Στη φωτογραφία αυτή, που τραβήχτηκε το περασμένο Σάββατο (16 Απριλίου 2016) στο δάσος του Κατίν (Katyn) στη δυτική Ρωσία, στον χώρο όπου τον Απρίλιο και Μάιο 1940 εκτελέστηκαν κατόπιν εντολής του δικτάτορα Στάλιν, από τη βάρβαρη σοβιετική Αστυνομία (την αποκαλούμενη NKVD - Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων), 22 χιλιάδες Πολωνοί αιχμάλωτοι, διακρίνονται αριστερά η Πρέσβειρα της Πολωνίας στη Ρωσία Katarzyna Pelczynska και η Πολωνέζα Υπουργός Εξωτερικών Anna Maria Anders. Οι δύο κυρίες ηγήθηκαν αντιπροσωπίας δεκάδων Πολωνών, που συμμετείχαν σε συγκινητική τελετή στη μνήμη των θυμάτων, μαζί με Ρώσους αξιωματούχους και διαπιστευμένους στη Ρωσία, εκπροσώπους χωρών του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η οργάνωση αυτής της εκδήλωσης έχει τεράστια σημασία στη διαδικασία της διεθνούς και βέβαια της ρωσικής αναγνώρισης του γενοκτονικού εγκλήματος του σταλινικού καθεστώτος, στη σταδιακή επούλωση του ιστορικού και πολιτικού τραύματος που υπέφερε η Πολωνία από τη ρωσική πλευρά και στην εξομάλυνση των δυσλειτουργικών σχέσεων των δύο χωρών. Να μην ξεχνούμε ότι μέχρι το 1990, πριν από τη διάλυση του κομμουνιστικού καθεστώτος, η τότε Σοβιετική Ένωση αρνείτο τη διάπραξη του εγκλήματος και το φόρτωνε στη Ναζιστική Γερμανία (ακόμα και σήμερα, το αρνούνται οι κομμουνιστές στη Ρωσία και οι ομοϊδεάτες τους σε άλλες χώρες - περιλαμβανομένης της Κύπρου…).

Τα θύματα που θάφτηκαν στο δάσος του Κατίν είχαν εκτελεστεί επιτόπου, αλλά και σε φυλακές της περιοχής, ενώ χιλιάδες άλλοι είχαν δολοφονηθεί σε άλλες σοβιετικές φυλακές, στην πόλη Καλίνιν της Δυτικής Ρωσίας, στο Χάρκοβο της Ουκρανίας, στη Λευκορωσία και αλλού.

Το ιστορικό πλαίσιο αυτής της γενοκτονίας αφορά το Γερμανο-Σοβιετικό Σύμφωνο Μη Επίθεσης (Ρίμπεντροπ-Μολότοφ) και την ταυτόχρονη εισβολή των σοβιετικών και των γερμανικών στρατευμάτων, στην Πολωνία τον Σεπτέμβρη 1939. Τα δύο εγκληματικά, ολοκληρωτικά καθεστώτα, σταλινικό και χιτλερικό, μοίρασαν μεταξύ τους τη χώρα και, στο πλαίσιο της συνεργασίας τους, αντάλλαξαν χιλιάδες Πολωνούς αιχμάλωτους - οι Ρώσοι παρέδωσαν στους Γερμανούς 43.000 και οι Γερμανοί στους Ρώσους 14 χιλιάδες.

Όμως, τον Ιούνιο 1941, η ναζιστική Γερμανία εισέβαλε στα σοβιετικά εδάφη και το Γερμανο-Σοβιετικό Σύμφωνο, που προνοούσε στήριξη της μιας χώρας στην άλλη και ανταλλαγή σιτηρών, πρώτων υλών και οπλισμού μεταξύ τους, έπαψε να ισχύει. Η σταλινική ηγεσία δολοφόνησε συστηματικά τους αιχμάλωτους, που περιελάμβαναν 8 χιλιάδες αξιωματικούς του στρατού και αστυνομικούς, 300 γιατρούς και πολλές εκατοντάδες επιχειρηματίες, μηχανικούς, δασκάλους, δημοσιογράφους και συγγραφείς - αυτοί έπρεπε να εκκαθαριστούν προληπτικά, ως οι μελλοντικοί διαφωνούντες σε μια κομμουνιστική Πολωνία, αφού χαρακτηρίσθηκαν από το Κόμμα «εχθροί του κράτους, αντεπαναστάτες και αντισοβιετικοί».

Τις μεθοδικές εκτελέσεις, που γίνονταν μόνο τη νύχτα, περιέγραψε σε κατάθεσή του ο Ντμίτρι Τοκάρεφ, πρώην αρχηγός της σοβιετικής μυστικής Αστυνομίας στο Καλίνιν. Μετά τον έλεγχο των στοιχείων του αιχμαλώτου, οι δολοφόνοι τού περνούσαν χειροπέδες, τον οδηγούσαν σε ένα κελί με ηχομόνωση από σάκους με άμμο και τον πυροβολούσαν στο πίσω μέρος του κεφαλιού.

Ενώ ο ήχος του πυροβολισμού καλυπτόταν από τον θόρυβο μεγάλων εξαεριστήρων που δούλευαν όλο το βράδυ, το πτώμα φορτωνόταν σε καμιόνι και από εκεί σε μαζικό τάφο στο δάσος και ο επόμενος μελλοθάνατος έμπαινε στο κελί...