Χωρίς να το επιδιώξει συνειδητά, μέσα από τη μορφή ενός ακατανίκητου πολιτικού συνειρμού, ο προβληματικός δικτάτορας της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ, ούτε λίγο ούτε πολύ, ταύτισε επιτυχώς τον εαυτό του με τους πιο…ταιριαστούς ιστορικούς προπάτορές του, τον Στάλιν και τον Χίτλερ - συγκρίνοντας τη συνεχιζόμενη μάχη για το Χαλέπι (Aleppo) της Συρίας, με τη νικηφόρα για τους Ρώσους, Μάχη του Στάλινγκραντ (το 1943), που υπήρξε καθοριστική για την τελική ήττα των Χιτλερικών και του Άξονα, στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Σε μήνυμά του προς τον πανίσχυρο σύμμαχό του, στον άγριο εμφύλιο πόλεμο της Συρίας, Ρώσο Πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν, ενόψει των γιορτασμών στη Μόσχα και σε όλη τη Ρωσία, για την Ημέρα της Νίκης κατά της ναζιστικής Γερμανίας, που είναι η 9η Μαΐου, ο Άσαντ γράφει ότι «το Στάλινγκραντ τιμάται στο Χαλέπι και όλες τις συριακές πόλεις και η Συρία υπόσχεται να συνεχίσει να μάχεται, έως ότου οι επιτιθέμενοι ηττηθούν και η τελική νίκη είναι δική μας».

Ο Άσαντ προσθέτει ότι «ο ρωσικός λαός πλήρωσε βαρύ τίμημα για την Ημέρα της Νίκης και η αποφασιστικότητά του θα μείνει στη μνήμη γενεών ανά τους αιώνες».

Βέβαια, πέρα από κάθε πρόθεση του Σύρου ηγέτη, να διαστρεβλώσει την ιστορική πραγματικότητα, παρουσιάζοντας τον συριακό λαό να δέχεται σήμερα επίθεση από εξωτερικούς εχθρούς, όπως ακριβώς ο ρωσικός λαός το 1941, αυτό που μένει από το πονηρό μήνυμά του στον Πούτιν είναι η αθέλητη σύνδεση της δικής του εγκληματικής δράσης με την εγκληματική δράση του τερατώδους δίδυμου, Στάλιν και Χίτλερ.

Γιατί αν στο Στάλινγκραντ αμύνονταν οι Ρώσοι εναντίον των Γερμανών, στο Χαλέπι αμύνονται οι Σύροι, εναντίον του συριακού στρατού. Και αν στο Στάλινγκραντ ο εχθρός του ρωσικού λαού ήταν ο ξένος εισβολέας, στο Χαλέπι ο εχθρός του συριακού λαού είναι το καθεστώς που ευθύνεται για το ξέσπασμα και τη συνέχιση του πολέμου.

Ναι, έχουν ομοιότητες, το Στάλινγκραντ και το Χαλέπι, όχι όμως αυτές που υποδεικνύει ο Σύρος δικτάτορας. Πρόκειται για δύο περιπτώσεις πολιορκούμενων πόλεων - το Στάλινγκραντ πολιορκούσε ο στρατός του Χίτλερ, το Χαλέπι ο στρατός του Άσαντ. Και στις δύο περιπτώσεις, οι δρόμοι είναι γεμάτοι ρακένδυτους και υποσιτισμένους αμάχους, που περιπλανιούνται ανάμεσα στα χαλάσματα, ενώ το πολεμικό μέτωπο αποτελματώθηκε σε ένα βρόμικο και θανατηφόρο παιγνίδι ελεύθερων σκοπευτών. Και στις δύο περιπτώσεις, οι αντίπαλοι πολεμούν λυσσαλέα, από τετράγωνο σε τετράγωνο, από δρόμο σε δρόμο, από σπίτι σε σπίτι, από δωμάτιο σε δωμάτιο, ακόμα και στους υπονόμους κάτω απ’ τα χαλάσματα. Σε πολλές περιπτώσεις, οι αντίπαλοι στρατοί απέχουν μερικά μόνο μέτρα ο ένας από τον άλλο και ο πόλεμος διεξάγεται με ατομικά αυτόματα όπλα, συχνά σε μάχες σώμα με σώμα.

Όμως ο Άσαντ προηγείται σήμερα του Χίτλερ σε εγκληματική ευρηματικότητα, λόγω της σύγχρονης τεχνολογίας, αφού ο στρατός του ανακάλυψε και χρησιμοποιεί στο Χαλέπι ένα νέο όπλο μαζικής καταστροφής, που δεν διέθεταν οι χιτλερικοί - βαρέλια γεμάτα καύσιμα και εκρηκτικές ύλες που ρίχνονται από ελικόπτερα και καίνε ζωντανούς, μαχητές αντάρτες και άμαχο πληθυσμό, κυρίως γυναικόπαιδα…