Είμαι σίγουρος ότι η εικονιζόμενη 91χρονη Κορεάτισσα Gil Won Ok, κάτοικος της πρωτεύουσας Σεούλ της Νότιας Κορέας, αλλά με καταγωγή από την πρωτεύουσα Πιογκ Γιανγκ της Βόρειας, δεν περιλαμβάνεται ανάμεσα στους σχεδόν 400 ηλικιωμένους συμπατριώτες της από τη Νότιο Κορέα, που πέρασαν χθες (20 Οκτωβρίου 2015) τη διαχωριστική γραμμή και επανενώθηκαν για 12 ώρες, στην περιοχή Mount Kumgang της Βόρειας Κορέας, με 100 Βορειοκορεάτες συγγενείς τους, που τους είχε χωρίσει ο Πόλεμος της Κορέας την τριετία 1950-53.

Ο λόγος που απουσίαζε από τη χθεσινή συνάντηση και από κάθε παρόμοιά της, είναι ότι δεν ξέρει τίποτε για τους συγγενείς της στον Βορρά και αποξενώθηκε από αυτούς για πάντα, από τότε που ήταν ανήλικο κορίτσι 13 χρονών, πριν από τον Πόλεμο της Κορέας, πριν και από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1937, όταν απήχθη από τον κατοχικό στρατό της μιλιταριστικής Ιαπωνίας και χρησιμοποιήθηκε σαν σκλάβα του σεξ από Ιάπωνες στρατιώτες, όπως δεκάδες χιλιάδες άλλες συμπατριώτισσές της.

Η φωτογραφία αυτή της Gil Won Ok, δίπλα σε μια καρικατούρα του Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα των ΗΠΑ και του Πρωθυπουργού της Ιαπωνίας Σίνζο Άμπε, τραβήχτηκε πρόσφατα, στη διάρκεια διαδήλωσης έξω από τη γιαπωνέζικη πρεσβεία στη Σεούλ και επαναφέρει στην επικαιρότητα το αίτημα για επίσημη απολογία του Άμπε, που εκείνες τις μέρες επισκεπτόταν τις ΗΠΑ, για τις βαρβαρότητες της Ιαπωνίας, σε βάρος των γυναικών της Κορέας, την περίοδο 1932-1945.

Γνώρισα προσωπικά τη Gil Won Ok, μαζί με τη Yong Soo Lee (στην οποία ήταν αφιερωμένο το χθεσινό άρθρο της στήλης), όταν τους πήρα κοινή συνέντευξη για τη «Σ», τον Μάρτιο 2007, στο σπίτι που διαμένουν στη Σεούλ. Είχα πάει τότε, στη νοτιοκορεατική πρωτεύουσα, ως εκπρόσωπος της Ένωσης Συντακτών Κύπρου, σε Διεθνή Διάσκεψη για την Ειρήνη και τη Συμφιλίωση στην Κορεατική Χερσόνησο.

Να τι μου είπε μεταξύ άλλων, η Gil Won Ok: «Γιαπωνέζοι στρατιώτες με μετέφεραν με άλλες κοπέλες σε μια στρατιωτική βάση στη Νότια Κορέα και μας ανάγκαζαν να έχουμε μαζί τους σεξουαλικές επαφές. Πολύ συχνά με κτυπούσαν στο κεφάλι και έχω ακόμα σημάδια των βασανιστηρίων αυτών. Μετά από κάποιο διάστημα, κόλλησα ένα άσχημο αφροδίσιο νόσημα, έβγαλα όγκους και οιδήματα στα πόδια, είχα ψηλό πυρετό και δεν μπορούσα ούτε να περπατήσω. Οι Γιαπωνέζοι δεν μου πρόσφεραν καμιά ιατρική φροντίδα, απλώς μου έκαναν στείρωση για να μην μπορώ να κάνω παιδιά. Ήμουν πια άχρηστη γι’ αυτούς και με πέταξαν έξω από τη βάση. Μετά τον πόλεμο, ήθελα να πάω στο σπίτι μου, αλλά αποφάσισα να μείνω νότια, να κερδίσω λίγα λεφτά και μετά να πάω βόρεια, όμως η χώρα διχοτομήθηκε και δεν μπορούσα να ξαναπάω στην Πιογκ Γιανγκ. Δεν ξαναείδα ποτέ την οικογένειά μου, δεν παντρεύτηκα ποτέ και η οικογένειά μου δεν έμαθε ποτέ τι μου συνέβηκε»