εξολόθρευση Εβραίων το 1942, αποφάσισαν ότι ήταν καιρός για δράση. Αγόρασαν μια γραφομηχανή και μια μηχανή για αντίγραφα και ο Hans με τον Alex έγραψαν την πρώτη προκήρυξη, με τα ακόλουθα, μεταξύ άλλων: «Τίποτα δεν είναι πιο ανάξιο για ένα έθνος, από το να επιτρέπει στον εαυτό του να κυβερνάται χωρίς αντίλογο, από μια κλίκα που απευθύνεται στα χαμηλότερα ένστικτα… ο Δυτικός πολιτισμός πρέπει ν’ αμυνθεί εναντίον του φασισμού και να κάνει παθητική αντίσταση, πριν ο τελευταίος νεαρός άντρας χύσει το αίμα του σε κάποιο πεδίο μάχης».

Το δεύτερο φυλλάδιο έγραφε: «Από τότε που κατακτήθηκε η Πολωνία, 300 χιλιάδες Εβραίοι δολοφονήθηκαν - πρόκειται για ένα έγκλημα κατά της ανθρώπινης αξιοπρέπειας… οι Γερμανοί απλώς ενθαρρύνουν τους φασίστες εγκληματίες, αν σιωπούν μπροστά σε τέτοιες πράξεις».

Το τρίτο φυλλάδιο απαιτούσε «σαμποτάζ σε στρατιωτικά εργοστάσια, εφημερίδες, δημόσιες εκδηλώσεις του Εθνικο-Σοσιαλιστικού Κόμματος» και εναντίωση «στην πνευματική σκλαβιά των ναζιστών».

Στο τέταρτο φυλλάδιο έγραψαν ότι «για τον Χίτλερ και τους πιστούς του, καμιά τιμωρία δεν είναι ανάλογη των εγκλημάτων τους».
Το πέμπτο φυλλάδιο διακήρυττε ότι «ο Χίτλερ οδηγεί τον γερμανικό λαό στην άβυσσο και ο λαός τον ακολουθεί τυφλά στην καταστροφή», ενώ προσέβλεπε σε μια «νέα Ευρώπη» μετά τον πόλεμο.

Ο καθηγητής Φιλοσοφίας Kurt Huber έγραψε το έκτο φυλλάδιο, που καλούσε τους πολίτες «ν’ αγωνιστούμε εναντίον της πολιτικής σκλαβιάς και του κόμματος που κρατά σφραγισμένο το στόμα μας. Βγείτε επιτέλους έξω από τα σεμινάρια προπαγάνδας που κάνουν οι δεκανείς και οι λοχίες των SS και οι γλείφτες του κόμματος!».
Ο καθηγητής αναφερόταν σε αυτούς που η Sophie Scholl περίγραψε ως «τα εκατομμύρια των έντιμων πολιτών που θέλουν απλώς να “επιβιώσουν”, να αφεθούν στην ησυχία τους, να μην ενοχληθούν οι μικρές ζωές τους, από κάτι μεγαλύτερο από τους ίδιους».