Η Αφγανή δασκάλα Aqeela Asifi, που διακρίνεται στη φωτογραφία να διδάσκει κορίτσια από το Αφγανιστάν και το Πακιστάν, στο σχολείο της στο προσφυγικό χωριό Kot Chandana στο Mianwali του Πακιστάν, είναι η φετινή νικήτρια του παγκόσμιου ανθρωπιστικού Βραβείου Προσφύγων Νάνσεν, της Υπάτης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Ενώ η παγκόσμια προσφυγική κρίση είναι τώρα επικεντρωμένη στο ξέσπασμα της άτακτης φυγής Σύρων εκτοπισμένων στην Ευρώπη, από τη χώρα τους, αλλά και από τεράστιους προσφυγικούς καταυλισμούς γειτονικών χωρών, όπως η Τουρκία, η Ιορδανία και ο Λίβανος, η περίπτωση της 49χρονης Aqeela Asifi μάς υπενθυμίζει την παρατεταμένη ανθρώπινη αιμορραγία που συμβαίνει στο Αφγανιστάν τις τελευταίες δύο δεκαετίες, λόγω του πολέμου και της αναγκαστικής προσφυγοποίησης του λαού του.

Όπως έγραψε σε άρθρο του δημοσιευμένο αυτήν την εβδομάδα στη βρετανική εφημερίδα «The Guardian», ο επιτυχημένος στις ΗΠΑ Αμερικανο-αφγανός συγγραφέας Khaled Hosseini («The Kite Runner»), όταν η Ageela έφθασε το 1992, πρόσφυγας στο Πακιστάν, στα 26 της χρόνια, μαζί με τον σύζυγο και τα δυο παιδιά τους, στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν από τους ισλαμιστές που είχαν καταλάβει την πρωτεύουσα Καμπούλ, συγκλονίστηκε από την απουσία σχολείων στο χωριό Kot Chandana. Διαπίστωσε, σοκαρισμένη, την ολοκληρωτική ανυπαρξία ευκαιριών μάθησης για τα κορίτσια, λόγω των θρησκευτικών και των πολιτιστικών προκαταλήψεων της περιοχής, σε βάρος των γυναικών και αποφάσισε να κάνει κάτι δραστικό και παράτολμο, για ν’ αλλάξει την κατάσταση.

Ο Khaled Hosseini, πρεσβευτής Καλής Θέλησης της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών, που κατάγεται και ο ίδιος από οικογένεια μεταναστών εγκατεστημένων στις ΗΠΑ όταν ο ίδιος ήταν 15 χρονών, περιέγραψε τον αγώνα της Αφγανής δασκάλας, να πείσει τους επιφυλακτικούς και καχύποπτους γονείς των κοριτσιών της περιοχής, να της επιτρέψουν να μάθει γράμματα στις κόρες τους. Πηγαίνοντας από πόρτα σε πόρτα, χρειάστηκε να πάρει και την άδεια των πρεσβυτέρων του χωριού, για να φτιάξει το σχολείο της, που αρχικά ήταν ένα αντίσκηνο με 20 μαθητές, στους οποίους μοίραζε χειρόγραφα αντίγραφα ασκήσεων. Σήμερα, χάρη στον πεισματώδη αγώνα της, περισσότερα από χίλια παιδιά, όχι μόνο προσφυγόπουλα από το Αφγανιστάν, αλλά και παιδιά ντόπιων Πακιστανών, ιδιαίτερα κορίτσια, παρακολουθούν μαθήματα σε μόνιμα σχολεία στο χωριό αυτό, μάλιστα με τη βοήθεια της πακιστανικής κυβέρνησης.

Ο Khaled Hosseini επισημαίνει ότι το έργο της Aqeela Asifi, πέρα από την αυτονόητη, άμεση, θετική του επίδραση, κτίζει τη βάση για ένα μέλλον ασφαλές και σταθερό, καθώς οι μορφωμένοι Αφγανοί πρόσφυγες έχουν πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, από το να μείνουν στη χώρα υποδοχής. Καθώς η εκπαίδευση και η παιδεία είναι παράγοντας επιστροφής, αλλά και προστασίας των παιδιών από τον αναλφαβητισμό, την κακομεταχείριση και την εκμετάλλευσή τους από κυκλώματα που πιθανόν να τα εξαναγκάσουν σε εργασιακή σκλαβιά, σε πρώιμους γάμους, ή σε συμμετοχή σε ένοπλες ομάδες, η ανιδιοτελής προσφορά της Αφγανής δασκάλας είναι πραγματικά ανεκτίμητη.