Κοιτάζω αυτή τη σοκαριστικά εύγλωττη φωτογραφία της περασμένης Τετάρτης (13 Απριλίου 2016), καθώς ο Πρόεδρος της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ, συνοδευόμενος από την κομψή, στυλάτη και πολύ όμορφη σύζυγό του Άσμα (Asma al Assad), προσέρχονται χαλαροί και χαμογελαστοί να ψηφίσουν σε εκλογικό κέντρο στη Δαμασκό και σκέφτομαι πόσο εύστοχο είναι το σχόλιο της βρετανικής κυβέρνησης, ότι οι άνθρωποι αυτοί έχουν πάρει διαζύγιο από την πραγματικότητα.

Ενώ γύρω τους ο βάρβαρος εμφύλιος πόλεμος που προκάλεσε το εγκληματικό καθεστώς Άσαντ συνεχίζεται για έκτο χρόνο και ενώ η χώρα έχει σωριαστεί σε ερείπια, ο δικτάτορας οργάνωσε άλλη μια «δημοκρατική» εκλογική διαδικασία βιτρίνας, για τις 250 έδρες της συριακής Βουλής. Περιφέρεται με νοσηρή αμεριμνησία μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες, καταγγέλλοντας τους «τρομοκράτες που ευθύνονται για την κατάσταση στη χώρα» και προβλέπει... νίκη της δημοκρατίας(!), λες και ζει στην Ολλανδία ή στην Ελβετία, ενώ εκατομμύρια πολίτες δεν μπορούν να ψηφίσουν, απλώς γιατί έχουν σκοτωθεί η τραυματιστεί, ή προσφυγοποιηθεί, ή κατοικούν σε εμπόλεμες ζώνες που βομβαρδίζουν, μεταξύ άλλων ένοπλων στρατών και ο δικός του στρατός!

Παρατηρώ τη γοητευτική 40χρονη κυρία Asma al Assad, γεννημένη και μεγαλωμένη στο Λονδίνο, με σπουδές Γαλλικής Φιλολογίας και Πληροφορικής, μητέρα τριών έφηβων παιδιών από τον γάμο της με τον Πρόεδρο, πάντα ένα βήμα πίσω του, να τον στηρίζει αυτά τα πέντε χρόνια της φριχτής δράσης του και σκέφτομαι τον...«Φάουστ» του Γκαίτε. Όπως είπε σε διάλεξή της η Δρ Christina Wieland, Ελληνοκύπρια Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεύτρια στην Αγγλία, περιγράφοντας το φαινόμενο του εσωτερικού φασισμού, «ο διάβολος παρουσιάζεται την πρώτη φορά ως ένας μαύρος σκύλος, ένα συνηθισμένο και άκακο poodle που κάνει κύκλους γύρω από τον Φάουστ και τον βοηθό του, καθώς πηγαίνουν βόλτα την Κυριακή του Πάσχα. Ο αλλόκοτος τρόπος που το συνηθισμένο σκυλάκι περιτριγυρίζει τον Φάουστ, μπαίνει στο σπίτι του και τελικά καταλαμβάνει το μυαλό του, είναι μια περιγραφή του μυαλού του Φάουστ και της επιθυμίας του να επιτρέψει σε ένα παντοδύναμο μέρος του εαυτού του, να επικρατήσει.

»Ο διάβολος, ως ένας αριστοτέχνης των ψεμάτων και των ψευδαισθήσεων, είναι μέρος όλων μας και, με αυτή την έννοια, “συνηθισμένος” και έτσι παρουσιάζεται στη διάσημη φράση της Hannah Arendt “The banality of evil” (“Η κοινοτοπία του κακού”). Πολλοί δυσαρεστήθηκαν από την αναφορά αυτή της Arendt, αποδίδοντάς της προσπάθεια να δείξει επιείκεια στα εγκλήματα των Ναζί και του ίδιου του ναζιστή εγκληματία Adolf Eichmann, ή τουλάχιστον να μην τα καταδικάσει αρκετά. Όμως η Arendt έλεγε κάτι πιο ανησυχητικό - ότι όλοι μας, ή τουλάχιστον πολλοί από εμάς, είμαστε ικανοί να δελεαστούμε στη συμμετοχή ή στη στήριξη, ή στην ανοχή τρομερών εγκλημάτων, ή ακόμα χειρότερα, όπως ο Adolf Eichmann, στην αντίληψη ότι δεν πρόκειται καν για εγκλήματα.

»Η ιστορία της ανθρωπότητας συνολικά είναι γεμάτη από παραδείγματα όπου συνηθισμένοι πολίτες διέπραξαν ή συμμετείχαν ή στήριξαν ή ανέχτηκαν εγκληματικά καθεστώτα και εγκληματικές πράξεις, ενώ, την ίδια ώρα, μοιράζονταν την αγάπη και τη φροντίδα των οικογενειών τους και των φίλων τους και ζούσαν συνηθισμένες ζωές μέσα από αυτές τις σχέσεις».