Τη ζωή της στην Κύπρο, ανάμεσα στη διδασκαλία των γαλλικών και τη μελέτη αυτής που αποκαλεί Μεγάλη Θεά, δηλαδή της Αφροδίτης, περιέγραψε ψες (22.9.2015) στη συγκινητική τελετή αναγόρευσης της σε Επίτιμη Διδάκτορα της Σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου, η καθηγήτρια και αρχαιολόγος Δρ Ζακλίν (Jacqueline) Καραγιώργη-Girard. Άθελά μου μεταφέρθηκα οκτώ χρόνια πίσω, όταν την πρωτοείδα εκείνο τον Νοέμβρη του 2007 στο Ελληνικό Κέντρο της οδού Paddington του Λονδίνου, όπου παρουσίασε το βιβλίο της «Kypris: The Aphrodite of Cyprus».

Μαζί της ήταν βέβαια και ο σύζυγός της από το 1953, γνωστός αρχαιολόγος Βάσος Καραγιώργης που παρουσίασε το δικό του βιβλίο «A lifetime in Cypriote Archaeology. The memoirs of Vassos Karageorghis».
Σε σύντομο χαιρετισμό της, η τότε Εκπαιδευτική Σύμβουλος της Υπάτης Αρμοστείας Δρ Νίκη Κατσαούνη αναφέρθηκε στο έργο των δύο αρχαιολόγων, τονίζοντας ότι αυτοί «δεν είναι μόνο γνωστοί πέρα από τα σύνορα της Κύπρου, αλλά έχουν και οι δύο μια βαθιά και σημαντική γνώση της χώρας μας». Πρόσθεσε ότι «ο Δρ Βάσος Καραγιώργης έχει ανασκάψει με τα ίδια του τα χέρια τα σπλάχνα της Κύπρου, ιδιαίτερα τη Σαλαμίνα, που ήρθε στο φως ζωντανή και όμορφη, μετά από βαθύ ύπνο αιώνων, και ήμουν τυχερή να ξεναγηθώ στη Σαλαμίνα από τον Βάσο και τη Ζακλίν, τελευταία φορά μόλις λίγο πριν το 1974».

Είχε μιλήσει για τα φύλλα, εκείνη τη νύχτα ο Βάσος Καραγιώργης. Είχε διαβάσει από τον επίλογο τού βιβλίου του, ένα απόσπασμα που περιέλαβε από την Ιλιάδα του Ομήρου. Η ομιλία του ήταν στα αγγλικά και αφορούσε τα 55 χρόνια που υπηρετούσε, μέχρι τότε, την αρχαιολογία και ιδιαίτερα τα 22 χρόνια που δούλεψε από το 1952-1974 ανασκάπτοντας τη Σαλαμίνα και φέροντας στο φως τα δημόσια κτίριά της, το θέατρο, το γυμνάσιο και τους βασιλικούς της τάφους.

Αφού τέλειωσε η εκδήλωση, είχα πλησιάσει τη Ζακλίν και τον Βάσο Καραγιώργη και τον παρακάλεσα να μου επαναλάβει στα ελληνικά αυτό που είπε για τα φύλλα - ένιωθα ότι στην ίδια τη γλώσσα της Ιλιάδας, η κουβέντα του θα είχε ένα άλλο βάρος. Πρόθυμα ο Καραγιώργης μου το είπε πρώτα στα αρχαία και ύστερα σε ελεύθερη μετάφραση στα νέα: «Οι άνθρωποι είναι όπως τα φύλλα των δέντρων. Όταν έρθει το φθινόπωρο και φυσήξει ο άνεμος, τα φύλλα πέφτουν στη γη. Αλλά όταν έρθει η άνοιξη, μπουμπουκιάζουν τα δέντρα και παράγουν άλλα φύλλα. Έτσι είναι και οι άνθρωποι, άλλοι φεύγουν και άλλοι έρχονται να πάρουν τη θέση τους».

Θυμάμαι χαρακτηριστικά τη Ζακλίν, με τα άσπρα χαριτωμένα κοντοκομμένα μαλλιά που μου είπε γελαστή, «τέτοια μου έλεγε ο Βάσος και με έκανε να τον ερωτευτώ».
Σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή και το ξανασκέφτηκα και ψες, καθώς την έβλεπα στα 83 της, στην τελετή του Πανεπιστημίου Κύπρου προς τιμήν της, ότι σε παρόμοια περίπτωση, κάπως έτσι θα μιλούσε και η Μεγάλη Θεά του έρωτα.