Τηλεφώνησα χθες (5 Οκτωβρίου 2015) στον Κωνσταντίνο Γεωργιάδη για να του ευχηθώ χρόνια πολλά, αφού ήταν τα γενέθλιά του - έκλεισε τα 96 χρόνια του… αλλά γι’ αυτόν ήταν βέβαια μια συνηθισμένη μέρα, που, όπως όλες τις εργάσιμες μέρες των τελευταίων έξι χρόνων, την πέρασε παρακολουθώντας μαθήματα στο Τμήμα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου, όπου άρχισε να σπουδάζει από το 2009, στα 90 του. Το πρωί έκανε «το πολιτικό σύστημα της Κύπρου», το μεσημέρι «την τρομοκρατία» και το απόγευμα, «τις μειονότητες».
Μου είπε ότι φέτος, μέχρι το τέλος του χρόνου, θα πάρει το πτυχίο του στην Κοινωνιολογία και ότι θα συνεχίσει για μεταπτυχιακό, στη Νομική.

Θυμάστε τον Κωνσταντίνο, τον μεγαλύτερο, σε ηλικία, φοιτητή του Πανεπιστημίου Κύπρου και πιθανόν της Ευρώπης, τον γεννημένο στην Κοκκινοτριμιθιά, το 1919; Του έκανα δύο ρεπορτάζ, το πρώτο πριν από δύο χρόνια, το δεύτερο πέρσι και μου φαίνεται ότι θα του κάνω και τρίτο, για να παρουσιάσω πιο αναλυτικά το πιο δυνατό όνειρο της ζωής του, όπως μου το επανέλαβε χθες: «Να στηριχτεί και να αναβαθμιστεί η ελληνική γλώσσα», που, όπως μου είπε, «δυστυχώς την υποτιμούμε πολύ».

Τον ενημέρωσα ότι θα του αφιερώσω σήμερα αυτό το άρθρο και τον ρώτησα ποιο μήνυμα θέλει να στείλω στους αναγνώστες, εκ μέρους του. «Να τους υπενθυμίσεις το βιβλιαράκι μου που εξέδωσα το 2012 με τίτλο, “Οικονομία, το σύστημα πυραμίδες μπορεί να βελτιώσει τα οικονομικά” και να περιλάβεις στο άρθρο σου και ένα απόσπασμά του». Ξεδιαλέγω λοιπόν από τον πρόλογό του, ότι «η εντολή του πατρός ημών Θεού είναι αγαπάτε αλλήλους. Εάν εφαρμοσθεί η εντολή και παύσει η απληστία, τότε υπάρχει έδαφος για να στηριχτεί η οικονομία».

Στο εισαγωγικό του σημείωμα επισημαίνει ότι «όλοι πρέπει ν’ αντιληφθούν ότι η ραχοκοκαλιά της οικονομίας είναι η αγροτική παραγωγή. Χώρα που εγκαταλείπει το χωράφι, θα πεινάσει. Πρέπει όλοι μας να καταλάβουμε ότι όση μόρφωση κι αν έχουμε, οφείλουμε ν’ αγαπήσουμε το χωράφι και ν’ ασχοληθούμε μαζί του - το ν’ ασχολείται κάποιος με το χωράφι, είναι υγεία και έχει στο πιάτο του υγιεινό φαγητό. Πρέπει να επιστρέψουμε στην ντόπια παραγωγή, γιατί, εκτός των άλλων, είναι με τα αγροτικά μας προϊόντα που θα καλύψουμε το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου, εφόσον δεν έχουμε βαριά βιομηχανία».

Ο Κωνσταντίνος Γεωργιάδης δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν έχει παιδιά. Συνεχίζει να διακινείται με λεωφορείο, προς και από το Πανεπιστήμιο και φροντίζει μόνος τον εαυτό του. Δεν αντιμετωπίζει κανένα σοβαρό πρόβλημα υγείας και προτιμά να μιλά περισσότερο για το μέλλον και λιγότερο για το παρελθόν.

Διαμένει ακόμα προσωρινά σε διαμέρισμα στη Λευκωσία, αναμένοντας να ολοκληρωθεί η οικοδόμηση του ιδιόκτητου σπιτιού του, στην περιοχή Ακρόπολης. Τον ρώτησα, χθες, σχετικά και με πληροφόρησε, στενοχωρημένος, ότι έμεινε μισοτελειωμένο, τα τελευταία τρία χρόνια, γιατί ο εργολάβος που το ανέλαβε, αδυνατεί να προχωρήσει, λόγω οικονομικών προβλημάτων. Υπάρχει κανένας μάστορας, που ενδιαφέρεται να τελειώσει το σπίτι του Κωνσταντίνου;