Καθώς αύριο γιορτάζεται σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης η καθιερωμένη Ημέρα της Ευρώπης, ως η επέτειος της ιστορικής ομιλίας της 9ης Μαΐου 1950 στο Παρίσι από τον Γάλλο Υπουργό Εξωτερικών Robert Schuman, θεωρούμενης ως της απαρχής της δημιουργίας της σημερινής Ε.Ε., στο δικό μου μυαλό κυριαρχεί η μορφή της νεαρής Γερμανίδας Sophie Scholl - είναι η φοιτήτρια του Πανεπιστημίου του Μονάχου, που οκτώ χρόνια πριν, το 1942, μέσα στη σκοτεινιά της χιτλερικής Γερμανίας, αγωνίστηκε έμπρακτα και έδωσε την ίδια τη ζωή της για τις ευρωπαϊκές ιδέες, τη δημοκρατία και την ελευθερία, εναντίον του ρατσισμού και του ολοκληρωτισμού.

Και ξέρετε πότε γεννήθηκε η Sophie Scholl; Στις 9 Μαΐου 1921! Η Ημέρα της Ευρώπης είναι τα δικά της γενέθλια και είναι μια μέρα που πρέπει ν’ αφιερώνεται και στη δική της μνήμη, όπως και στη μνήμη του αδελφού της, Hans και των άλλων τεσσάρων συναγωνιστών τους, που το 1943 συνελήφθησαν από τη φοβερή Γκεστάπο για την αντιναζιστική τους δράση και εκτελέστηκαν με αποκεφαλισμό.

Η Sophie ήταν τότε 21 χρονών και σπούδαζε Βιολογία και Φιλοσοφία και ο αδελφός της ήταν 23 και σπούδαζε Ιατρική. Μεγάλωναν σε μια οικογένεια ευσεβών Λουθηρανών και ένα στοιχείο της εναντίωσής τους στον Ναζισμό, ήταν η χριστιανική τους πεποίθηση ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι και άξιοι σεβασμού και ότι κανένας δεν έχει δικαίωμα να τους αντιμετωπίζει με θρησκευτικό ή ρατσιστικό μίσος.

Οι γονείς τους και ιδιαίτερα ο πατέρας τους Robert Scholl είχαν συμβάλει σε μεγάλο βαθμό στη διαμόρφωση των αντι-ναζιστικών τους αντιλήψεων - μάλιστα ο πατέρας τους, εκείνη τη χρονιά, το 1942, είχε φυλακιστεί για σύντομο διάστημα από τους Ναζί, γιατί είχε πει στη γραμματέα του (που τον κάρφωσε στην Γκεστάπο), ότι «ο Χίτλερ ήταν καταραμένος, ότι οδηγούσε τη Γερμανία στην καταστροφή και ότι αν ο πόλεμος δεν τερματιζόταν γρήγορα, οι Ρώσοι θα έμπαιναν στο Βερολίνο» (Σ.Σ. πράγμα που έγινε έτσι ακριβώς, τρία χρόνια αργότερα).

Τα δύο νεαρά αδέλφια, συνειδητοποιώντας ότι ο πατέρας τους είχε δίκιο, αποφάσισαν να αγωνιστούν μυστικά και με ειρηνικό τρόπο, με παθητική αντίσταση, προτρέποντας τους συμπατριώτες τους να εξεγερθούν κατά των ναζιστών φονιάδων.

Μαζί με λιγοστούς συμφοιτητές τους, που μοιράζονταν μαζί τους τις ίδιες πολιτικές ιδέες, δημιούργησαν την παράνομη αντιστασιακή οργάνωση «Λευκό Ρόδο», την πρώτη και μοναδική αντι-ναζιστική κίνηση που προερχόταν από απλούς Γερμανούς πολίτες, μέσα στη Γερμανία του χιτλερισμού. Ο πυρήνας της ομάδας συμπληρωνόταν από τους φοιτητές Christoph Probst, Alexander Schorell, Willi Graf και τον 49χρονο καθηγητή τους, Kurt Huber, που τους δίδασκε ψυχολογία και φιλοσοφία. Για πολλούς μήνες, από το καλοκαίρι του 1942, μέχρι τον Φεβρουάριο 1943, τα αδέλφια Sophie και Hans Scholl και οι τέσσερεις προαναφερθέντες τρέλαναν κυριολεκτικά το ναζιστικό καθεστώς με τις αντι-ναζιστικές προκηρύξεις που τύπωναν και διένειμαν κρυφά στο Μόναχο και που ταχυδρομούσαν σε άλλες μεγάλες πόλεις της Γερμανίας και της Αυστρίας.

Τόσο τα φυλλάδια που καλούσαν τους φοιτητές και όλο τον πληθυσμό σε εξέγερση κατά του καθεστώτος, όσο και τα συνθήματα που έγραφαν στους τοίχους κτιρίων του Μονάχου «Κάτω ο Χίτλερ!», «Χίτλερ δολοφόνε!», «Ελευθερία!», προκάλεσαν μια φρενίτιδα λυσσασμένης οργής στους ναζιστές, που ξεχύθηκαν σε όλη την πόλη για να ανακαλύψουν τους «προδότες».

Στις 18 Φεβρουαρίου 1943, η Sophie και ο Hans Scholl συνελήφθησαν, μετά που τους είδε -και τους κατέδωσε- ο ναζιστής επιστάτης του Πανεπιστημίου του Μονάχου να διανέμουν αντι-ναζιστικά φυλλάδια στον πανεπιστημιακό χώρο.

Σύντομα συνελήφθη και ο Christoph Probst, όπως και οι υπόλοιποι τρεις της βασικής ομάδας, που κατηγορήθηκαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο για «προδοσία» και οδηγήθηκαν στην γκιλοτίνα.

«Τα αδέλφια Scholls και οι φίλοι τους αντιπροσωπεύουν την “άλλη” Γερμανία των ποιητών και των φιλοσόφων, σε αντίθεση με τη Γερμανία που στράφηκε στη βαρβαρότητα», έγραψε ο Γερμανός συγγραφέας Richard Hansen. «Οι πράξεις τους, τους ανέδειξαν σε διαχρονικά σύμβολα της παγκόσμιας και άχρονης μάχης για την ελευθερία του ανθρώπινου πνεύματος, όταν και όπου απειλείται».