«Με στόχο και το φετινό Πάσχα να είναι ασφαλισμένο, χωρίς τραυματισμούς και ακρωτηριασμούς από κροτίδες και πυροτεχνήματα, συνεχίζονται εντατικά οι προσπάθειες που καταβάλλονται από την Αστυνομία για πρόληψη και πάταξη του άκρως επικίνδυνου φαινομένου της κατοχής, χρήσης και εμπορίας κροτίδων κατά την εορταστική περίοδο», αναφέρει σε χθεσινή γραπτή του δήλωση ο αστυνομικός εκπρόσωπος Ανδρέας Αγγελίδης.

Προσθέτει ότι στο πλαίσιο της εκστρατείας πάταξης της χρήσης κροτίδων την περίοδο του Πάσχα, «οι Αστυνομικές Διευθύνσεις των επαρχιών, με την ενεργό εμπλοκή και των μελών της κοινοτικής αστυνόμευσης, σε συνεργασία με τις τοπικές, κοινοτικές, εκκλησιαστικές και σχολικές Αρχές, ανέλαβαν την προσέγγιση και διαφώτιση των μαθητών και άλλων νεαρών προσώπων σε σχολεία και άλλους χώρους όπου συχνάζουν».

Ο Ανδρέας Αγγελίδης επικαλείται στη συνέχεια κάτι πολύ ενδιαφέρον, την προσπάθεια της Αστυνομίας, «μέσα από την ανάπτυξη της κριτικής σκέψης, να προβληματιστούν οι νεαροί και να συνειδητοποιήσουν τους τεράστιους κινδύνους που ελλοχεύουν για τη σωματική ακεραιότητα των ιδίων και άλλων πολιτών, με την ενασχόλησή τους με την άκρως επικίνδυνη και παράνομη συνήθεια της χρήσης κροτίδων».

Όμως, όπως προφανώς παρατηρείτε, όσο πιο πολύ αναπτύσσεται η κριτική σκέψη των 14χρονων και 15χρονων ταραξιών, τόσο πιο πολύ πληθαίνουν οι κροτίδες και τόσο πιο πολύ μεγαλώνει η επιθυμία τους να... διαταράσσουν την κοινή ησυχία. Γιατί; Μάλλον γιατί οι έφηβοι τρελαίνονται για συγκρούσεις, τις επιδιώκουν, ανθίζουν με αυτές και γίνονται ευτυχισμένοι. Δεν φοβούνται, ούτε πτοούνται, ούτε υποχωρούν μπροστά στις αστυνομικές εκστρατείες, ούτε και ψάχνουν για δικαιολογίες.

Δεν έχουν επιχειρήματα, όπως έχουν οι αστυνομικοί, οι δάσκαλοι ή οι γονείς τους. Δεν έχουν ούτε φωνή - η φωνή τους δεν είναι ακριβώς αντρική ή γυναικεία, δεν είναι ακριβώς παιδική, είναι η βραχνή στριγκλιά της αμηχανίας, της σύγχισης, της αμφιβολίας και της αναξιοπιστίας. Έτσι οι κροτίδες γίνονται η φωνή τους, το προκλητικό μήνυμά τους στην κοινωνία. Και αν η Πολιτεία βρει τρόπο να εξαλείψει τις κροτίδες, θα βρουν άλλο τρόπο να κάνουν κρότο - με χειροβομβίδες, με βόμβες μολότοφ, με ρουκέτες, με πυραύλους εδάφους-αέρος.

Ο κρότος είναι το ζητούμενο και ο Ιούδας είναι η ευκαιρία τους να κάνουν την παρουσία τους αισθητή. Όπου υπάρχει Ιούδας, υπάρχει ο Χριστός και η Ανάσταση, υπάρχει φωτιά, υπάρχει δράση, υπάρχουν νέοι που θέλουν να φωνάξουν την προδοσία που νιώθουν ότι υφίστανται οι ίδιοι. Όμως δεν ταυτίζονται με τον Χριστό - δεν τους ταιριάζει η ταπεινότητα, η υπομονή του, η ικανότητά του να συγχωρεί.

Δεν ταυτίζονται ούτε με τον Ιούδα - τουλάχιστον συνειδητά... Τον θέλουν, αντίθετα, να είναι απέναντί τους - όλα όσα τους θυμώνουν και τους αγανακτούν.
Περιθωριακός και παρεξηγημένος ο Ιούδας - ο εύκολος και ευδιάκριτος στόχος των κροτίδων και των υδροσωλήνων, που δίνει κάποιο νόημα μέσα τους και γύρω τους.