…Και ξαφνικά, ο Μπασάρ αλ Άσαντ βγήκε απ’ την κρυψώνα του και σαν ένα άχαρο και ασουλούπωτο φάντασμα εμφανίστηκε την περασμένη Τετάρτη από τα διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα, να συνομιλεί κάτωχρος και αμήχανος με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, στη μυστική συνάντηση που είχαν την προηγούμενη μέρα (20 Οκτωβρίου 2015), στο πολυτελές γραφείο του Ρώσου Προέδρου στο Κρεμλίνο, στη Μόσχα, με ένα τρόπο που μοιάζει, αλλόκοτα και τρομακτικά, μαγικός.

Ενώ ο πόλεμος στην αιματοβαμμένη Συρία, που άρχισε το 2011 σαν μια δημοκρατική επανάσταση εναντίον του εγκληματικού καθεστώτος, συνεχίζεται τα τελευταία σχεδόν πέντε χρόνια, σαν μια άγρια ανθρωποσφαγή με ένοπλη συμμετοχή των υπερδυνάμεων του πλανήτη, παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ το ερώτημα, πώς τα κατάφερε ο Σύρος δικτάτορας να επιβιώσει στην Προεδρία της χώρας, για τόσο πολύ καιρό.

Η τρομοκρατία που ασκούσε στους διαφωνούντες, οι συλλήψεις, τα βασανιστήρια, οι δολοφονίες των πολιτικών αντιπάλων, δεν ήταν αρκετές να τον κρατήσουν στην εξουσία, ιδιαίτερα μετά την εμπλοκή των βάρβαρων τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους εναντίον του και τη διεθνοποίηση του πολέμου, με εχθρικούς γείτονες σε όλα τα σύνορα και με δεκάδες χιλιάδες αντάρτες να μάχονται κατά του κυβερνητικού στρατού.

Ένα μέρος της απάντησης αφορά βέβαια στη στρατιωτική στήριξη που του παρέχει η Ρωσία, με τη δράση της πολεμικής αεροπορίας και στην πολιτική νομιμοποίηση που του προσφέρει ο Βλαντίμιρ Πούτιν. Η ένοπλη βοήθεια που ο Άσαντ παίρνει από το Ιράν και από τη λιβανέζικη Χεζμπολάχ, επί του συριακού εδάφους, είναι άλλο ένα μέρος της απάντησης. Η προοπτική της κατάρρευσης του καθεστώτος εμφανίζεται τώρα ακόμα πιο απομακρυσμένη, μετά που οι ΗΠΑ, η Βρετανία και οι σύμμαχοί τους άλλαξαν τις προτεραιότητές τους, θεωρώντας πρωταρχικό στόχο τη συντριβή του Ισλαμικού Κράτους. Είναι γεγονός ότι η απρόβλεπτη επικράτηση των τζιχαντιστών και των τρομοκρατικών ομάδων που τους στηρίζουν, στη Συρία και το Ιράκ, έφερε στο επίκεντρο την απειλή που αντιπροσωπεύουν για την παγκόσμια ασφάλεια και έδωσε ανάσα ζωής στην κυβέρνηση της Δαμασκού.

Βεβαίως, το καθεστώς και οι προπαγανδιστές του, ντόπιοι και ξένοι, συνεχίζουν να επικαλούνται τη δήθεν λαϊκή υποστήριξη που έχει ο Άσαντ και την «τεκμηριώνουν» με την απίστευτη εκλογική φάρσα, κυριολεκτικά βουτηγμένη στο αίμα του συριακού λαού, των προεδρικών, δήθεν εκλογών, του Ιουνίου 2014, εν μέσω των σφαγών και των φρικαλεοτήτων του πολέμου, ώστε ο δικτάτορας να μπορέσει να… διαδεχτεί τον εαυτό του για άλλα επτά χρόνια.

Υπενθυμίζω τη χαρακτηριστική αλήθεια, που λίγους μήνες μετά το ξέσπασμα του εμφύλιου είπε η Suhair al-Atassi, μια διακεκριμένη μορφή των Σύρων αντικαθεστωτικών και υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που πλήρωσε με φυλακίσεις και την αυτοεξορία της τον πολύχρονο αγώνα της για δημοκρατία στη Συρία: «Το καθεστώς παίζει ένα καμένο χαρτί, με το να στέλνει τανκ και να πολιορκεί τις πόλεις. Οι Σύροι έχουν δει το αίμα των συμπατριωτών τους να χύνεται. Δεν θα επιστρέψουν ποτέ στην προηγούμενη κατάστασή τους, των ανθρώπων χωρίς πρόσωπο, αυτών που τους απαγορευόταν να έχουν δική τους συνείδηση και φωνή».